16) Het was een nacht die je ……

Woensdag 7 mei 2008

Lieve mensen,
Even ter correctie het was gisteren 4530 meter hoogte dus geen 7500. Wij kijken niet meer op een meter meer of minder.

Gelukkig hebben wij na 15 internetcafé´s er een gevonden waar wij de foto´s op de site konden zetten. Ze staan weer onderaan dit verslag en geniet van de beelden. We hebben nog een tweetal verhalen vergeten te vermelden. Eerst nog even terug naar Cuosco waar een jonge schoenenpoetser behulpzaam was bij het zoeken van een slaapplaats. Hij poetste ook schoenen. Hij vond dat onze laarzen gepoetst moesten worden en daar had hij een punt. Na veel aandringen is Paul met zijn sociaal hart op de uitnodiging ingegaan. Eerst gevraagd wat het ging kosten, Paul mocht zelf het bedrag bepalen. De laarzen waren prachtig gepoetst en toen kwam de prijs. Paul had nog wat muntgeld op zak en een briefje van honderd. Het muntgeld ging naar poetser en daar was deze knul niet tevreden mee. Hij eiste minimaal 50 sols. Daar kunnen wij beide van overnachten inclusief ontbijt. Hij was zeer boos dat dit zo was verlopen en we hebben hem niet meer gezien.

Gisteren hadden wij een drinkpauze in een gehucht. Er was een busstop dus genoeg te zien. Er gaat van alles mee, groenten, dieren etc. Er was een vrouw met twee kinderen met drie zakken vermoedelijk aardappelen. Toen de bus kwam wilde ze alles zo snel mogelijk  inladen want die bus vertrekt eventueel zonder kinderen. De vrouw was net zo groot als de zak zelf. Toen zij de laatste tevens de zwaarste zak wilde optillen ging het sociale hart van Kees in werking. Een klacht bij de ARBO werkt hier niet. Toen Kees haar hielp dacht hij dat het samen met haar zou gaan sjouwen maar nee hoor het was voor haar voldoende als hij de zak op haar rug tilde.

Nu de zeer onrustige nacht. Ons vermoeden dat het eten van de soep niet goed af zou lopen bleek te kloppen. Paul werd steeds beroerder en na heerlijk te hebben gegeten in een goed restaurantje waren wij bekaf van de dag en besloten vroeg de koffer in te gaan. Zo rond de klok van twaalf uur in de nacht toen begon de ellende. Wij hebben bijzonder veel respect gekregen voor de riolering. Wat heeft Paul die nacht wat doorgetrokken. En Kees was de gehele nacht getuige van dit trekfestijn. Met als gevolg dat hij ook weinig nachtrust heeft genoten. Gelukkig met wat pillen etc. is Paul redelijk opgestaan en besloot weer op de motor te klimmen. Mooi weer, Kees broodjes gehaald en water zodat we beide iets in ons maag hadden. Toen de stad uit waar wij voor het eerst door de politie werden aangehouden voor controle van de papieren. Alles was in orde. Ach je moet toch zoiets hebben meegemaakt. Gelukkig konden wij de vieze stad uit. In Sicuani voelden wij ons niet thuis. Over de hoogvlakte van de Andes op hoogte van gemiddeld 4500 meter moesten wij tanken. Tijdens het tanken reed er een busje over een hond. Zowel met het voorwiel als het achterwiel over zijn achterlijf. Een enorm gegil van het beest. Direct na het incident stoven een paar honden naar de plek om te kijken of er vers vlees lag. Dit zelfde gedrag hadden wij eerder gezien. De tankbaas stond na dit incident een beetje te lachen alsof hij wilde zeggen er lopen er genoeg rond en dat kunnen wij beamen. Het busje reed nog even langs en bekeek nog even de hond en reed vervolgens weg.  Wij zagen het gebeuren en waren confuus. Hier zijn geen dieren ambulances of dierenartsen en het beest droop met drie werkende poten af. We hebben ´m niet meer gezien. Voor de schrik even een terrasje gepakt en daar zaten 5 locals waarvan er een de gangmaker was maar ook een zeer verhoogd promillage had. Hij begon met ons een gesprek aan maar er klopte niks van. Veel zinnigs kwam er niet uit. Hij zei tegen Kees dat hij goed Engels sprak maar toen hij zijn mond open deed was z´n Spaans beter. Je ziet wat alcohol doet op grote hoogte.

Een lange weg naar Puno. Onderweg nog geprobeerd Inca ruines te vinden maar verdwaald ivm ontbreken van de bewegwijzering. Maar hier in Peru maakt het soms niet uit of je verdwaald want alles is hier schoonheid in zijn puurste vorm. Eenmaal in Puno aangekomen hebben wij een hostel gezocht en gevonden aan de rand van het Titiacaca meer. Eerst gekeken naar de kamer en die was akkoord. Maar een belangrijk criterium is een bewaakte stalling voor de motoren. Er werd goed met ons meegedacht en dat kunnen zij. Eerst een vaag verhaal over een garage maar ze zagen onze vertwijfelde blikken  dus werd er een beroep gedaan op de buurvrouw.  Er werd een klein deurtje geopend maar eerst moesten we op een zeer hoge stoep zien te komen en dat ging niet. Dan zouden beide deurtjes kosteloos worden verwijderd. Zo kunnen we overal binnen komen. Maar de man zei ga maar een blokje om en daar kun je de stoep op. Dat viel ook niet mee maar met een dot gas lukte het wel. Eenmaal over een redelijk traject over de stoep zijn we bij de voordeur aangekomen. Toen bleek dat er maar een deurtje goed wijd op kon. Paul met zijn stuurkunst gaf gas en stond tot zijn verbazing midden in een internet café. Al die mensen die daar aan het internetten waren keken wel verbaasd maar vonden het prestatie van Paul. Je kunt motorrijden en internetten tegelijk. Nadat Paul schadevrij door het internet was gerost kwam Kees de boel vergassen. Op de millimeter zijn we gearriveerd op de plek van bestemming. Wij mochten de motoren parkeren in de woonkamer naast de 3 zitbank. Ook moesten wij door een gordijn naar achteren maar een beetje off the road zijn we wel gewend. Maar toch vriendelijk. Zelfs de eigenaren van de hostel lagen dubbel van het lachen. Een leuke binnenkomst

