16) Grensgevalletje

Vandaag voor het eerst rijden zonder bagagerol. Dat is een feestje waardoor je wendbaarder bent. Dan is het leuk om de kuilen proberen te ontwijken en dat doet iedereen hier.
Op het programma stond een dag rit naar een Chinese grenspost. Een rit van 225 km. De eerste weg was een gele en de rit terug via een witte weg. Direct na het ontbijt zijn we vertrokken. Eerst nog de nodige proviand ingeslagen met name benzine en water. Water heeft tijdens onze reis de meest belangrijke rol gespeeld zeker op grote hoogte is vocht van groot belang.
De eerste 20 km ging voortvarend en plotseling hield het asfalt op en dat zou bagger blijven tot aan de Chinese grens en dan te bedenken aan de terugreis via de witte weg die waarschijnlijk nog slechter zou zijn . We stopten beide en keken elkaar aan met de grote vraag wat gaan we doen? We hadden beide geen trek meer om 225 km door elkaar geschud te worden. Wat het meest vervelend is zijn de zgn wasbordwegen (zo wordt gesproken binnen de bikerssceen) dan tril je echt van je motor.
Paul wilde graag opnamen maken met de drone van de prachtige omgeving. Het ging fantastisch maar opeens was de drone onbestuurbaar geworden verloor gps signaal waarna deze crashte. Er was een propeller stuk gegaan. We zijn terug gegaan naar het hotel waar we op een bankje in het zonnetje hebben gezeten. Na het repareren van de drone hebben we een nieuwe plek gezocht waar we de drone konden laten vliegen. In een verlaten gebied steeg de drone gecontroleerd omhoog. Een herder zag en hoorde de drone en kwam uit nieuwsgierigheid kijken. Hij groette ons vriendelijk met zijn hand op zijn hart met een kleine buiging. Hij had een zelfgemaakte wandelstok en had nog maar een tand in zijn mond.
We vertrokken naar een nieuwe plek om drone opnamen te maken. Op een prachtige plek bij een stromende rivier zouden we ook lunchen. (Water en energierepen)
De drone crashte opnieuw helaas had Paul geen reservepropellers
bij zich en stelde voor of Kees achter wilde blijven zodat dat hij de propellers op kon halen. Daar stond Kees ver van de bewoonde wereld helemaal alleen tussen de Pamir bergreuzen. Kees stond in de brandende zon en die is op 4000 m best pittig. Paul was relatief snel terug en ging over tot actie. Zoals eerder ging de start goed maar weer viel de satelliet verbinding weg en crashte opnieuw. Paul was erg teleurgesteld maar wilde blijven proberen. We verdenken de KGB ervan te rommelen met de satellieten. Kees hield het voor gezien en stelde voor dat Paul nog even mag blijven spelen maar dat Kees naar het hotel ging. Akkoord en zo vertrok Kees. Toen hij bij het hotel aankwam lekte er veel olie uit de motor. Kees schrok en dacht dat kan niet waar zijn. Gelukkig ging het niet om het gerepareerde maar de olie dop was los getrild. Zijn motorlaars zat onder de olie. Weer gemaakt en de dop zeer stevig vastgedraaid. De komende dagen telkens controleren. Bij het hotel sprak Kees met een Pools echtpaar en die waren al 8 jaar aan het fietsen en waren nu op weg terug naar Polen via Iran etc. Echt niet te geloven.
Paul was intussen terug gekomen en besloten wij inkopen te gaan doen toen wij een Nederlandse knul van rond de dertig tegenkwamen. Kees zei al tegen Paul wat staat daar een grappig busje. Dat bleek van de jongeman te zijn die samen met zijn Engelse vriendin door de wereld reisde. “Als het geld op is dan gaan we naar huis” reageerde hij op onze vraag hoelang?
Hij had het busje gekocht in Osh en heeft aldaar een Mercedes motor erin geplaatst kortom een handige jongen. Er lag op het dak een enorm zonnepaneel genoeg voor het reizen. Leuke mensen, hij is op YouTube met blogs te volgen onder HuubvanderMark. Na onze inkopen, tevens voor morgen, is dit onze laatste dag in Tadzjikistan en zullen we vroeg moeten vertrekken. We moeten een pas over van 4665 meter hoogte waarna wij de grens zullen passeren. Deze grens ligt op 4365 meter.

4 gedachten over “16) Grensgevalletje”

  1. Ha Paul en Kees, wat een tocht, wat een reis. Wij genieten van jullie belevenissen en proberen ons voor te stellen hóe het voelt om je te bewegen boven de 4000 m. Doodvermoeiend, dus. Geniet nog even van de laatste dagen.
    Hartelijke groeten Joop en Marjan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.