12) onze noodgedwongen rustdag

Om 8.00 zaten wij aan het ontbijt. De eigenaar van het hostel zei dat wij als bikers goed moesten eten. Beneden is er een moderne keuken waar het ontbijt wordt geserveerd.
Wij kregen een bordje met daarop en pondje  koude puree, 2 tomaten,
2 komkommer schijfjes en als klapper twee knakworsten die aan het einde in vieren waren ingesneden. Feestelijk maar voor de ochtend niet direct om naar te verlangen. Op een schoteltje ernaast lag een soort zoet broodje besneeuwd met poedersuiker. Het brood was zo hard dat je er een aanslag mee kan veroorzaken. Tot slot heet water voor de koffie en thee. De mevrouw hebben we gevraagd of zij een gebakken ei voor ons kon bakken. Dat was weer heerlijk wij zijn het zo gewend de afgelopen dagen. In de ruimte waar de motoren staan stond een jonge vrouw die goed Engels sprak. Ze kwam uit een deelstaat van Rusland en reed op een enduro BMW. Ze was laat gearriveerd en heeft in donker moeten rijden en vertelde dat ze dit als heftig heeft ervaren. Zij reist de wereld rond en heeft daar een jaar voor uit getrokken. Een bijzonder mens en liet haar behoorlijke wond zien die ze heeft opgelopen met een val. Zij is hiervoor geopereerd. Ze is te volgen op : www. Motokatrina.com . Om negen uur zou de mecanicien beginnen met de reparatie van Kees zijn motor. We gaven hem de tijd om de klus te klaren. Rond tien uur zijn wij naar hem toegelopen vanuit ons hostel. Daar zag Kees zijn motor staan. Hij verwachte dat de motor was gerepareerd en liep om de motor heen. Kees vermoedde dat de mecanicien nog niets had gedaan en dat klopte. Toen wij naar binnen gingen zei de man dat hij eerst alle tubebanden moest plakken en dan aan Kees zijn motor zou beginnen. Het werd uiteindelijk rond 10.30 dat hij startte. De man was communicatief niet erg vaardig. Telkens liep hij naar z’n telefoon en sprak nauwelijks tegen ons. Uiteindelijk, na het demonteren van de motor, had hij het probleem gevonden. Hij heeft geen onderdelen maar heeft met siliconen het een en ander gedicht waardoor het probleem opgelost moet zijn. Intussen is Paul terug gelopen naar het hostel want Kees moest 30 minuten wachten voordat de siliconen was uitgehard. Even ging de man zitten en draaide zich met de rug naar Kees en nam eem glas water. Ook niet even een glaasje water aanbieden in de hitte. Nee hoor hij kende blijkbaar niet de film “ik drink alleen’ Kees maar wachten en het meisje die de wereld rond ging kwam binnen en ik was niet meer zo belangrijk blijkbaar. Na drie kwartier onderbrak ik het gesprek en vroeg of ik de motor mee kan nemen. Oh yes it’s oke. Een klein feestje ik hoefde niets te betalen want dat doet hij via het verhuurbedrijf in Osh. Zo snel mogelijk terug naar het hostel en of het heeft geholpen dat zullen we morgen merken.
Plannen gemaakt om de stad te verkennen. Op naar het presidentiële paleis, de een na hoogste vlaggen stok ter wereld en een bezoek aan een park waar je uitzicht hebt over de stad. De vlaggenmast is 165 meter hoog en de vlag is 70 x 35 meter en weegt 350 kilo. Er zijn twintig man nodig om de vlag te dragen. Wij liepen langs de vele prachtige immense overheids gebouwen.
