14) De zwaarste dag van ons LEVEN

Zondag 21 augustus 2011

Lieve lezers,

Hier een lang verslag i.v.m. onze ervaringen en natuurlijk weer prachtige foto’s. Gisteren om half acht vertrokken uit Kylong een plaats voor de Rotang pas. Overal waar we kwamen en wij onze plannen bekend maakten over de route, kregen we merkwaardige reacties dat we naar Manali moesten. Zelfs de man van het hotel adviseerde dat we beter terug naar Leh konden gaan. Voor ons was dat geen optie. Op de Onafhankelijkheidsdag 15 augustus is er een busje met 20 personen in een ravijn gestort waarbij er 15 doden vielen. Dit heeft enorme inpact gehad onder de bevolking maar ook bij toeristen. Er wordt vaak onverantwoord gereden, langdurig en soms met weinig slaap van de chauffeurs. Wij zijn langs dit gebeuren gereden. De pas was n.l. gesloten op de dag dat we in Kylong aan kwamen en zou in de middag weer worden geopend. Dat was voor ons goed nieuws, maar ondanks alles zou het een zeer moeilijk rit worden. Wat is nu het grote probleem waardoor het een gevaarlijke pas is. Wij kwamen uit het droge Himalaya gebied en aan de andere kant van de berg is de moesson actief. Wij gingen ’s morgens naar de voet van de pas. Daar troffen we een enorm overmacht aan militairen die ook naar de pas gingen. Wij hebben in hun tempo meegereden waardoor er geen tegenliggers kwamen want militairen hebben altijd voorrang. Naar boven ging het zo z’n gangetje, alhoewel daar doe je dan ongeveer 2 uur over om naar de top te komen. Eenmaal op de top waren wij de militairen kwijt en kregen we plotseling een hele mooie weg. De wolken dreven door ons heen. We waren in de wolken omdat het mee viel. Het mocht niet uitblijven weer reed Paul in een luchtloze achterband. Barbera daar is ie weer. We vonden deze lekkage een leuk onderbreking we draaien onze handen er niet meer voor om. Even een kleine correctie plakken is het niet maar direct vervangen van de binnenband. Binnen het uur konden wij onze reis voort zetten. Omdat de pas een aantal dagen was gesloten was het nu een chaos op de berg van beide kanten. Veel vrachtverkeer, toeristen en militairen. Want veel dorpen zijn afhankelijk van deze pas. Zo konden wij in Keylong geen kip krijgen want de kippen waren op. Nu begon de ellende pas goed. Er lag 6 a 7  kilometer modder, drap op ons te wachten. En het werd alleen maar erger en wij moesten met twee kleine bandjes er doorheen. De vrachtwagens maakten diepe sporen maar voor de motorrijder was dat te diep om je motor onder controle te houden. Dus zoek je wat verharding aan de zijkant maar dan rij je op het randje van de afgrond. Je denkt daarover niet meer na en zet angsten om in overleven. Het verkeer werd geleid door de militairen. Dat was ook nodig want de vrachtwagens moesten soms een aanloopje hebben om door het slijk te komen en zo de volgende bocht te kunnen halen. Het was een complete chaos op ruim vierduizend meter hoogte. Toch lopen er verkopers hun waren te verkopen aan de wachtende mensen. Meter voor meter zijn we de pas afgezakt. Plotseling zag Paul Kees erdoor heen zitten en zat tegen een rots en zei dat hij niet van plan was naar beneden te gaan. Hij was het zat. Kees zijn morele en fysieke inzinking trok veel publiek van wachtende chauffeurs. Zij genoten van zijn diepe crisis maar Kees had weer publiek, alleen ze staken geen helpende hand uit. De motoren hadden veel te lijden onder deze zware omstandigheden. Die van Kees rook al niet fris meer en begon tijdens de trip stoom af te blazen uit de versnellingsbak. Een penetrante lucht, terwijl Kees zijn versnellingsbak in Leh geheel vernieuwd is. De reden van deze oververhitting is dat je veelal met slippende koppeling de drek door wil komen. Uiteindelijk ontwikkelde Kees weer de moed om de blubber te gaan veroveren. Een extra probleem van Kees zijn motor is dat door de oververhitting de koppeling werd uitgeschakeld en waardoor de motor een eigen leven ging leiden.

