8) Gulu – Murchinson Falls

Ontbeten in Gulu , nou ja ontbijt ? Zo kun je het niet noemen . Er stond 1 brood met een verdacht gele kleur en 1 potje boter 1 potje suiker en een potje thee. Wij vroegen of er nog beleg was. Met hele grote ogen van verbazing keek ze ons aan , daar had ze nog nooit van gehoord dus dat was het. De tafel stond vol met servies.Terwijl wij zaten te ontbijten liep deze dame constant het servies en bestek te verleggen. Er lagen behoorlijke kommen die de indruk gaven dat er muesli en yoghurt aanwezig was, de inhoud was afwezig. De dames waren behoorlijk met hun uiterlijk bezig en paradeerde om ons heen, zouden wij iets hebben uitgestraald? Paul zei ” we zijn per slot van rekening al een poos van huis ” . Na het ontbijt zijn we snel vertrokken. Het viel ons op dat iedereen er vandaag op z’n best uitzag. Het was dan ook zondag en we reden langs een stoet mensen die net de kerk verliet. Er liep een klein jongetje bij in een glinsterend pak wat Geer en Goor zeker niet misstaan had. Bij de ingang van het park weer de nodige toestanden. Onze park pas was niet geldig en werd er weer om dollars gevraagd. Toch weer betalen in euro’s want die accepteerden ze ook. Uiteindelijk mochten we naar binnen. Om op weg te gaan naar onze lodge voor 2 overnachtingen in het park. De gps geeft de hele reis perfect route aan dus volgden we heel trouw de afslag naar links. Tijdens deze route sprongen de eerste antilopen voor onze motor langs. Met enorme kracht op de achterpoten maakten zij sierlijke sprongen. Honderden van deze beesten zijn we tegengekomen. Op een gegeven moment kwamen wij op de top van een berg en zagen wij in de verte enkele dooie boomstammen staan. Toen wij deze naderden bleken het een groep giraffen te zijn. Zij keken naar ons en wij keken hun aan. Het meest indrukwekkende is als ze in draf er vandoor gaan, dan lijkt het net slowmotion. Wat een geluksmoment. Het pad dat wij volgden werd steeds ontoegankelijker. Door hoog gras, omgevallen bomen, zwiepende takken werd het pad steeds smaller. Het werd zo dicht dat wij doorkregen dat de gps niet de juiste weg had gewezen. Kees wilde graag even overleggen met Paul met de vraag of wij nu even ons verstand moesten gebruiken en nu niet meer vertrouwen op de GPS. We waren het snel met elkaar eens en keerden om weer door het hoge gras. Op de terugweg zag Kees Paul een schuiver maken. Door de wildernis zag Paul de greppel niet goed en voor hij het wist lag hij er met motor en al in. Hij riep naar Kees ” ik ruik benzine !!!” Met elkaar hebben we de motor weer rechtop gezet. Gelukkig startte de motor na enkele pogingen weer. Als we hier pech hadden gehad waren we nooit gevonden en hadden de leeuwen een leuke maal gehad. Onderweg kwamen we een paar rangers tegen die ons de goede weg wezen. Op het juiste pad gekomen hebben wij onze overnachtingsplaats gevonden. We zagen veel olifantensporen zowel voetafdrukken als bergen verse poep. Regelmatig kwamen we familie’s bavianen tegen die Paul enthousiast weg toeterde. Op een of andere duistere wijze kwamen we niet bij de Nijl maar bij de uitgang van het park terecht. We waren weer opnieuw verkeerd gereden. Door deze situatie waren wij de nodige brandstof kwijt geraakt en vroegen we de parkwachter of wij hier in de buurt konden tanken. Binnen een straal van 1 km was er een tankstation. In het dorp vroeg Paul zoals gewoonlijk waar het tankstation was. Zonder te vragen kroop deze man bij Paul achter op de motor om de weg te wijzen. Twintig meter verder op wees de man dat het hier was. Daar stonden wij voor een nieuwe uitdaging. Door grote uitlopers van de Nijl moesten wij ons een weg banen. Veel vragen schieten door je hoofd heen. Hoe diep is het, wat is de ondergrond. Maar er moet een besluit worden genomen. De motor in z’n eerste versnelling en gas geven. Het was toch dieper dan we dachten. Grote rookwolken dampten van onze motoren. Snel tanken maar de man bleef om Paul heen hangen met een vragende blik. Hij vond dat recht had op een beloning. Paul kreeg wisselgeld terug en die wilde hij hebben. Kees zag aan Paul eerst de verbazing waarna hij af wilde zijn van het gezeik. Kees keek met enige verbazing naar Paul maar goed het was Paul zijn beslissing. Opnieuw door de grote plassen terug naar de ingang van het park. Paul vroeg nog bij de ranger aan de poort wanneer de laatste pont over de Nijl zou gaan , aangezien onze lodge aan de overkant lag en volgens hem moesten we opschieten. Hij tekende de juiste route op een papiertje en gaf aan dat het nog 23 km was . Wij begonnen aan de terugweg. We kwamen een auto tegen en vroegen voor de zekerheid nog even de weg. De auto ging ook naar de boot zo bleek en die reden als gekken. Wij probeerde hun bij te houden en het is ons redelijk gelukt. Onder druk kun je harder rijden dan normaal viel Kees op. Uiteindelijk kwamen wij ruim op tijd bij de pont. De reden waardoor wij telkens verkeerd reden was dat de GPS de pont uitgeschakeld had. Voor het eerst over de Nijl. Na 800 meter konden wij eindelijk afslaan voor de lodge Red Chili. Een prachtige accommodatie in het wildpark. We kregen een Banda toegewezen die was voorzien met een toilet en een douche en niet te vergeten de twee bedden. ’s Avonds een heerlijk kampvuur en lekker gegeten waarna wij naar bed zijn gegaan. Het was een ene enerverende dag met veel verassingen.

 

3 gedachten over “8) Gulu – Murchinson Falls”

  1. Wat maken jullie veel mee en wat heerlijk dat jullie zo beeldend schrijven. Het is net dat ik erbij ben. Goede reis verder en geniet!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.