19) Kampala – wat willen wij nog aan jullie kwijt

Vandaag was het de dat dat Kees zijn 61 levensjaar in ging. Hij trok de gordijnen op rond de klok van half zeven. Hij liep naar het raam en daar was zijn eerste kado van de dag. Een geweldige zonsopgang. Daar kun je hem mee blij maken. Hij pakte automatisch zijn camera om dit vast te leggen. Paul vloog ook met een noodgang zijn bed uit op weg naar zijn zijn filmcamera want de gehele vakantie is er een strijd om beste plaatjes. Daar stonden twee mannen te schieten of hun leven er vanaf hing. Paul heeft kort en bondig gezongen zo heeft Kees het nog nooit meegemaakt. Bedankt Paul de rest van het couplet houdt Kees nog te goed. Het tweede kadootje was dat Kees als eerste mocht douchen. Kees zette de warm waterkraan aan om deze goed door te laten lopen maar al snel kwam er een straaltje van niks uit en tot slot was er geen water meer. Uit teleurstelling weer het bed ingedoken waarna de telefoon ging. Kees dacht het eerste telefoontje uit Nederland maar helaas was het de receptie van het hotel. Zij hielp ons herinneren dat het ontbijt was tussen 7 en 9 uur. Wij begrepen niet dat zij zo vroeg belde want we waren al op de hoogte van deze tijden. Aangekleed en op naar de ontbijtzaal. Paul liep nog even naar de receptie om te vragen wie er gebeld had. Er werd toegegeven dat er gebeld was en Paul waarom er dan geen warm water was. Met volle verbazing reageerde de man. Daar gaan we gelijk wat aan doen want dat kan absoluut niet. Hij belde hiervoor direct de plumper. Wij ondertussen ontbijten. Om even een beeld te krijgen wordt dit ontbijt gegeven waar ruim honderd man in kan. Wij waren met z’n tweeen plus drie man personeel. Paul bestelde een gebakken ei. Deze zou iemand gaan bakken maar al snel kwam de opperbakker want hier zijn de taken serieus verdeeld. Paul kreeg twee duistere gebakken eieren waarvan het eigeel niet geel was. Het smaakte Paul prima. De plumper had zijn werk gedaan zo vertelde hij later. Maar toen wij op kamer kwamen zat hij te werken onder het wasbakje en die had goed warm water. Een communicatiefoutje. Hij concludeerde dat het probleem was opgelost. Dus Paul en Kees konden zich in de wasbak wassen. Hij was zaken aan het maken die niet stuk waren. Toen hij begreep dat het om de douche ging reageerde hij ‘ ohhhhhhhhh, ging het om de douche’ We gaven hem even de tijd en na afloop zei hij dat het voor mekaar is. Alleen met die verstande dat je de douche zeer laag in het bad moest hangen vanwege druk problemen. Dan hang je met hoofd in het afvoerputje om zo een beetje warm water te krijgen. Paul was zo blij dat hij kon douchen dat hij in zijn nakie gereed stond om een heerlijke warme douche te nemen. Paul liggend in het bad met zijn hoofd boven het afvoerputje maar hoe hij ook lag en draaide aan kranen geen warm water. We hebben de zaak maar gelaten voor wat het is. Wij vermoeden dat de gasten die deze kamer krijgen nog steeds niet kunnen douchen. We hadden een taxi geregeld en die bracht ons naar het centrum van Kampala. Daar is een shopping-mall. Voordat wij daar binnen mochten werden wij verzocht uit de auto te stappen. Daarnaast ging er een gewapende man met een grote spiegel op zoek naar explosieven onder de auto. Wij werden met een metaaldetectie onderzocht. Ze moesten de inhoud van onze rugtassen zien waarna de slagboom open ging. De reden van dit alles is dat er in 2010 een aanslag is geweest door terroristen. Voornamelijk zoeken de terroristen de plek waar buitenlanders verblijven. Een vesting van veel luxe. Hier kunnen alleen de buitenlanders en de rijke Ugandezen spullen kopen. Wij direct naar de vestiging van de bakkerij Brood. Een Nederlands concept waar de dochters van Kees in Amsterdam op de Zeedijk hebben gewerkt. Wij namen koffie en thee en wat zagen wij daar staan de pepernoten en de stroopwafels. Alles was precies zoals in Amsterdam. Kees liet een foto zien van van Marjolein achter de toonbank van de zaak in Amsterdam. De verkoopsters vonden dat zo leuk om te zien. Een heerlijk vers broodje besteld en het leek of wij in klein Nederland zaten. De verkoopsters hebben voor mij twee verjaardagsliedjes gezongen. Wat een feestje bij Brood. Daarna zijn langs de vele luxe winkels gelopen waaronder Apple etc. Wij zochten nog een paar souveniers voor onze echtgenoten. En wij vinden dat wij daar goed in zijn geslaagd. Paul vloog plotseling een winkel binnen en verzocht mij buiten te blijven. Na een half uur kwam Paul terug met een kado voor Kees. Een prachtig boek met daarin alle vogels van in en rond Uganda. Kees heeft veel foto’s genomen van vogels en Paul vond Kees een echte vogelaar geworden. Nu kan Kees de vogels zien die hij niet heeft kunnen spotten. Nog een keer een bezoek naar de sloppenwijk. Je hoeft alleen maar over te steken en dan zie het enorme contrast met de shopping-mall. Dit is echt mentaal schakelen maar de kinderen die wij tegen kwamen ging enthousiast voor de camera’s staan. Bij Brood hebben wij het laatste lekkers gegeten. Buiten zat er een Nederlandse stagiaire  waar wij een praatje mee hebben gehouden. Op dat moment klapte er bromtaxi tegen een auto. De jongen vertelde dat er per dag 5 personen op deze wij omkomen in Kampala. Gelukkig hadden wij een auto die ons veilig terug bracht naar ons hotel.

