19) Laatste dag in Delhi

Vrijdag 26 augustus 2011

Trouwe lezers,

Nu echt het allerlaatste verslag vauit het verre Oosten. Mochten jullie onze verhalen missen bel stichting verslavingszorg om een workshop te volgen met als titel ” wat moet ik zonder de reisverhalen”. Wij zijn altijd bereid om nog een verhaal te verzinnen zodat jullie rustig kunnen afkicken. Ook wij zullen het missen want we hebben zo genoten van jullie reacties. Dat hield ons toch een beetje op been. Dank nogmaals voor jullie support. De temperatuur was de afgelopen dagen extreem hoog met zeer dreigende luchten. Zojuist hebben we gegeten voor de laatste maal in het restaurant van het hotel. Jullie weten dat het eten van verre kwam. We hadden niet al te best geslapen. Het was warm en Kees had op eigen initiatief halverwege de nacht de ventilator op de hoogste stand gezet. Dat koelde redelijk af. De lakens, servetten en al het plastic van Kees waaide de kamer door. Even later werd Paul wakker van de warmte alleen we hadden samen niet kunnen overleggen dus zette Paul de airco op full. Waarna Kees later zijn dikke vest heeft aangedaan. Paul vroeg aan Kees nog heb je het koud? Nee joh Paul ik heb het liever koud dan die hitte. Hoe bedoel communicatiestoornissen tussen ons twee. Een zware nacht maar wel gezellig. We hadden tenminste wat te doen. Om 8 uur op gestaan en gebruik gemaakt van ons laatste breakfast in het hotel. We zijn druk bezig geweest om onze bagage zo efficiënt mogelijk in te pakken. Want we krijgen vandaag onze pakken en colberts bezorgd bij het hotel. We hebben zoveel weggegooid dat er wel wat nieuws bij kon. Bij de balie van het hotel kregen we tips om de dag rond te komen en tevens kregen we advies over tuk tuk vergoedingen aangezien we gisteren iemand heel erg rijk hebben gemaakt wat de hotelmanager niet kon waarderen. Dit is Delhi en niet de Himalaya. Rond een uur of 10 zijn we de stad ingegaan met als doel naar een shoppingcenter. We waren de straat nog niet uitgelopen of een tuk tuk chauffeur zat al gekleefd aan onze lichamen. Het was een vieze man maar hij zou ons wel voor 10 roepies naar een bazaar brengen. We zouden niet teleurgesteld worden want hij verzekerde ons dat het de dag van ons leven zou worden. Hij stopte zelf midden op een drukke weg om de kaart van Delhi met ons door te nemen. Verder zagen wij al wel dat een bekende route nam die wij gisteren ook hadden gemaakt. Kees raakt zeer geïrriteerd want die voelde al aan dat het mis zou gaan. Nog een klein detail dat de man enorm zat te hoesten, te rochelen en te tuffen. Hij draaide tijdens het rijden zich met regelmaat om, om te vertellen dat hij last had van zijn longen en zijn verkoudheid. Of wij dat niet hadden gemerkt. Want in India rochelen mensen alsof ze overgeven zonder enige gene. Wij adviseerden hem beter op weg te letten en door te rijden. Plotseling stonden we weer voor dezelfde bazaar als gisteren waar de pakken zijn gekocht. Voor Kees was de maat vol en stapte uit en wilde niets meer met die chauffeur te maken hebben. Voordat wij konden vluchten stond onze supervisor voor onze neus. Hoe ze dat weten begrijpen wij nog steeds niet. Er is een groot netwerk van mensen die alles signaleren en doorgeven aan elkaar. Kees was zo geïrriteerd dat hij zelf de supervisor niet herkenden en die kreeg nog een veeg uit de pan. De man probeerde te vertellen dat de pakken klaar waren. We konden gaan passen. Toen trok Kees weer een beetje bij. In de winkel waren we heel erg tevreden met onze pakken. Hij dacht dat we ze mee zouden nemen maar dat wilden we niet. Een verzoek dat zijn de pakken zouden bezorgen bij het hotel zoals afgesproken. De zuivere gluiperd probeerde wederom dat we best nog een pak konden laten maken want de maten hadden al en het zou vandaag klaar zijn . Hij stond alweer met stoffen klaar. Maar dit keer waren wij resoluut en hebben hem duidelijk gemaakt dat we een grens hebben bereikt. De pakken zijn intussen bezorgd. Nog even controleren en dan mogen ze mee naar Nederland. We zijn gestopt met winkelen want het is overal hetzelfde. We kwamen nog een heel aardige goed Engels sprekende knul tegen die ons bevestigde dat de tuk tuk chauffeurs commissie krijgen van de bazaar en zo’n idee hadden wij al. Hij vertelde dat het een dure zaak was maar toch goede kwaliteit. Op naar de grootste Bagwan tempel ter wereld. De tempel heet Akshardhan en lag in Oud Delhi. De jongen had namens ons een tuk tuk geregeld en vooraf de prijs genoemd. Het was een half uur rijden. Er was zoveel beveiliging daar kan Schiphol nog een puntje aan zuigen. We werden helemaal gestript, geen camera’s geen tassen, geen toiletrol. Bij de controle moesten alle camera’s en mobile telefoons uitgepakt worden. Hier namen zij een scan van en toen werd alles weer in de hoesjes gedaan. Kees zorgde weer voor spektakel want een gozer vroeg zich af wat de helmcamera voor camera was. Heel de distributiehal werd geïnformeerd en er werd met bewondering naar dat ding gekeken en betast. Wij aan het loket ons afvragen of we ooit nog alles terug zouden krijgen. Teleurgesteld gingen wij zonder spullen door een uitgebreide scan en werden we grondig door een veiligheidsman betast en die het kruis zeker niet schuwde. We bleven met de vraag rondlopen waarom er zoveel beveiliging was. In het hotel vertelde ze dat de beveiliging noodzakelijk is omdat er terroristen kans zien aanslagen proberen te plegen. Er waren al eerder 45 mensen doodgeschoten. Het was allemaal zeker de moeite waard. Het is niet te beschrijven zoiets moet je zelf zien en voelen. De tempel is 40 hectare groot en het meest magistrale is wel de tempel met daarin de goden die staan in gouden klein tempeltjes. Er zijn in het hele complex geen gladden muren te vinden. Alles is uit oa. in marmer en ander mooi gesteente uitgehouwen. Hier merk je dat je stil wordt van de schoonheid van de kunst. We hebben geen foto’s kunnen nemen dus hebben wij een d.v.d., cd en een boek gekocht want we willen graag deze beleving toch met jullie delen. Het is een vrij nieuwe tempel en dat kon je ook merken bij de tentoonstelling. We onderscheiden dit bezoek in twee delen. Het bezoek aan de tempel en de Efteling sfeer die je een reis laat maken door de tijd van de inspirator en schepper Pramukh Swami Maharaj. We liepen door een bewegende poppententoonstelling en ze konden ook ” praten” Van ruimte naar ruimte totdat het verhaal van de schepper verteld was.  Als laatste kwamen we in een megabioscoop die vol zat en waar we hetzelfde verhaal in beeld werd vertoond. Maar spectaculair waren de prachtige beelden o.a. van de Himalaya. Wij vielen met nog twee blanken op in de zaal omdat wij speciaal een koptelefoon kregen waarin in het Engels de tekst werd vertaald. Het geluid stond dermate hard dat de koptelefoon geen meerwaarde had. We waren wel onder de indruk van de zaal en overwegen onze eigen film daar voor jullie te vertonen. Op zoek naar de laatste tuktuk. De spits tarieven liggen hoger dan vanmorgen. Heen gingen we voor 100 en terug voor 200 roepies. Dit is nogmaals Delhi. Over twee uur komt de taxi die ons naar de luchthaven zal brengen en zullen wij onze reis hiermee beëindigen. We zullen jullie uiteraard live ontmoeten en uiteraard brengen we veel beeld materiaal mee zodat we jullie weer kunnen laten genieten van de film die wij zullen gaan maken. Want dat deze reis zwaar was dat weten jullie intussen. Wij zullen nog vele dagen terug denken aan die spanning maar vooral een boeiende reis. Misschien dachten jullie vaak waar blijft de humor maar die is er zeker geweest. Want tegenvallers worden vanzelf weer meevallers dat hebben wij van deze reis geleerd. Er zijn altijd aardige mensen die je willen helpen en ondersteunen. We moesten alles zelf doen en dan kom je toch de mooiste dingen tegen. Wij gaan afsluiten en nogmaals dank voor jullie belangstelling. Ook wij zullen het missen.

