Bryce Canyon

Dinsdag 17 mei

Beste familie vrienden en andere nieuwsgierigen. Hier zijn we weer met een nieuwe update vanuit een bibliotheek in Oakdele in California ( dat betekend dus gratis internet) Paul heeft een neus voor gratis dingen, vandaar. We waren gebleven in Hanksville. Voor het eerst zagen we dat de motoren nat waren van onze eerste regenbui. Gelukkig was de bui ’s nachts gevallen. Het was flink koud rond de pisser. Eenmaal op de motoren bleek de gevoelstemperatuur aanzienlijk lager te zijn dan wij vermoedde. De kou had Paul doen besluiten, omdat hij niet in het bezit was van handschoenen (eigenwijsheid),een paar sportsokken om zijn linkerhand te doen, wat niet afdoende bleek te zijn. Het was van achteren een bijzonder vreemd gezicht. Het leek of hij geen vingers had. Maar in the middle of nowhere ziet niemand je. Wij kwamen in het Capital Reeve Nat. Parc. alwaar wij wilden ontbijten om ons lichaam en de omgeving te laten opwarmen. Bij de ranger hebben we info ingewonnen over een goed ontbijtadres en het weer van die dag. Hij wenste ons veel sterkte tijdens de rit, het zou niet meevallen. Bij de eerste de beste tent namen we koffie, maar bleek een hotel te zijn. Toch een kopje koffie. We wilden vertrekken en wat bleek v.d. Kaaij had bij de Ranger zijn nieuwe zonnebril laten liggen. Paul wat doen we? Paul vertikte het om terug te gaan , maar v.d. Kaay liet het er niet bij zitten en ging alleen de berg op en af. Na 20 minuten gereden te hebben arriveerde hij bij de Ranger. Ik moest heel wat praten om te bewijzen dat de bril echt van mij was, maar uiteindelijk kreeg ik een vriendelijke bevestiging om de bril mee te nemen. Niet aan de snelheid gehouden vloog ik naar Paul terug. Hij stond mij op te wachten met de videocamera in de aanslag. Samen weer op weg naar een stevig ontbijt. Gelukkig een leuk houten tentje het was een schot in de roos, het was er gezellig, warm en vriendelijk personeel. In de serre hebben we het ontbijt genuttigd. Gebakken aardappelen, rosti, bananenbrood en veel heel veel eieren. Maar dat hadden wij met deze kou nodig om te overleven. Paul heeft in het dorp het laatste paar handshoenen gekocht. Kees dacht dat de naam handshoes was. De serveerster moet nog bijkomen van het lachen alhoewel ze de omschrijving zeer vindingrijk vond. Even niet opgelet en een afslag gemist dat is in Amerika fataal. Maar je moet terug. Wij concludeerden dat de bewegwijzering zeer slecht is. En dat met die zeer lage temperatuur. Eindelijk de “12” gevonden op weg naar Briyce Canyon. Dat was een prachtige route. Plotseling stond er een vrouw met een vlaggetje op de weg te zwaaien. (wij dachten zoals in de vreetschuur in Vegas dat we te eten kregen, een halve koe of zo) maar dat was een voorteken van een zeer lange grote kudde koeien. Alsof we niet genoeg waren getrakteerd waren zagen wij aan het einde van de kudde twee echte cowboys te paard. Je gelooft je ogen niet. Het klopte met de cowboyfilms die we hadden gezien. Na de Bryce Canyon foto, een de nodige filmshots reden wij door de Red Canyon. It was amazing. Prachtige rode rotsformaties in combinatie met een stromende rivier. Ons doel was overnachten in Cedar City wat maar 50 miles verder lag. Voor ons zijn dit soort afstand een peulenschil je gaat steeds groter denken. Wij hebben ons opnieuw vergist in de krachten van de natuur. Die 50 mile bleek een bergketen te zijn en weer was het stervens koud. Je blijft je toch verkleden. We reden tussen hopen sneeuw en moesten zelfs rekening houden met overstekende snowscooters. Het kan hier allemaal. Eindelijk de afdaling naar Cedar City. We zochten een slaapplek en we reden langs aantrekkelijke cabbins, soort blokhut met schommelbank op de veranda. Kees is gek op hout dus proberen maar. Er was nog plek en bijna gereserveerd voor maar liefst 58 dollar, waarna we toch effe wilde tsjekken. Er bleken geen lakens, geen kussens, geen sanitair, maar voor 5 dollar kon z’n maat wel slaapzakken regelen. We zijn┬á kijken in de aanbevolen huisjes gingen en zagen we tot onze verbazing dat de hele hut leeg was alleen 3 anti incontinetiematrassen. Kees ging terug met de volgende zin. It’s to basic, Sir. Snel op zoek naar een ander adres. We vonden snel een fantastisch motel voor 45 $ met alle gemakken voorzien. Zoals een luxe kamer, een zwembad een hottub met een breakfast. We waren al weer toe aan warm eten.( we hebben heerlijk gegeten met serveersters die zo hard liepen dat je zeer snel het zakie op moest eten anders hadden ze je bord al weggehaald. ) Met de volle buikjes hup in de hottub. Een heerlijk warm bad waar je tot rust kon komen. Even in het zwembad baantjes trekken en hup weer terug in de tub. Rozig vielen we snel in slaap.