Morgen hebben de motoren een rustdag omdat wij een bezoek gaan brengen aan de eilanden van het Titacaca meer (op 3808 meterhet hoogst bevaarbare meer ter wereld ter grootte van een kwart van Nederland). Hiervoor moesten we half zeven uit bed en ons om kwart voor acht op de kade melden. We wilden hierna naar het centrum met een tuk-tuk. Er stond een jongen met een fiets die ons wel wilde wegbrengen naar het centrum. Alleen hij had zich redelijk vergist in deze twee Europeanen. In het begin was het nog vlak maar de stijging zette zich al snel in. Er werd steeds meer in onze nek gehijgd want hij kreeg het steeds zwaarder. Soms moest hij ons duwen om nog vooruit te komen. Honderd meter voor het centrum zei hij u kunt het verder wel lopen. Het zweet droop van zijn gezicht maar hij bleef correct. We hebben ons voor het eerst  ongemakkelijk gevoeld. Daarna gelukkig weer kunnen pinnen ( Karla en Belinda er gaat weer wat van af.) een heerlijke maaltijd bij een kwalitatief goed restaurant. Perfect bediening.

Hasta la Vista.

 

Reactie`s :

Karla

Geplaatst op 8 mei 2008

We hadden dus gelijk …het was de drank die de hoogte zo deed stijgen naar7500 meter. Mooie plaatjes en ja die vrouwen daar lijken zich prima te redden als ik het zo lees. Had jullie graag in de tuk-tuk willen zien. Voor Paul dus geen Peruaanse snert meer op het menu. Mooie dag gewenst op het meer.Groetjes.

Alice

Geplaatst op 8 mei 2008

Mooie foto`s.
Ik had het graag met eigen ogen gezien dat je door het internet cafe scheurde met je motor Paul
Hopelijk gaat het met de darmen weer beter!
Groetjes Alice

Tineke en Gre

Geplaatst op 8 mei 2008

hallo kees en paul
mooie verhalen vanuit het prachtige peru,hoop dat jullie nog veel kunnen genieten.
veel groeten van gre. en ook van tineke.

Mattie

Geplaatst op 8 mei 2008

Hooooooooooooooooooooooooi
Nog ff een berichtje. Heb net de foto’s bekeken. Kompjoetur aangesloten op de beamer; even de jalouzien dicht. Ik kan alleen maar zeggen dat ze er lekker uitkomen
Gr. uit Den Haag

Jesse

Geplaatst op 8 mei 2008

Erg leuk weer! Mooie foto’s ook!
Enjoy!

Groetjes,
Jesse

Barbera

Geplaatst op 8 mei 2008

Dag Pap en Paul!
Prachtige foto’s, wat een mooi land!! Het verhaal van de motoren in het internetcafe deed me grinniken ! Geweldig!
Paul, sterkte met de darmen en ik kijk alweer uit naar het nieuwe verslag!

Liefs,
Barbera

Miep Mulder

Geplaatst op 8 mei 2008

Goeiemorgen heren,
Ik sluit me maar aan bij de fanclub.
Gezien jullie spannende verhalen en mooie foto’s. Hier in ‘tHarde gebeuren nu eenmaal ook geen wereldschokkende dingen.  Dus voor mij zijn jullie de helden van de dag !
Wees voorzichtig, goede reis verder en geniet van elk moment.
Miep.

Marjolein

Geplaatst op 8 mei 2008

Wat een prachtige foto’s!! Paul zijn darmen hebben t dus zwaar te verduren….Geen pretje!
Hopelijk is t ergste voorbij!
Geniet van jullie rustdag!!

xx Marjolein

Jan en Coby

Geplaatst op 8 mei 2008

Geweldig om jullie verhalen elke dag weer te lezen. Je maakt wel heel wat mee en ik moet eerlijk zeggen als ik jullie bordjes eten zie. loopt mij het water niet in de mond.
Paul, sterkte met je maag en darmen en veel plezier nog verder.

Harold

Geplaatst op 8 mei 2008

Hee Kees leuk om zo het één en ander te lezen. maar ehhhhh ik herken je kop amper op de foto’s!!!
Groetjes Harold

Mattie

Geplaatst op 8 mei 2008

Ik zeg goed bezig. Met je motor een internet cafe in rijden…. Dat is pas een goed verhaal voor in de kroeg. Al hebben jullie volgens mij genoeg verhalen om de komende paar jaar weer vooruit te kunnen.
Paul is wel weer het bokje met de gezondheid; de nooduitgang is dus weer aardig op de proef gesteld. Beterschap.
Mooie foto’s en hasta la en/of rekening
Veel plezier op het Titicaca meer.

Gr. na de eerste zomerse dag.