04) verslag van een trektocht

Vandaag wederom een dag vol met pech maar ook waren er gelukkig  meevallers. Vanmorgen stond ook Paul op met lichte diarree klachten. Helaas spoelde de wc pot in de nacht niet meer door. Maar met zulke klachten is dat natuurlijk geen pretje in een gedeelde badkamer dus had Paul de stortbak aan een inspectie onderworpen en met een kleine ingreep was deze weer gemaakt. Zeer vriendelijke gastvrije mensen het was alleen dringen bij de sanitaire ruimte want iedereen staat gelijk op. Het ontbijt was beneden in een grote kamer en zag er koninklijk uit. Een lange tafel met mooie kroonluchters en alles op ( nep ) gouden schalen . De reis naar het yurt kamp verliep redelijk tot wij af moesten slaan bij een kruispunt. Hier hebben we gepauzeerd. Achter een klein deurtje zat een heel leuk winkeltje met heel veel producten. Omdat wij nu beide diarree klachten hebben kochten wij koekjes, cola, Fanta en heul veul water. Maar de diarree wordt minder en voelen ons fit dank aan de medicijnen.  Toen moest de tank nog even vol en na wat vragen kwamen we bij een boer terecht die ons wel wat liters kon geven. Het hele gezin kwam kijken, het was een heel spektakel op het boeren erf. Daarna op weg de bergen in. Het was een van de zwaarste dagen. Uren hebben moeten klimmen op een pad, als je dat zo mag noemen, bestaande uit keien, zand en vooral veel kuilen. De laatste kilometer werd het steiler. Maar Kees had een schuiver gemaakt. Daar lag hij gelukkig lag niet de motor op hem. Kees wachtte op Paul. Kees wuifde naar Paul of zijn leven ervan af hing. De motor lag in een stabiele zijligging waarna de benzine uit z’n tank sijpelde. Gelukkig had Kees geen breuken maar het was wel pijnlijk. Met z’n tweeën hebben wij de motor recht gezet maar stond behoorlijk schuin waardoor deze telkens weggleed. Maar samen sta je sterker. Kees had wel even de schrik er in. Het bleef buffelen maar alle moeite werd beloond met het zien van het blauwe meer inclusief de yurt kampen. Het was volop genieten van al die ruimte , het groene land en de duizenden paarden. Er lopen wel paden door het gebied maar die kunnen elk seizoen anders zijn, maar we hadden wel een idee welke kant we op moesten. En de paden bogen steeds naar de verkeerde kant af. We wilde niet gelijk over de steppe crossen dus bleef het zoeken. Het is een gigantisch groot gebied hier. Plotseling zagen we een paard met ruiter die in vol galop naar ons pad kwam. De man ging met zijn paard breed uit op het pad staan en dwong ons te stoppen. Het was een rare snuiter die natuurlijk geen Engels sprak. Hij was druk aan het praten met gebaren en vond dat de motor uit moest voor een conversatie. Wat wij begrepen heeft hij een functie in het Russische leger gehad. Wij vertelde hem dat we uit Nederland kwamen en hij begon spontaan verschillende Franse presidenten op te noemen, wij proberen het nog wat te verduidelijken  door “Amsterdam “ te benoemen , toen bleek hij nog meer Fransen namen  te kennen. Hier wilden wij snel weg en bedankte hem vriendelijk voor het gesprek, maar toen was er geen leven meer in de motor van Paul te krijgen. De navigatie bleek als enige stroom te hebben en de rest ….niks. Dus wij op de steppe de motor open schroeven om te kijken wat het probleem was. Maar wat we ook probeerde niets hielp. De man op het paard bleef eerst de boel bekijken maar toen hij merkte dat we geen oog meer voor hem hadden droop hij af. En daar stonden we dan in the midle of the steppe!!  Met maar 1 werkende motor !! Na wat flinke kracht termen toch even overlegd en besloten de laatste 20 a 30 km de motor te gaan slepen. Paul had nog een nieuw setje oranje fluoriserende spanbanden meegenomen en zo’n band kon dienst doen als sleepkabel.  De paden vertrouwden wij niet meer dus werd er dwars over de steppe gesleept. Je zag aan de blik van de vele paarden dat ze dit nog nooit hadden gezien. Na ruim 2 uur ploeteren en 2 gebroken spanbanden verder kwam het kamp steeds dichter bij. En uiteindelijk hebben we dit uitgeput gehaald. We zitten flink op hoogte dus werd het ook snel kouder. Eerst iemand opgezocht die goed Engels kon en ons probleem uitgelegd. Wij hebben wel een boekje met een nummer wat je belt als er motor problemen zijn , maar we hadden totaal geen telefonisch bereik in dit gebied. Tegen een meerprijs mochten we met de satelliet telefoon bellen en de motor eigenaar vroeg of er op het kamp misschien mensen waren met technisch inzicht die ons konden helpen. Als het echt niet lukte konden we hem weer bellen. Aarzelend gingen er 2 mannen van de organisatie samen met Kees aan de gang en Paul zou navraag doen in het naastgelegen kamp of daar wel een monteur aanwezig was. Maar die was al snel weer teleurgesteld terug. Toen kwam een dame ons allemaal roepen omdat het tijd was voor , zoals zij dit beschreef , “ jammie jammie “. Na het eten gingen de 2 mannen gewoon weer door met de operatie van de motor. Deze lag ondertussen volledig open. Het begon al donker te worden en steeds kouder en Paul wilde de motor man al gaan bellen toen plotseling er weer leven in de Bike zat. Het was een kapotte zekering die diep verstopt zat. We bedankten de mannen voor hun volharding en Paul kon ze wel zoenen van blijdschap , maar daar zagen ze vriendelijk van af. Eindelijk tijd om van deze dag uit te rusten en om 9 uur in de avond kwam er nog iemand langs om de hout kachel aan te stoken die ons vannacht in de yurt moet verwarmen.

Een vermoeide Paul en Kees groeten u !!

( foto’s zijn te vinden op de bikerdreams Facebook pagina

2 gedachten over “04) verslag van een trektocht”

  1. OMG, wat een verhaal! Het is elke dag weer een hoofdstuk uit mijn spannend avonturenboek van twee jongens en twee motoren.

    Fijn dat alles het weer goed doet (inclusief de darmen)! Hopelijk lekker geslapen en klaar voor de volgende rit!

    Safe journey, liefs

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.