08) Een vermoeide lange rit

Heerlijk wakker geworden in het mooie hotel in Osh . Vandaag stond de rit naar Choezjand op het programma, de langste van deze reis 375 km langs de grens met Oezbekistan. En toen we na het ontbijt de motor aan het optuigen waren was daar opeens de man van Muztoo motors weer. Hij kwam daar voor een andere groep maar keek gelijk even of we wel genoeg reserve onderdelen bij ons hadden en of we alle documenten wel bij ons hadden. Alles klopte en hij wenste ons een goede reis. Het was een soort overgang dag, veel kilometers over asfalt maar onderweg is er genoeg om je over te verbazen. Zo zat een man midden op het wegdek zijn band te wisselen met als gevolg een flinke file. Of dat stukje wegdek van zo’n 75 meter waar je 3 splinternieuwe benzine pompen kon vinden, waarvan 2 van dezelfde firma. Zo blijf je toch met een hoop vragen zitten. Niet de hele weg was asfalt want er was een weg onderbreking van enkele kilometers , om de omwonende tegemoet te komen werd het open wegdek besprenkeld met water. Dat helpt inderdaad tegen de stof maar wat je dan krijgt is modder. Zo kreeg de kleding weer een geheel andere kleur. Hoe meer we in de buurt van Tadzjikistan kwamen des te harder begon het te waaien. Tot aan storm kracht aan toe met een straal blauwe hemel. De lunch werd genuttigd in het midden van nergens. Er stond een tentje waar we in de kelder konden zitten. Daar was het koel en met Google translate en wat handen en voeten deden we onze bestelling bij een 22 jarige pittige serveerster. We kwamen er niet helemaal uit dus lieten we ons verassen. We dachten dat we een soort broodje kregen maar deze was warm en gevuld met gehakt en ui en lekkere kruiden. Uiteindelijk arriveerden wij bij de grens tussen Kirgizië en Tadzjikistan. Er stond een uur voor de formaliteiten maar wij hadden een half uurtje nodig. Indrukwekkend om te zien de grote stalen hekken met daarbij een man met geweer. Eerst door de grensovergang van Kirgizië. De motoren moesten we voor het grote hek plaatsen om lopend naar een gebouw te gaan waar de formaliteiten plaats vonden. Paspoort controle, motorpapieren en er werd een foto van ons gemaakt. Na enkele stempels mochten wij door, dachten wij verkeerd. Er kwam een militair met monddoekje die ons verzocht onze bagage te openen. Dat is een heel gedoe want we zijn iedere ochtend weer blij als ze vastzitten. Hij vroeg aan Kees wat er in de bagage zat. ‘Spullen voor het slapen’ hiermee ging hij akkoord en mochten dan eindelijk naar de grens van Tadzjikistan. Even reden we in niemandsland. Op naar het kantoor van Tadzjikistan om daar ons paspoort te laten zien. Ook weer een foto met de nodige stempels. We waren in Tadzjikistan en dachten dat we door het hek mochten maar opeens werden we teruggeroepen door een man en een vrouwelijke beambte. Wij moesten naar deze mevrouw die een kwartier bezig is geweest om ons te registreren en we moesten 1000 som betalen voor de leges. Toen mochten wij door het zware hek en daar stonden wij dan eindelijk in Tadzjikistan. 

Het was een zware rit geweest met een temperatuur van rond de 45 graden. Vanaf de grens moesten wij nog 90 km rijden naar onze verblijfplaats. Het leek wel of ze ons al hadden verwacht. In Tadzjikistan moeten we nl zelf een accommodatie zoeken. Er stond al een man klaar bij een groot hek die ons naar binnen begeleiden. Een prachtig hotel en zeer gastvrij. Er was een kamer vrij. Ze hielpen met het dragen van onze bagage. We konden allen ontbijten morgenochtend maar niet dineren. Daarvoor gaf hij een adres  500 meter verderop. Wij liepen naar het restaurant en kwamen in een kille koude zaal met een paar bankjes bekleed met bruine skai en tl licht. Niemand sprak nauwelijks Engels maar een zeer bekwame serveerster durfde het met ons aan. Ze zag blijkbaar dat wij ons verbaasde over grote zaal en verzocht ons naar de binnentuin te gaan. M.a.w. Daar is het mooi. Een mooie binnentuin met een fontein dat was wel even iets anders dan binnen. Samen werden we vorstelijk bediend ze wilden het ons naar de zin maken. Zelfs kwam er een keurig geklede man die vloeiend Engels sprak ons vragen of alles naar wens was. En wat hebben wij lekker gegeten zeg. We zijn echt verwend. Er werden selfies gemaakt door andere medewerkers kortom een gezellige boel. We worden bijna door iedereen bekeken dat is echt opvallend hier.

Met lekker gevoel verlieten wij het restaurant op weg naar het hotel. Paul vond het tijd dat de gordijnen dicht moesten. Het eerste deel ging soepel maar het andere deel kwam de punt los te zitten Hij kent zijn eigen krachten niet. Niet meer aanraken zei hij maar na een half uur kwam met veel geweld het hele gordijn spontaan naar beneden gedonderd. Voor de nacht even een deel voor de ramen gehangen en morgen maar even bij de balie melden. Hopelijk heeft het geen invloed op de nachtrust .

Gr Kees en Paul

2 gedachten over “08) Een vermoeide lange rit”

  1. Goedenavond,
    Fijn dat jullie nu de route en de plaatsnamen hebben vermeld. De route kunnen volgen en dat is het voordeel van googlemaps is dat je ook streetvieuws en foto’s kan bekijken van de plaats waar jullie nu zijn. Leuk om wat impressie te kunnen zien van waar jullie zijn.
    Morgen weer een goede reis toegewenst.

  2. Leuke verhalen en wederom intensief deze reis! Zo fijn ook om het op deze manier een beetje te te beleven. Het valt me erg mee hoe vaak jullie toch kennelijk de verslagen kunnen posten.
    Omdat ik geen FB-er ben, worden de foto’s wel iets waar ik zeer naar uit kijk. Dat maakt het eigenlijk des te leuker straks.
    Ga fijn zo door, zie veel moois weer, ontmoet veel leuke mensen en zo kan ik nog wel meer dingen bedenken.
    Groetje,
    Els

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.