Tot in Nederland

Liefs,

Paul en Kees

Reacties :

Suus

Geplaatst op 27 augustus 2011

Ja hoor, nog 1 keer inloggen en genieten van het beeldende verhaal. Kom thuis lekker bij want dat zal hard nodig zijn. Neem lekker een broodje kaas en groente uit eigen tuin. Wat zal dat smaken… Ik kijk uit naar de film en zie jullie alweer staan in pak bij de entree. Tot dan… Gr suus

Roberto

Geplaatst op 27 augustus 2011

Mooie reis, we hebben genoten van de verslagen. Na dit alles zullen jullie wel hard aan vakantie toe zijn!

Zijn alweer benieuwd wat het volgende doel zal zijn. Laat ons weten wanner jullie de foto’s laten zien. Misschien is Els in Nederland en kan ze er bij zijn.

Els en Roberto

Mimi

Geplaatst op 26 augustus 2011

dank jullie wel voor alle mooie verhalen en de film tja die wil ik zeker zien
Mimi

Joop en Marjan

Geplaatst op 26 augustus 2011

Jammer, Kees en Paul, dat dit het laatste verhaal was. Dat wordt met recht afkicken!!!
Maar we zullen er mee moeten leven!. Goeie reis terug naar huis.
Jullie zullen ook moeten afkicken.
Maar het thuisfront zal zeker blij zijn als jullie er weer zijn.
Dank voor het meebeleven. Ook wij genieten nog een beetje na.
Goeie vlucht.

Karla

Geplaatst op 26 augustus 2011

Hallo
Nou ik herken hier het een en ander in, weggeblazen uit je bed door een ventilator , maar ook die andere van die airco.Vervolgens dacht ik wanneer gaat Kees die klevende mensen van zich af slaan, maar dat kwam al vrij snel in het verhaal .Ik kan het beeld zo voor me halen en heb er smakelijk om moeten lachen.Maar mannen… die maatpakken betekent wel dat de kilo`s die er deze 3 weken van af zijn gegaan er wel af moeten blijven.Maar goed , kijk elkaar nog maar eens even diep in de ogen want die nachten samen zijn over.
Ik begrijp dat jullie gezegend en wel terug komen (na het tempelbezoek ) met een hoge aaibaarheidsfactor, nu nog de controle op de vluchthaven , dan moet de plaats bij het raam toch ook nog wel lukken.Tot morgen

Karla