Alles wordt goed onderhouden. Prachtige bloemenperken en vele fontein partijen. Bij het presidentiële paleis stond een batterij aan politie. Een tweetal agenten vroegen waar wij vandaan kwamen. ‘Oh Hollandia very beautiful’ het was een vrolijk gesprek met veel humor. We vroegen of we goed zaten richting het park. Plotseling sprak een jongen van 16 jaar ons aan. Een zeer aardige knul die graag met ons mee wilde lopen. Hij was nieuwsgierig maar op een prettige manier. Hij genoot van onze verhalen en wij genoten van zijn dromen en wensen. Hij wilde graag journalist worden net zoals zijn vader en wil later veel van de wereld zien veel mensen ontmoeten. Heerlijk om zo de jeugd te horen spreken. Het was een beetje onze gids. Op weg naar het park maar dat was nog een aardig eindje lopen. Onze gids had nog nooit dit park bezocht maar vroeg dit met regelmatig aan de officials. Na een flinke klim arriveerden wij bij het park. Maar het park viel zo tegen. Het was droog en dor. Wel hadden we een mooi uitzicht over de stad. Maar helaas hing er een smog over de stad. Er stond een groot bord met daarop een glas gevuld met Heineken bier. 30 meter verderop zouden we een biertje nemen maar het gebouw was bemand door 2 enorme joekels van honden die agressief reageerden op ons bezoek gelukkig zaten ze aan de ketting.
Na wat water te hebben gekocht liepen we terug naar de bewoonde wereld. De gids zorgde voor een taxi en vroeg of hij een stukje mee mocht rijden. De reden dat wij niet terug zijn gaan lopen waren onze schoenen die hadden we alleen voor korte stukjes mee genomen. We werden bij ons hostel afgezet.
Na het welverdiende chill moment zijn we gaan eten in een goed restaurant op advies van de hostel eigenaar. Al snel liep een jongen met ons mee die zo vlot Engels sprak dat wij hem niet meer konden volgen. Hij wilde zo graag Engels praten en had zo veel vragen en bood zijn diensten aan als vertaler. En waar wij gingen eten was het volgens hem te duur hij wist een betere tent. Hij was een stuk opdringerig dan de knul van vanmiddag. Paul had er helemaal geen zin in en liet dat goed merken door hem te negeren maar dat is niet helemaal gelukt. Eenmaal bij het restaurant aangekomen gaf Kees hem een hand en de jongen keek Kees zo verbaasd aan met ogen alsof hij wilde zeggen wat maak je me nou. Hij wilde graag mee om de bestelling te doen maar wij wilden dat hij weg ging en dat deed hij dan ook. Hij vertelde dat hij op ons zou wachten maar nu was de maat vol. Wat hebben wij heerlijk gegeten zeer gastvrij een bedrijfsleider die Engels sprak. Zoals altijd staat er harde muziek aan en opeens dachten wij een Nederlande tekst te horen in een liedje “ wie is die man dat is nou die man van de Taliban” . Hoe bestaat het en de tranen liepen over onze wangen van het lachen. Op de terugweg weer een lekker ijsje gekocht en wat toetjes van Campina voor bij het ontbijt. We kwamen onderweg weer die knul tegen maar verder alleen een groet.
Tot slot hoorden wij dat er twee Politiemensen van Tadzjikistan en zes mannen van de Taliban bij de grens in een vuurgevecht zijn doodgeschoten  Het had met drugssmokkel te maken wat bij de grens veel plaatsvind . Door de Tadzikistaanse luchtmacht zijn deze mensen omgekomen.
Morgen gaan we het gebied in waar we onze permit voor nodig hebben , dicht langs de Afghaanse grens
Beide weer in goede gezondheid.

3 gedachten over “12) onze noodgedwongen rustdag”

  1. Hallo Kees en Paul,
    Wij genieten van jullie verhalen, zo levendig en humoristisch . Zijn benieuwd naar de foto’s en film tzt.
    Fijne reis en kijken uit naar het vervolg.
    Ad volgt vooral de technisch kant van het verhaal en blijft zich verbazen hoe de motoren blijven rijden . Keep rolling.
    Groeten Ad en Els

  2. Beste boys, s’morgens bij het ontbijtje lezen jullie verhalen heerlijk weg! Beter dan de krant😉 Voorzichtige verder en geniet. Groetjes Lineke

  3. Hoi Kees en Paul,

    Volg jullie avonturen vanuit Sicilie, wat is het weer bijzonder en spannend, net alsof ik een jongensboek zit te lezen. Geniet ervan a.s. Opa, wij worden ook grootouders!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.