Tegen het eind van de middag was bijna de 6 kilometer bagger volbracht en lag kilometers mooi asfalt voor ons. Uiteindelijk hebben we bij een restaurant een colaatje genomen op de goede afloop. Want we waren zoveel vocht verloren dat konden we nauwelijks aanvullen. Zelfs vandaag hebben we daar nog de gevolgen van. Op naar Manali, het ergste en zwaarste zit er nu op. We troffen een prachtig dal aan waarin de Lord of the Rings opgenomen zou kunnen zijn. Watervallen, veel groen en mooie asfaltwegen. Kees kon niet weerstaan om dit vast te leggen op de foto. Intussen maakte Paul zich zorgen te maken waarom Kees er nog niet was. Daar kwam Kees en Paul wilde zijn motor starten om samen naar Manali te gaan. Maar wat gebeurde er, Paul kon zijn motor niet meer aan de praat krijgen. Manali lag nog 25 kilometer verderop. Veel belangstelling om ons te helpen. Een paar jonge mannen (locals) dachten de motor even te starten maar ook dat lukte niet. Met blote voeten een Bullet aan te krijgen doet zeer. Een wist zeker dat het hem zou lukken dus met z’n allen duwen zodat je gebruik kan maken van snelheid en de motor op deze wijze aan de praat zou krijgen. Deze gozer ging remmen in plaats van de koppeling op laten komen. Daar hadden we ook niets aan. Paul gelooft vrij snel een Indier die hem vertelde dat om het komende bochtje de weg afloopt, waardoor Paul gebruik kon maken van de zwaartekracht. Dit was weer een halve waarheid. Na het bochtje kwam weer een bochtje wat omhoog liep. Vergeet niet dat we nog steeds op hoogte zitten, dus het duwen van de motor gebeurde met de laatste krachtsinspanning met uiteraard weer veel vochtverlies. Kees duwen, liep weer terug naar zijn eigen motor, weer Kees duwen etc…… De tijd begon te dringen en hebben we samen besloten de motor aan de kant te zetten en met z’n tweeën op Kees zijn motor de reis voort te zetten. Weer helaas in het donker om een hotel te zoeken. We zitten nu in een wintersporthotel. Ook hier weer is de waarheid breekbaar. Er was belooft dat we de volgende ochtend warm water zouden hebben maar we konden zoals gisteravond twee emmers warm water krijgen. De ene na de ander teleurstelling maar zo is gewoon het leven hier. Paul zat er ’s avonds mentaal en fysiek goed doorheen. Ook het feit dat zijn motor defect halverwege de berg geparkeerd staat. Kortom algehele malaise. Toch waren we erg blij alleen die blijdschap is zo broos. We laten de bergen achter ons en we kunnen even geen bergen meer zien. Ja mensen en het is nog niet afgelopen, want Paul zijn motor en die van Kees moesten nog worden gerepareerd. We vonden vanmorgen een vriendelijk erkende Royal Enfield dealer die direct ons uit de brand hielp. Eerst zijn de koppelingsplaten van Kees zijn motor vernieuwd en die rijdt weer als een echte Bullet met veel trekkracht. Paul zijn probleem lijkt opgelost. De mensen wilden ons graag helpen en er kwam een team die naar zijn motor toe gaat en we vertrouwen erop dat we straks de motor van Paul op kunnen halen. Geld hebben we nodig voor reparatie en hotel. We gaan pinnen en daar staat een Nederlandse biker die vertelde dat zojuist zijn bankpas was ingeslikt. Gelukkig stond er nog een tweede machine die ons de vele roepies eruit gooide. Wij lieten onze pas niet los. We hebben op een heerlijk terras ons laten verwennen met cola en eten. Dit is dan toch nog een rustdag geworden en het moreel is weer op een normaal nivo, gewoon het vakantie gevoel. Blauwe lucht heerlijk zonnetje en een heel leuk toeristisch stadje. We zaten op het terras bij 2 Nederlandse vrouwen die ook al het nodige hadden meegemaakt. Achteraf wilden we zo graag even onze ervaringen delen en dan pas merk je hoeveel we al hebben meegemaakt. Wij gaan de motor van Paul ophalen en naar het hotel om nog even de vermoeidheid de kans te geven want je vergeet wat voor energie je bent verloren zowel fysiek als mentaal. Een groet vanuit een zonnig en zeer warm Manali.

