Las Vegas

Hoi lieve mensen,

Hier weer een berichtje uit het verre Amerika. Karla, bedankt voor je reactie. Leuk om zo iets te lezen vanuit de prachtige staat Utah. We waren gebleven bij Las Vegas. Weer een ervaring rijker. Las Vegas bestond zondag 100 jaar. Wij zijn getuige geweest van een enorme parade. Ze hebben echt alles uit de kast getrokken. Elvis “leeft” hier nog steeds. The King of rock and roll is te zien in onze film. Wij zijn nogmaals naar de “vreetschuur” geweest maar vanwege de lage kosten heerlijk kunnen eten. De serveersters zwaaiden weer naar ons met een vaandel. Dat betekent dat er plaats is om te kunnen eten. Pavlov is hier niets bij. Nog even gesnoven aan de uitlaatgassen van de STRIP (de hoofdstraat) en de enorme gokhallen. Tevreden verlieten wij Las Vegas voor een korte maar welverdiende nachtrust. De beide Harleys hebben rustig op ons gewacht. De reis ging verder naar de Hooverdam richting Route 66. Hele lange wegen waarbij je vooral moet oppassen dat je niet in slaap valt. We zijn gaan lunchen in het welbekende Huckberry. Je weet niet wat je ziet, zelf op het toilet raak je niet uitgekeken. Alles in oude stijl uit de jaren 50 en 60. Een alleraardigste vrouw heeft voor heerlijk gekookt. We zagen de frieten in een bakje liggen waarna wij elkaar aankeken en de vraag stelden of zij wel aardappels kon schillen. Het resultaat een slappe vette bende. Maar als je honger hebt lust je alles. Deze vrouw was echt een moedertype kortom een heerlijk warm mens. De route ging verder naar de Grand Canyon alwaar we rond een uur of vijf arriveerden. Grandioos, imponerend je werd er stil van. De tijd begon te dringen toen wij op zoek waren naar een slaapplaats en weer een vreetschuur. Want lieve mensen je kunt beter qua sfeer in Nederland eten. Hier branden vele t.l. buizen op je eten en de rekening ligt eerder op je tafel dan je gegeten hebt. Maar we mogen niet klagen want tot nu hebben we heerlijk genoten van het Amerikaanse eten. Omdat de prijzen (Hollandser kan het niet) 130 $ per nacht iets boven ons budget lag zijn we verder getrokken het park uit. Nog erger de benzine raakte op en de zon verdween met het gevolg dat het stervend koud en vooral donker werd. Verlichting kennen ze ook niet, dat gaat naar onze mening allemaal naar Las Vegas. Na totaal 413 miles de langste rit en een paar afwijzingen van motels vonden we een prachtig motel voor 39 $ p.n. en jawel tussen de indianen, die gruwelijk chaggie waren. Ze keken streng uit hun ogen of ze ons wilden laten voelen of wij hen hadden uitgeroeid. De tank hebben wij weer kunnen vullen. Aan de overkant was een restaurant /souvenir complex waar we op onze knieën moesten smeken om nog iets te kunnen eten. Het was een lopend buffet, maar omdat zij gingen sluiten hebben we maar een keer kunnen lopen. Het dessert, waar wij overigens meestal voor komen werd snel al voor onze neus weggehaald. Ze keken ons opnieuw aan of wij criminelen waren. Lieve vrienden jullie weten dat wij dat niet zijn. We waren zeer vermoeid maar hebben heerlijk voor onze doen lang geslapen. De volgende dag hoorden we naast ons Frans spreken. Dat bleek een hele groep te zijn. Het rook naar brie. Voordat wij naar Monument Valley gingen hebben we een breakfast genuttigd bij de indianen. Het was een zeer stevig ontbijt. In Nederland zou je er huizen van kunnen bouwen en de huisarts zou je cholestorol niet kunnen meten. Eieren, eieren en nog eens eieren. Pancakes, bacon, rosti dat ligt lekker op zo’n trillende Harley. Vlak voor het park Karla en Belinda gebeld en de stemming was opperbest voor beide kanten. We houden jullie toch lekker op de hoogte. Nu naar het laatste maar zo imponerende Monument Valley. Je zult het aan de beelden zien. We hebben een weg gereden die ongelofelijk stijl en zeer gevaarlijk was omdat dit het enige was die niet geasfalteerd was. Dus alleen gravel, met stuiterende sleuven. Het tweede gedeelte was more amazing. Wij hebben ruim een uur alleen maar tussen jeumessen van rotsen gereden met zoveel verschillende vormen en kleuren. Wij waren er samen stil van. We reden met kippenvel met een graadje van ruim 30 er tussen door. Er kwam gelukkig wat bewolking waardoor onze verbrande huiden even tot rust konden komen. Toch reden weer met spanning door de spelonken vanwege het brandstoftekort. Niemand kwamen we tegen. Het enige wat er is zijn immense rotsen en asfalt. Soms een paar verdwaalde toeristen of loslopende koeien. Levensgevaarlijk die koeien, maar voor de barbecue kunnen zij een zege zijn. Toch weer een tankstation gevonden met daarnaast een heerlijk motel vanwaar wij nu mailen. Als we om ons heen kijken kun je je niet voorstellen dat je hier kunt internetten of leven. Aan de overkant zijn we wezen eten (Blondie`s) Op het terras hebben we ons eten genuttigd. Niets vermoedend zaten wij heerlijk op het terras, waarna het bakje friet van Kees door de wind weg werd geblazen. Want waaien kan het hier. Wat overbleef was een steak geklemd tussen twee hompen boterhammen, maar die was zo zwaar dat die de wind kon weerstaan. Toch maar naar binnen gegaan en hebben ons verbaasd hoe zij hier de kost kunnen verdienen. Nu gaan we zo naar bed om morgen weer uitgerust verder te reizen. Wij hopen dat wij jullie een indruk hebben gegeven hoe wij samen deze reis meemaken. We lachen veel om de mensen hier maar ook om onszelf. Vanuit een zeeeeeeeeeeeeeeeeer zonnig en warm Utah wensen wij jullie sterkte in het regenachtige Nederland.

Tot de volgende up-date. Paul en Kees