3) Sipi Falls – Orungo project

’s Morgens opgestaan vanuit onze prachtige hut opgebouwd uit bamboe. Heerlijk geslapen. Douchen omringd door dikke stammen bamboe een houten vlonder kortom een heerlijk primitief gevoel. Het tocht aan alle kanten. Het was fris omdat wij ons op grote hoogte verbleven. Jullie zullen het nauwelijks kunnen bedenken maar toen wij ons meldden voor het ontbijt stond onze tafel gedekt was onder een veranda met uitzicht op de watervallen en de uitgestrektheid van de vallei. Hier moet het paradijs zijn begonnen. Wij kregen als eerste een bordje met banaan en verse ananas. Zo zoet alles hier echt een beleving. Een glas vers sap van tropische vruchten, toast op z’n Frans. Dit was meer dan vakantie het was een goddelijk gevoel en wij wilden hier graag blijven maar de motoren stonden te popelen om weer aan de slag te gaan. Kees kreeg opnieuw problemen met zijn motor. Deze wilde weer niet starten. Een vriendelijke man wilde wel duwen van maar dit lukte niet ondanks dat we bergafwaarts gingen. Opnieuw probeerden een groep jongeren Kees aan te duwen maar wat ze ook deden de motor weigerde aan te slaan. Ook Paul probeerde mee te duwen maar kon de jeugd niet bijhouden. Achteraf bleek er onvoldoende benzine in de tank te zitten. Kees stond stil en de mensen kwamen vanuit alle hoeken en gaten naar ons toe om te helpen. Er was een man die bevestigde dat het een benzine tekort was. Hij had gelijk en liet direct een leger van mensen bij elkaar komen. In een van de huisjes was iemand die ons benzine kon leveren. Met literflessen cola en fanta flessen die  gevuld waren met benzine. Na het toevoegen van de benzine startte de motor gelukkig weer. Na het afdalen van grote hoogte kwamen wij op een onverharde weg. Halverwege stopten wij om water te drinken waarna er steeds meer mensen uit alle hoeken en gaten kwamen om ons te zien. Het was een zeer mooie ontmoeting. Mensen die daar in de middle of knowhere wonen en niet direct zichtbaar zijn maar wel in grote getalen aanwezig zijn. We hebben elkaar geinformeerd over ons beide levens het was echt fantastisch. Na een moeizame tocht kwamen wij zonder benzine en water te zitten. Wij weten nu dat je iedereen daar kunt vragen om benzine. Ze hebben grote jerrycans staan en vullen de benzine in frisdrankflessen. De GPS wist de locatie in de rimboe niet te vinden en hebben daarom de bevolking ingeschakeld waardoor wij arriveerden in de namiddag. Onze contact persoon was er niet. Zijn zus wel die heeft ons opgevangen. Wij hadden dorst en vonden dat het meest noodzakelijk om het vele vochtverlies aan te vullen. De zon staat dagelijks loodrecht op je te schijnen.Ze hadden water uit de waterput alleen dat wilde ze ons niet geven i.v.m. gevoeligheid van onze darmen. Er werd een jongeman op pad gestuurd om voor ons water te halen. Hij is hiervoor twee uur weggeweest voor twee liter water. Hij deed dat op zijn fiets. En als jullie weten hoe slecht de wegen hier zijn is dit topsport met zo’n hoge temperatuur. Dan wordt water champagne. Na een rondleiding door de gebouwen waaronder de school werd het al snel donker. Normaal gesproken regelt men speciaal voor ons een kok die het menu maakt voor de buitenlandse gasten maar hij heeft zicht nooit gemeld. Dat is Afrika. Uiteindelijk werd ons door de gastvrouw rijst en bruine bonen aangeboden. Er was geen elektriciteit kortom er was niets. Om zeven uur gaat in Afrika het licht uit. Wij hebben samen onder een soort overkapping gezeten en onze levens uitgewisseld. Het was zeer amusant een plek die je nooit zal vergeten. Wij sliepen in een hutje van stro en bamboe. Er stonden drie bedden van grof hout en wankel als een scheepje op de golven. Het was zo instabiel dat je de gehele nacht het gevoel had dat je op zee dobberden. Dat we niet zeeziek zijn geworden is een wonder. Onze begeleider vroeg ineens of hij bij ons mocht slapen. Wij waren enigszins verbaasd over zijn vraag maar wij vonden het prima. Hij heeft ons geholpen met ophangen van de klamboe en als een vader ons ingestopt. Er was een bui halverwege de nacht waarna onze begeleider in de drup lag want de rieten daken worden niet bijgehouden. Niet repareren maar gewoon zijn bed opschuiven. Wij zijn golvend in slaap gevallen.

 

 

 

2 gedachten over “3) Sipi Falls – Orungo project”

  1. Net alles gelezen,wat een verhaal,wat maken jullie veel mee,en dan steeds pech met de Motor van Kees,ik zag iedereen inderdaad al er achteraan rennen.
    Toen vreselijk moeten lachen om de Benzine pfffff.
    Wel erg dat jullie zolang op water moesten wachten.
    Wij hebben geen idee hoe jullie leven.
    Maar daar is de film voor he.
    Helemaal leuk is dit.
    Goede reis verder,Voorzichtig.
    Gr Mary Eilander.

  2. Hallo Kees en Paul,
    Geweldig jullie verslagen te lezen. We zagen op Facebook de camera op de helm. De film wordt vast mooi en we kijken er nu al naar uit. Misschien kunnen jullie de pygmeeën er nog mee filmen? Goede reis en geniet.
    Groeten,
    Remment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.