5) Kitgum – Kidepo

Wij hadden een redelijk goed hotel met bijbehorend ontbijt. Zoals gewoonlijk hoort het inpakken tot het dagelijks gebeuren. De zware tassen worden stevig vast gemaakt op de kleine rekjes achter op de motor. Kees voelde zich niet zo lekker de avond ervoor. Gerommel in de maagstreek met als gevolg dat hij ’s morgens met spoed naar de wc pot moest. Tot twee keer toe maar was zeer opgelucht en heeft tot nu toe geen last meer gehad. Wat kan het leven zo veel geluk brengen. We stonden klaar om de motoren te starten waarna Kees in paniek riep ” ik ben mijn portemonaie kwijt” De paniek brak uit. De tas van de motor afgehaald. We hadden gelukkig nog de sleutel van de kamer zodat Kees de hele inhoud van de tas kon uitspreiden op het bed. Maar geen portemonaie. Kees naar Paul die lekker rustig reageerde ” Kijk nog eens rustig waar die kan zijn, waar heb je ‘m voor het laatst gebruikt”?┬á Kees liep terug om onder zijn bed te kijken zonder resultaat. Kees had de moed al helemaal opgegeven en keerde terug naar de receptie. Kees vroeg aan de receptie of zij een P. hadden gevonden maar helaas. Even later bukte de receptionist onder de stoel waar Kees de avond ervoor had gezeten i.v.m. om ons verhaal op de website te plaatsen. Daar lag mijn P. Wat hebben wij het leven even flink gevierd. Toen Paul dit verhaal aan het schrijven was zat ik naast hem en bij het opstaan is de zware P uit Kees zijn nieuwe afritsbroek gegleden zonder dat te hebben gevoeld. Opnieuw alles inpakken en met vertraging vertrokken wij naar National park Kidepo. Een prachtige route, goede onverharde wegen kortom het was genieten. Zoals altijd drinken wij om plus minus twee uur water onder de schaduw van een boom. Paul ging filmen en we gingen weer verder met de rit zoals zo vaak. Na 15 km remde Paul plotseling en Kees vroeg hem wat de reden was. Kees zag zijn blik en Paul riep met paniekstem gvd ik ben mijn rugzak vergeten. Hij keerde om en Kees ging achter hem aan. Hij heeft als een bezetene gereden om terug te keren naar de bewuste boom met de vraag zou de tas er nog staan. Paul zag het somber in omdat er veel mensen en kinderen langs de weg lopen. Kees kon Paul niet meer bijhouden. Kees had de functie op zich genomen om alle passanten te controleren op de rugzak. Daardoor kon Paul zich concentreren op het racen. De paniek was zeker niet onterecht want de rugzak bevatte de meest belangrijke dingen zoals paspoort, geld, malaria pillen en het allerbelangrijkste het foto/film materiaal. De Vorstin kon worden afgezegd. Uiteindelijk bij de boom aangekomen stonden er twee jongetjes waarvan er een de tas vasthield. Ze hadden rustig gewacht tot wij terug zouden komen. Het was een ongelofelijk ontroerend moment dat er zoveel mooi mensen op deze wereld zijn. In Nederland hebben wij vaak gehoord voordat wij naar Oeganda gingen dat we op moesten passen voor criminaliteit. Gelukkig is het tegendeel waar. Paul heeft ze beide 50.000 shilling gegeven. Kees is nog nooit eerder getuige geweest van de twee stemmingen van Paul. Agressief en vreugde. Wat een ervaring en wat een geluk. Nu moest er weer snel worden getankt. Het gehele dorp liep weer uit voor ons als wij ons meldden bij de juiste persoon die achter in het hutje een duistere voorraad had staan. Nu werd de benzine gegoten uit waterflesjes. De verhuurder had al gezegd, dat je er alles in kan gooien zonder enig probleem. We hoorden van insiders dat de benzine soms wordt aangelengd met kerosine. De vloeistof in de flesjes hadden verschillende kleuren. We hebben zoals jullie eerder hebben kunnen lezen veel geleerd n.l bijtijds tanken. Uiteindelijk bereikten wij de slagboom die toegang gaf tot het park. Veel ambtenarij en papier. Wij dachten dat alles was geboekt en betaald en dat bleek niet zo te zijn. Het werd zo scherp gesteld dat als wij niet zouden betalen wij terug moesten naar Kampala. Het enige wat we hadden waren euro’s. Die wilde hij innemen met als gevolg een hoop gedoe want ze rekenen behoorlijk naar zichzelf toe. Terug gaan was geen optie. Uiteindelijk ging de slagboom open en mochten wij het magische gebied in. Het was een spannend moment. Kom je olifanten tegen misschien leeuwen of zebra’s. We reden een smal pad af en plotseling keken wij uit over de prachtige savanne. Wat een ruimte wat een pracht. Na onze eerste bocht werden wij geconfronteerd met een kudde buffels. Wat een enorme beesten. Wij schrokken beide. Een gok om de beesten te verdrijven probeerden wij onze claxon te gebruiken, wisten wij veel en de kolossen vlogen het gras in. De vogels zijn ontelbaar en in vele kleuren en maten en wij mochten er tussen rijden. Oeganda is nog het enige land in Afrika waar je zonder begeleiding de parken mag bezoeken. Wij hebben ons gemeld in de lodge waar wij zouden overnachten en hebben een hutje toegewezen gekregen. Om ons hutje liepen enkele jakhalzen, waterbokken en wilde zwijnen. ‘ s Avonds op tijd naar bed want de elekticiteit gaat uit om acht uur. Gelukkig dat er batterijen zijn om onze lampjes te laten branden. Er was geen entertainment, dat kon je inhuren. Wij hopen dat jullie een aardige indruk hebben van deze dag. Geniet. Het toetsenbord moet hard worden ingedrukt zoals de vroegere typemachines.

Groet

Kees en Paul

3 gedachten over “5) Kitgum – Kidepo”

  1. Indrukwekkend wat jullie allemaal meemaken. Ook de manier waarop jullie de verschillende situaties beschrijven spreekt tot de verbeelding. Erg leuk om te lezen. Geniet van al de avonturen en pas goed op jullie zelf.

  2. Wat een geluk met de portemonnee en rugtas! My god, dat was wat geweest! Maar, zo te lezen redden jullie het elke keer weer. Volgens mij is het daar prachtig en hebben jullie in 1 week al genoeg indrukken voor een maand. Geniet en pas op elkaar! Lfz, Mar

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.