Kees en Paul

Reactie`s :

Ria

Geplaatst op 22 augustus 2011

Hallo Kees en Paul.
Wij zijn net terug van de vakantie en ik heb bijne een dag nodig gehad om jullie reisverslag te lezen en…te verwerken! Tjonge jonge….dit is geen vakantie meer!!!!! Wat een reis. Jullie maken in ieder geval wel wat mee! Een hele goede laatste week en ik kan me alweer verheugen op jullie film.

Veel liefs uit Boekelo

Marjolein

Geplaatst op 22 augustus 2011

RESPECT!! Ik doe het al in mn broek bij jullie verhalen! Hoop dat de laatste loodjes niet het zwaarst wegen voor jullie!

Liefs uit Amsterdam!

Kitty

Geplaatst op 22 augustus 2011

mentaal en fysiek denk ik, toch wel de zwaarste reis, hou vol en veilig terug!!!!
Gr. Kitty

Monique

Geplaatst op 21 augustus 2011

Pfff…… wat een ervaringen … wat een moed .
Gaat de laatste week echt alweer in ?? Wat gaat dat ineens snel.
Heel veel sterkte en hopelijk nog mooie ritten die jullie kunnen maken. Mooie foto’s !

Eddy

Geplaatst op 21 augustus 2011

Nou mannen wat een overlevings tocht !! zeer heftig allemaal maar zeer zeker een hele uitdaging ,nou geniet nog van jullie laatste week !! en hopend met niet teveel moter pech.

groetjes Bertha en Ed

giel en Annie van As.

Geplaatst op 21 augustus 2011

hoi kees en paul wij vinden het leuk om elke dag jullie berichtjes te lezen .het is steeds weer spannend .ook de foto’s zijn heel mooi.wij doen jullie reis niet na. wij varen liever met het bootje op de loosdrectse plassen wij wensen jullie nog veel succses groeten uit beuningen van giel en annie.

Jikke

Geplaatst op 21 augustus 2011

Wat een verhaal! En ik dacht dat ik t zwaar had met een uurtje kanoen zonder drinken dit weekend….Jullie maken echt wel heftige en stoere dingen mee zo. Hopelijk is de motorpech-strippenkaart nu vol en kunnen jullie pechvrij van een mooie derde week genieten!

Matthijs

Geplaatst op 21 augustus 2011

Sjeuzis wat een verhaal….. Ik mag hopen dat er iemand volgende week stoffer en blik mee neemt om jullie op te vegen….
Dat wordt met kerst de premiere van een drama serie ipv de gebruikelijke comedy. Zorg voor een mooi einde van de trip en sterk goed aan!

Erwin Beugelink

Geplaatst op 21 augustus 2011

Klinkt als een ontspannen vakantie.

Groetjes Erwin.

Karla

Geplaatst op 21 augustus 2011

Hallo
Naast het afzien wordt het aftellen.Ik hoop dan ook voor jullie dat de pech en het afzien wat minder op de voorgrond komen te staan.
Sterkte en blijf overeind.

