16) Kisoro – Lake Bunyonyi

We waren voor ons doen laat opgestaan en zaten om half acht aan de ontbijt tafel. Er stonden voor vandaag maar 75 km op het programma dus alles kon in een lager tempo dan normaal. Toen we uiteindelijk na het ontbijt en de motor rijklaar hadden gemaakt waren we klaar voor de start. Gelijk begon onze eerste uitdaging. Het stijle pad naar boven moest worden afgelegd. De eigenaar van de lodge vertelde dat er zelfs een groep van Motortrails de motoren boven lieten staan omdat het pad te steil was. Hij wilde hiermee zeggen dat het niet voor iedereen is weggelegd dit pad af of op te gaan. Van te voren hadden we al gezien dat je maar 1 kans hebt en dat stoppen op het pad vrijwel onmogelijk was. Als eerste ging Paul naar boven die lekker doortrok in zijn een en zelfs door schakelde naar zijn twee. Maar al heel snel merkte hij dat alleen de eerste versnelling de klus kon klaren. Met een hoop herrie en veel toeren kwam hij boven. Daarna was Kees aan de beurt die van te voren nog een staande positie overwoog om naar boven te klauteren maar hij kwam rustig zittend boven op de top. Toen het advies van de eigenaar van de lodge opgevolgd. Hij wist welke weg we het beste konden nemen en hij had gelijk. We kregen een mooie binnendoor weg die goed te berijden was. En voor we het wisten kwamen we weer op het asfalt terecht. Onderweg kwamen we weer een politie post tegen. Er staat een bord midden op de weg met de tekst ‘ Stop Politie’. De agenten staan in de berm maar wat er precies moet gebeuren is ons onduidelijk. De eigenaar van de lodge vertelde dat je dan eigenlijk moet stoppen. Dat doet niemand en je wordt ook niet terug gefloten of aangehouden. Ze groeten ons vriendelijk met een handgebaar dat wij mogen doorrijden. De kans dat ze achter je aankomen is nauwelijks mogelijk want de reden is dat ze geen benzine hebben. Je gelooft het toch niet dat zoiets mogelijk is. Opnieuw meldden wij ons bij de eerder genoemde benzinepomp waar handmatig de benzine in je tank wordt gepompt. Hierna weer een onverhard pas ingeslagen en deze bleek zo slecht dat het weer oppassen geblazen was. Het meest hebben wij stapvoets moeten rijden en zoiets is zeer arbeidsintensief. Je voelt na afloop je ellebogen, je achterwerk en je schouders. Je bent dan alleen maar aan het zoeken naar het juiste spoor. Eindelijk kwamen wij in een plaatsje waar de weg ophield en wij met de boot verder moesten. Er waren al twee jongens die ons al hadden gesignaleerd en verwezen ons naar de bewaakte stalling voor onze motoren. Zij pakten onze bagage en droegen dat op hun hoofd op weg naar de boot. Wij waren de enige die gebruik maakten van de stalling. Dit koste ons 2000 shilling pp wat 0,60 euri cent is. Een man die de gehele tijd bij motoren blijft en zelfs ’s nachts in zijn hutje de motoren blijft bewaken. Onze boot kwam op tijd en voeren wij in een kwartier naar de lodge op het eiland. We moesten een behoorlijke klim maken met onze bagage en zo bij de receptie aan te komen. Wij kwamen hijgend boven want op 2000 meter hoogte viel niet mee. En wie troffen wij daar aan de twee Russische mannen die wij tijdens de bootreis in Murchinson Falls hebben ontmoet. In het verslag van die dag was er een van de twee boos uit de boot gestapt. Was moeilijk te verwerken. Zij beschikten beide over professionele fotoapparatuur en keken 24 uur alleen maar naar hun schermpje. Na het inchecken hebben wij een lunch genuttigd maar dat was zeer slecht. Deze overnachting was voor ons de minste. Wij voelden ons gevangen op het eiland en wilden eigenlijk eerder weg. Ook de bediening was niet naar onze wens. Wij waren voor de tent aan het relaxen en hoorden muziek. Wij er naar toe en wat bleek er stond een hele familie te dansen. Van klein tot groot deden zij traditionele dansen. Er waren 4 gasten inclusief wij. Het was prachtig om mee te maken en na afloop wordt er een financiele bijdrage gevraagd. Kees heeft gevraagd of hij op de trommel mocht spelen en waren onder de indruk van deze blanke man en begonnen spontaan op Kees zijn ritmes te dansen. Kees kreeg applaus van alle aanwezigen. Aan het einde ging de Rus met de grootste lens plotseling liggen voor een vrouw die deel uit maakte van de dansgroep. Wij hadden al afscheid genomen maar de Russen begonnen voorstellen te doen aan een van de vrouwen. Wat bleek zij hadden de vrouw bereid gevonden half naakt in het meer te gaan staan voor een fotosessie. De vrouw had duidelijk haar voorwaarden gesteld en de Russen betaalden ervoor. ’s Avonds hebben ze alleen hun foto’s zitten bekijken. Ze vergaten bijna hun warme maaltijd. Onze bestelling stond plots op tafel de zgn macaronischotel uit de oven. Het zag er smakelijk uit maar het was een klein schaaltje. De randen en de bodem waren zo vastgekoekt dat je je mes moest gebruiken om stukje voor stukje los te beitelen. De inhoud was lekker maar daar was alles mee gezegd. Wij bestelden telkens drankjes etc wat er net niet meer was. De serveerster vroeg wat willen jullie drinken en als het dan de bestelling doorgaf zei ze dat hebben we niet. Wat wel heel gezellig was was het enorme grote open haard. Hele boomstammen konden er overdwars in. Dit was nu echt een groot mooi vuur. Paul en Kees hebben romantisch voor de haard zitten te filosoferen. De tent was goed en vooral de bedden. Het sanitair was erbarmelijk dat heet daar eco. Een wc pot waar je na je behoefte, dit keer niet hoeft te flushen maar je behoefte met een schep zand te doen smoren. Terug lopend naar de tent stuitten wij op twee mannen die een fikkie zaten te stoken en dat bleken nachtbewakers te zijn. Een voor elke tent uitgaande van vier gasten totaal. Wij hebben ze in tent nog lang horen praten met elkaar. Kortom een veilig gevoel. We zijn vroeg naar bed gegaan.

Een gedachte over “16) Kisoro – Lake Bunyonyi”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.