Wat willen wij nog aan jullie kwijt.

In heel Uganda kun je overal bellen, Ook in plaatsen waarvan je denkt dat er geen bereik is maar dan toch een sterke ontvangst. Zo reden wij in de middle of knowhere toen Kees zijn Iphone in zijn broek begon te trillen. Kees heeft nog niet zo lang zijn Iphone en was verrast. Dan denk je er is paniek thuis of er is iets ergs gebeurd maar nee hoor de makelaar uit Laren belde om een afspraak te maken. Toen ik haar vertelde dat ik in Uganda was gaf ze toch toe om een andere keer te bellen.

Zoals jullie weten zijn wij vertrokken via de oostkant van Uganda. Nadat wij via het park Kidepo naar het westen afdaalden merkten wij met name bij de jeugd dat zij meer bedelden om geld. Als je met de motor langs rijdt rennen ze achter je aan en roepen ze money, money. Zo stonden wij een keer stil om water te drinken en er een jongen vanaf de berg kwam. Hij bekeek ons van top tot teen. Wij groeten hem vriendelijk. Hij maakte een draaiende beweging met zijn hand over zijn buik. Hiermee maakte hij duidelijk dat hij honger had. Wij antwoorden dat wij ook geen eten bij ons hadden. Hij zag er goed gevoed uit maar hij bleef maar draaien met zijn handen. Hij bleef maar zeuren en we werden het een beetje zat. De irritatiegrens was bereikt.Waar hij van de berg af kwam zagen wij een flinke koe lopen. Wij gaven hem een suggestie om eerst de koe op te eten. Hij keek naar zijn koe en vond dat geen goed idee. Hij vroeg dan maar om geld. Toch moest hij er zelf om lachen over ons voorstel. Dat ik ook wat vaak tegen komen. Het is het spel en daar worden ze in opgeleid. Dit brengt met name het toerisme met zich mee. Deze methaliteit hebben wij niet aan de oostkant aangetroffen.

Wat ons verbaasde was het apart afrekenen van de dranken. In alle restaurants van basic tot luxe rekenen ze het eten en de dranken apart af. Je zou denken het is efficienter om alles in een keer af te rekenen. Maar dat geldt hier in Uganda niet.

Bij alle overnachtingsplekken vertellen ze dat er warm water is om te douchen maar hooguit in twee gevallen was het waar. Op zich geen probleem want de temperatuur kan hier behoorlijk oplopen.

Helemaal niets over Ebola gehoord. Ze praten hier heel nuchter over. Geen paniek of angst zoals wij dat dagelijks horen via de media. Een man vertelde ons dat Europa dichter bij West Afrika ligt dan Uganda. Hij begreep dat Europa zich zorgen maakt dit zei hij met glimlach.

Overal waar wij afscheid namen vroegen zij nadrukkelijk of wij in Holland de mensen willen vragen om naar Uganda te komen. Het viel ons op dat wij vele verhalen hadden gehoord over Oeganda wat o.a. kunt oplopen aan ziektes maar dat is echt meegevallen. De hygiene is stukken beter als in India. Ook weinig muggen gezien ander insecten ook al zaten wij buiten. In elke accommodatie hingen er goed klamboes. De conclusie was dat wij enorm hebben genoten van het prachtige land en als je de kans krijgt ga het bezoeken want er is zoveel moois te zien.

 

 

7 gedachten over “19) Kampala – wat willen wij nog aan jullie kwijt”

  1. Kees, gefeliciteerd met je 61ste verjaardag. De borrel daarop drinken we later samen. Paul, jij ook gefeliciteerd met deze jonge Zestiger.

    Goede terugreis en groetjes.

    Klaas en Jenny

  2. Jan en Jolanda hebben door jullie prachtige verhalen genoten en meegeleefd met jullie .
    Goede reis naar huis . Tot ziens.

    Grt Jan en Jolanda .

  3. Hoi paul en kees,
    Ik heb genoten van jullie verhalen kees nog gefeliciteerd met je verjaardag.
    En nu bijkomen thuis,dat zullen jullie wel nodig hebben.

    gr. Tineke

  4. Avonturiers! Weer veilig wederom.
    Gesmuld weer van de verhalen en zin in film & foto’s!!
    Wat leuk dat jullie bij Bbrood zijn geweest 🙂
    Kom langzaam bij van jullie mooie trip in herfstig Nederland.
    Liefs,
    Bar

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.