Paula

Geplaatst op 21 augustus 2011

Ha lieve, stoere boys,

Ben net terug uit Texel en lees al jullie verhalen. Wat superindrukwekkend zeg. Wat een andere wereld en ook hier geldt weer…wat een levenskunstenaars daar. Fantastisch dat jullie dit zo met ons delen, al die belevenissen…mooi, leuk, maar ook soms behoorlijk pittig. Sterker nog dan in Peru heb ik het idee.
En wat leuk, die Engelse drop van de Netto kwam weer goed van pas. Doen we de volgende reis (Timboektoe?) gewoon weer.
Nog even deze anekdote …ik lig donderdagnacht wakker in mijn tent. Hoor de kletterende regen, maak me zorgen, o jee, krijgen we die wel droog mee vrijdag. Dan het volgende: kom ik weer veilig terug vanuit Texel naar Bussum met mijn volgeladen Polo? Dat is mijn realiteit hier. Als je het vergelijkt met wat jullie daar meemaken…moet ik er wel om lachen. Ben toch evengoed blij dat alles weer goed is gegaan.
Kon overigens niet eerder reageren, zag niemand met een laptop en in De Koog hadden ze geen internetcafé meer. Moet je nagaan, in Peru in ieder klein dorp wel.
Hé lieve jongens, een goede reis weer verder, dikke kus van Paula en veel groetjes van de rest..
PS.: Net jullie laatste bericht gelezen; gelukkig allemaal weer goed afgelopen. The struggle for life. Overigens prachtige foto’s! Nogmaals een dikke zoen.

Jan en Christien

Geplaatst op 21 augustus 2011

Dag Kees en Paul,
Heb ik nog woorden voor jullie na het lezen van jullie reisverslag? Eigenlijk niet, want zijn er wel woorden voor? Mijn god wat een reis en wat zal dat bij behouden thuiskomst een boeiende voorstelling worden.
Er zal nog lang worden nagepraat, denk ik. Over ontberingen gesproken, ik geloof dat jullie nu weten wat dat zijn. Jullie komen als andere mensen terug. Daar kan geen therapie tegen aan. Jullie hebben weer een goede ontmoeting gehad met jullie zelf. Vechten of vluchten?
Kom op mannen! Wat een vechters!
Het groene dal ligt nu voor jullie en ik begrijp dat jullie weer richting de hoofdstad rijden.
Hans, de broer van Christien was hier het weekend en hebben samen een brommertocht gemaakt, vertelde over jullie motoren, hij kent elke motor, dat die waar jullie op rijden, de bekende problemen waar jullie nu tegen aan lopen. Altijd lekkage, schijnt bij deze motor te horen. Rijden ze trouwens allemaal de bergen op op deze motoren?
Jongens, geniet van jullie Cola en de kip kerrie en ik hoop dat nu alles goed gaat verlopen met de motoren en jullie kunnen genieten van het prachtige landschap en de vriendelijke mensen.
En bedankt voor het lange verslag waarin ik tussen de regels door goed kan lezen hoe jullie je steeds jezelf ontmoeten.
Goede reis!

Gr. Jan en Christien

Joke

Geplaatst op 21 augustus 2011

Hoi mannen,ik hoop dat jullie het ergste hebben gehad,want het is wel heffig,en hebben jullie behoorlijk moeten afzien.Maar wat een prachtige foto,s Nog veel sterkte,en toch maar genieten. Theo en joke

Barbera

Geplaatst op 21 augustus 2011

Pfoeeee…. Zelfs als ik het lees voel ik de frustratie, vermoeidheid en zelfs de dorst. Jee, mannen, wat een verhaal. Het las als een film. Zo van, nu houdt het wel op…maar nee hoor! Er komt steeds zoveel meer. En idd, de lekke band heeft ook weer een plekje in het verhaal Maar goed, het einde geeft weer wat genieten en rust weer na deze zware, modderige bevalling. Prachtige foto’s is een mooie kers op de indiase taart! Laatste week aangebroken! Veel goeds en veiligheid voor de laatste kilometers.

Liefs,
Barbera

Belinda

Geplaatst op 21 augustus 2011

Hou vol, denk aan jullie.

Els

Geplaatst op 21 augustus 2011

Pfffff….
Stoer en sterk zijn jullie