14) opnieuw een zware rit

We reden vandaag van Kalaikhum naar Khorog in totaal 245 km met weer veel kuilen en gaten. Er zaten goede asfalt stukken bij en dat maakt het rijden leuker maar om de bocht was het weer een puinbak. De gehele tocht was langs de Afghaanse grens. We waren rond 17.00 uur gearriveerd een mooie tijd.
Toch willen wij nog even terugkomen op gisterenavond. De airco was defect van het hotel en op onze kamer was het bloedheet. Er was niet in te slapen. Wat bleek wij hadden ondanks de waarschuwing toch aan het kastje gerommeld waardoor er warme lucht naar binnen werd geblazen. Wij naar beneden. De balieman werd in een klein hokje door een collega geknipt en geschoren. Toen hij ons zag snelde hij naar ons toe. Hij vertelde dat ze de airco aan het repareren zijn. We gingen naar de bovenste verdieping en de man sprak de monteurs aan met de vraag wanneer de airco zou werken. Een uurtje en liepen we naar onze kamer en hij deed het raam open en ging de ventilator uit zetten. Gelukkig koelde de kamer redelijk af. Om 1.00 konden we de airco gebruiken. Paul sliep al en Kees zette de airco op volle toeren.
Paul had in zijn onderbewustzijn, een stuk later, de lakens over zich gedaan.
Na een goede nachtrust, trouwens heerlijke bedden waren we rond half zeven wakker en gingen naar de ontbijtruimte. De balieman had het groots aangekondigd maar toen wij binnen kwamen viel het enigszins tegen. We bedoelen dat het ging om een 5 sterren hotel vandaar onze reactie.
De motoren stonden nog voor het hotel er was geen afgesloten ruimte maar er werd verteld dat er overal camera’s hangen. Wij hadden nog gevraagd hoe de weg was naar Khorog. De eerste 90 km was slecht maar daarna werd de weg beter. Dit klopte voor geen meter. Het was een prachtig gebied. We waren de gehele dag ingesloten tussen enorme reuzen van bergen. Deze bergen noemen ze hier de Pamir. De indrukwekkende kolkende rivier was onze gids. Halverwege zagen we aan de overkant Afghaanse vrouwen met manden langs de rivier lopen op zoek naar iets.
Er was weinig gelegenheid om wat te drinken maar plots stond er naast een huisje enkele frisdranken op een tafeltje. We werden zeer vriendelijk ontvangen en kregen we een heerlijke ijskoude fles met water. Wat kan een mens gelukkig zijn. We werden vriendelijk uitgezwaaid.
We hadden nog steeds niets gegeten dus waren we scherp op alles wat mogelijk op een cafeetje zou lijken. Plotseling zagen we een soort chauffeurs café. Weinig chauffeurs en werden wij gastvrij ontvangen in een kaal sfeerloos kamertje met enkele tafeltjes en stoelen. Wij mochten in de keuken komen om aan te wijzen wat we wilden eten. Paul koos een maaltijd soep en Kees deegpakketjes gestoomd met een vulling van ui en gehakt. Er kwamen nog twee mannen die gingen eten. Iedereen wil graag weten waar wij vandaan komen. Hollandia dan gaat de duimen omhoog.
Omdat wij al een paar dagen in het permit gebied rijden worden we regelmatig geacht te stoppen om ons te registreren. Wij komen veel gewapende militairen onderweg tegen. Ze groeten ons vriendelijk.
Bij de laatste politiepost ging de politie man in een klein hokje waar zijn grote boek lag. Het stikte er van de vliegen. Links stond een stapelbed met twee vieze matrassen. Zo’n politiepost staat in een zo’n onherbergzaam gebied blijkbaar zijn ze 24 uur beschikbaar.
Paul zou een er een moord voor doen om zo’n prachtige politie pet te bemachtigen.
Het laatste stukje van de rit ging vlot en de track waarmee wij navigeren brengt ons exact naar onze overnachting plek. Een beetje achteraf maar we liggen in een fantastische accommodatie. Dit hebben we echt verdiend.
Khurog is een grote plaats maar toen wij wilde eten was alles gesloten. Van de hostel eigenaar kregen we de tip dat 100 meter verderop een Indiaas restaurant is en deze nog open is. Wij hebben daar heerlijk gegeten toch weer een beetje thuis komen. Wij gaan slapen op heerlijke matrassen en morgen weer fris en fruitig voor de 300 km rit.

4 gedachten over “14) opnieuw een zware rit”

  1. Goedendag heren,
    Wat ik begrijp is dat het een prachtig landschap is, maar de wegen heel veel aandacht en concentratie vragen van jullie. Wat leven wij hier toch in luxe als ik jullie verhalen lees over eten, drinken en slapen, wegen en controles. Een waarlijk avontuurlijke reis begrijp ik.
    Wat ik me afvraag is, staat er bv. nergens een heerlijke appelboom of perenboom met van die heerlijke sappige appels en peren of een heerlijke rijpe perzik? Geen supermarkt met van die kant en klare doosjes vers gesneden vruchten? Is het allemaal armoe? Groot verschil tussen rijk en arm? Is alles zo kaal en dor. Zijn er koeien, boerderijen, paarden, geiten, schapen. Waar leven de mensen daar van? Kortom jullie reis roept in ieder geval bij mij grote nieuwsgierigheid op en ben ik heel benieuwd naar jullie film en commentaar.
    Mannen, goede vervolgreis toegewenst.

  2. Hoi Kees en Paul, even de tijd genomen om jullie verhalende belevenissen te lezen. Wat een avonturen, geweldig en de manier waarop ze zijn beschreven is alsof we er een beetje bij zijn. De laatste week breekt alweer aan en we hopen dat jullie je reis voorspoedig vervolgen.
    Wat ook opvalt in jullie verhalen, is het aantal mensen dar op reis is en dan niet zomaar een reisje,
    maar wereldreizigers. Prachtig.

    Groetjes Marianne en Aat

  3. Dag Kees en Paul,
    Ik kijk iedere dag uit naar jullie reisverslag en geniet van de verhalen; in gedachte doe ik dezelfde reis, maar als het puntje bij het paaltje komt, weet ik niet of ik het aan zou durven. Daarom blijf ik jullie volgen met veel interesse.
    Geniet van de laatste week.

    Groetjes van Hans (Sanders)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.