17) dag Pamirs

Na het ontbijt de bepakking op de motor bevestigd. Even waren we de deursleutel kwijt. Kees had ‘m in zijn spijkerbroek dus de bagagerol weer open en kijk daar was de sleutel. Intussen was de olie uitgelekt na het incident van gisteren en de motor van Kees startte weer als van ouds. Er moest ook nog worden getankt want tijdens de 225 km die wij vandaag af moesten leggen was er niets. Geen benzine, geen water.
Vandaag passeren wij de grens tussen Tadzjikistan en Kirgizië. We moesten alleen nog over een hoge pas van 4665 meter. Plots zagen we een aantal grote marmotten de weg over steken. Later zagen we er nog tientallen. Je kon ze redelijk dichtbij benaderen. We reden de hele dag vlak langs de grens met China . Deze was afgebakend met houten palen en prikkeldraad. Uren hebben we hier lans gereden.
De weg was prima te rijden af en toe een paar slechte stukken. Ineens stopte Paul zijn accu was losgetrild en daardoor was het draadje van de gps stuk gegaan. Gelukkig was er maar een weg naar het plaatsje
Wat hebben wij genoten van het gebied. We kwamen langs een prachtig meer met zoveel verschillende tinten blauw met daarachter de besneeuwde bergtoppen. We zijn uitgebreid gaan lunchen water en de resterende energierepen. Brood meenemen van hier is geen optie want je daarmee kun je iemand de hersens mee inslaan. Wat hebben wij genoten van het uitzicht en de stilte. Hiervan hebben we mooie foto’s en film gemaakt. Na uren te hebben gereden door de Pamirs arriveerden wij bij de grensovergang dachten wij. Het waaide en we hadden het koud. In een vervallen hokje moest iedereen zich melden. Wij stonden half binnen en de koude wind maakte het alleen maar onprettiger. Alles noteren zij met de hand en eindelijk waren wij aan de beurt. De laarzen moesten uit. Een hele onvriendelijke norse beambte gaf een seintje dat wij voor hem moesten zitten op een vies uitziende stapelbed. Hij noteerde alles, visum, paspoort de motorpapieren. Er brandde een klein kacheltje gezellig maar de atmosfeer was onprettig. Het geheel duurde drie kwartier. Laarzen weer aan en op naar de volgende hokje verderop maar dan van Kirgizië. Leuke soldaten en waren snel klaar. Zij namen onze visums in. Wij in de veronderstelling dat wij nu alle formaliteiten achter de rug hadden maar nee dit bleek alleen een controlepost te zijn. Na een kwartier rijden zagen we een grensovergang. Wij hebben daar weer ruim drie kwartier moeten wachten. Militairen met geweren controleren alle uitgaande en binnenkomende personen tussen beide landen. Intussen stonden er al vier auto’s te wachten. Wat bleek een norse soldaat met geweer had een auto eruit gepikt die alles uit de auto moest halen en daar bleef het niet bij. Alle zijpanelen van de deuren, de achterklep en de bodemstoffering moesten worden verwijderd. Ze hebben alle hoekjes gaatjes onderzocht. En alles moest weer gemonteerd worden. Hier wordt nl streng gecontroleerd op drugs. Opeens waren wij aan de beurt. De norse soldaat gaf aan dat we ons moesten melden in een klein hokje. Daar moesten we onze documenten laten zien en natuurlijk weer een foto. We waren erdoor maar nee hoor we moesten opnieuw naar een kantoortje waar we alle documenten weer moesten laten zien. Nu was het afgerond en een jonge soldaat deed het hek open en mochten wij op weg naar onze overnachting plek. We konden het nauwelijks geloven dat we ons vrij mochten bewegen.
Na 20 km kwamen we aan in Sary Tash het dorpje ligt in een zeer afgelegen gebied tussen de besneeuwde bergtoppen. Wij wilde tanken bij een modern uitziende tankstation maar de bediende vertelde dat hij geen benzine meer had. Dat was balen want er was verder niets te koop en wij hebben te weinig benzine om Osh te halen. Eenmaal aangekomen bij onze hostel met WiFi werden we begeleid naar ons slaapvertrek. De kamer prima maar toilet is buiten zo’n 30 meter verder op. Een trapje af dan langs een grote stier waarna er een hutje staat met een gat in de grond met twee planken erop. De douche is ook een eindje lopen en de elektriciteit kan uitvallen. Met de groep om zeven uur aan tafel voor het diner. Dat bestond uit soep met heel veel aardappels. Plotseling ging het licht uit en het gehele dorp zat zonder stroom. Ons hoofdlampje ingezet weer opgelost.
Paul en ik dachten dat we nog iets te eten kregen maar dit was het.
Gevraagd aan onze aardige gastvrouw hoe het stond met de benzine. Het station was weer voorzien van benzine blij en verrast kunnen we morgen op weg om onze motoren in te leveren. We verlangen naar morgen het lekkere bed en heerlijk eten.

2 gedachten over “17) dag Pamirs”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.