Woensdag 18 mei. Ontbijt stond al klaar voor de gasten en je gelooft het niet maar wij waren er als eerste bij. Je kon het meenemen naar je appartement. Er waren bordjes, bekertjes van piepschuim, niet stevig, maar wat Paul allemaal niet mee kan nemen op z’on bordje is ongelofelijk. Het bordje zag je niet meer. Donuts, toast, koffiebroodjes, jus Orange. De gasten na ons grepen ernaast. Je zag ze zoeken om wat te eten. Kees kon er ook wat van, want we hebben onze Nederlandse mentaliteit behouden. Het was de mooiste en de goedkoopste motel die we tot nu toe hebben gehad. Na het ontbijt zijn we vertrokken naar Nevada. Het was fris en bewolkt in de morgen, maar vrij snel gingen de jasjes weer uit. Kilometers rechte wegen. Mooie valleien en vergezichten.Weer moeite met de weg te vinden stopten wij bij een Shell station, waar twee vriendelijke zussen op leeftijd ons wilde helpen door voor ons uit te rijden. Wij gingen dus achter de oude vrouwen aan. We kwamen door Area 51 waar volgens velen de UFO’s regelmatig landen. Tenminste dat wordt daar beweerd. Bloedheet intussen kwamen we als toetje een wegopbrekinkje tegen. En dat is hier een lange toestand. Ze hadden geteerd en daarna grit er op gestrooid. We werden begeleid door een dienstauto. Het grit spatte tegen de schermen van de motor. Langzaam rijden, heet en stinken. De gaz raakte op en natuurlijk wist daar een bejaarde vrouw in de bush van te profiteren. De prijs was verdrievoudigd. Ze glimlachte naar ons toen we betaalden en wilde ons een UFO t-shirt aansmeren alsof ze ze zelf had gezien. Wij wilde wat gaan drinken bij het plaatsje Warm Springs, maar het was een verlaten zooi. Afval, oude auto’s alles is daar neer gegooid. Kees, kan het niet laten, zat met zijn handen in een beekje. He Paul, kom eens voelen, het is schoon water. Paul zei dat zal wel flink koud bergwater zijn. Paul voelde en shit het was gewoon heet stromend water. Vandaar de naam Warm Springs. Wij hebben nog gefliosofeerd om het zaakje rendabel te krijgen en zien er nog steeds mogelijkheden voor. We hebben natuurlijk de hulp van Karla en Belinda nodig vooral financieel. Paul zat uitgeteld tegen de muur van het onroerend goed en Kees was weer aan het struinen. Bij het tweede pandje trof hij daar een levende snake aan. We hebben meerdere exemplaren dood op de weg zien liggen was dit een topper. Samengevat stelde Kees vast dat dit een goeie snakeweek was. Een prachtig beest glimmend in de zon. We trokken verder door veel ruk, trek en duw winden. Als er een vrachtwagen voorbij reed werd je inplaats vooruit achteruit geblazen. Veel miniwervelwindjes gezien, alleen Paul was telkens te laat om dit vast te leggen op video. Door omstandigheden doorgereden naar Lee Vining. In Best West Motel overnacht omdat de rest gesloten was. Duur maar wel comfortabel. We hadden het echt nodig na 440 miles en dat was de langste reis kortom een nieuw record. Donderdag 19 mei Uitgeslapen en rustig begonnen met de dag. Lekker ontbeten, het zonnetje scheen al was er in veel regen voorspeld. Ons doel was Yosimite en omdat de Tioga Pass afgesloten was door de vele sneeuw moesten we even om de Sierra Nevada heen rijden. Er bleken meerdere passen afgesloten te zijn, waardoor we vele miles (200) om moesten rijden. Vele kronkelwegen door de bergen maar voor een motorrijder is dit grandioos. We dachten telkens dat we over top waren, maar je bent hier niet snel over de top. Het was weer ongelofelijk koud. We reden door meters hoge sneeuwwallen. We hadden besloten om tijdens de afdaling een lekker warm kopje soep te gaan eten. Plotseling ging Paul boven op zijn remmen staan en stopte bij een bijzonder eet/cafe tentje. Het zag er gezellig uit en dat was ook zo. We kwamen binnen en daar stond de eigenaar met zijn vrouw. Een wat ouder echtpaar die samen met twee jonge gevangenis bewaarders stonden te zuipen als een ketter. De ene na de andere vreemde combinatie. Wij bestelde een koffie en een colaatje plus een hamburger. Het smaakte lekker wat een tent. Er hing aan de muur een oud briefje van 25 gulden. Wij vervolgden onze reis eindeloos afdalen. We moesten helaas stoppen omdat we de bibliotheek gaat sluiten. Een leuke manier om rustig te kunnen emialen. We bedanken iedereen voor de leuke reacties en binnenkort krijgen jullie de rest van onze terugreis. Highway One. Wij hopen dat jullie voldoende te lezen hebben.

Groet, Paul en Kees.