23) Veilig weer thuis

Donderdag 15 mei 2008

We zijn weer thuis in het zonovergoten Nederland. Dat is pas een mooie afronding van een enerverende reis. We zijn ruim 23 uur onderweg geweest. Drie vliegtuigen waren er voor nodig om ons veilig thuis te brengen. Arequipa – Lima – Madrid – Amsterdam. Vanaf Madrid ontmoetten we vele Nederlandse gezinnen die een zonovergoten vakantie achter de rug hadden zoals Canarische Eilanden en dergelijke. Paul en Kees hadden de Alpaca jassen aan en de mutsen met daarop grote letters PERU. Er was veel belangstelling naar wat wij hadden gedaan en waar we zijn geweest. Een vrouw vroeg ons in welk land wij de reis hadden gemaakt. Dat was niet erg snugger omdat het op ons voorhoofd ruim stond geschreven. We nemen het haar niet kwalijk. Ons paspoort vertoond al slijtage plekken omdat we het zoveel moesten laten zien. Behalve in Nederland daar kun je zo doorlopen. We hebben dit documentje op de terugweg 15 keer laten zien. Drie keer hebben we ons moeten uitkleden. Kees droeg bretels, want van zo’n diareetje zak je broek van af. Al preventief liet Kees de bretels zien aan beambte om te voorkomen dat hij naakt door het poortje moest. De meeste beambten kon de humor ervan inzien en lieten Kees door het poortje. Ging het signaal af dan werd Kees door een vrouwelijke beambten handmatig gefouilleerd. De administratieve rompslomp nam veel tijd in beslag wat ten koste ging van het overstappen. We werden hierbij geholpen door iemand die de mensen op weg hielpen maar die bleek het ook niet correct te hebben geadviseerd. Met als gevolg dat we bij incheck balie stonden en bleek daarna weer terug te moeten om de tax te betalen. Paul had geen koffer maar een enorme zak bij zich die nauwelijks was te tillen. Kees geeft even een observatie van hoe dit in zijn werk ging. Hij liep achter Paul. De zak was zo zwaar en Paul was bang dat wij het vliegtuig zouden missen en enige haast op zijn plaats was. Het lichaam van Paul was in een snelle cadans. De zak kaatste tegen het lichaam van Paul en achter leek het of hij spastische trekken had. Uiteindelijk stond er bij incheck balie een grote rij mensen, kortom genoeg tijd. Maar beter voorkomen dan genezen. Maar ondanks alles is het een relaxte reis geweest. Alles verliep volgens plan en op Schiphol werden wij feestelijk ingehaald door familie. Wat een bijzondere ontvangst. We hebben elkaar heel kort geïnformeerd en Kees alle cadeaus voor de kids overhandigd en zijn we naar huis vertrokken. We willen nogmaals jullie allen hartstikke bedanken voor het lezen en reageren op onze site. Wij  hebben daarvan genoten. Velen hebben al gevraagd wanneer gaan jullie weer op reis en waar naar toe volgend jaar? Kijk wij willen graag volgende week weer maar we zijn werkzaam in de zorg dus dat wordt weer sparen. We hebben een mogelijke oplossing. Als jullie ons financieel willen steunen zijn wij bereid om weer een reis te boeken. Degene die ons het meeste steunt heeft inspraak in de keuze van de reisbestemming. We wachten rustig de reacties af en de bankrekening nummers zijn op te vragen.

HASTA LA VISTA

 

Reactie`s :

Ria Vooys

Geplaatst op 12 juni 2008

Hallo Cees en Carla,
Fijn dat je weer veilig geland bent. Beetje late reaktie i.v.m. onze eigen vakantie.
Prachtige foto’s bekeken, maar nog geen tijd voor het HELE verhaal te lezen. Ga ik doen als het slecht weer is!
Blijft de website aktief ? en voor hoe lang?
Groetjes van André en Ria

Reinharda

Geplaatst op 20 mei 2008

Ik lees wel dat jullie een fantastische en onvergetelijke tijd hebben gehad
top

veel liefs Reinhrda

thea de haan

Geplaatst op 16 mei 2008

Hallo Kees en Paul,

‘k Heb vanavond jullie hele reis meebeleefd en genoten van alle verhalen! Het lijkt me een prachtig land om te bezoeken maar ik vrees dat mijn rolstoeltje het na 2 dagen al voor gezien houdt… het is nu eenmaal geen off-the-road motor….
Sterkte toegewenst als jullie komende week weer aan het werk gaan, dat zal wel weer even wennen zijn!
Groeten uit het Westland,
Thea

Mattie

Geplaatst op 15 mei 2008

Ik mis jullie. Helemaal de weg kwijt. Ik leg een tientje; genoeg voor een weekje low budget land, India ofzo
Het oefenen op Charango gaat prima. Vraag maar aan de buren. Ik moet wel even op zoek naar Charango muziek, want meespelen met Jeroen van der Boom klinkt toch wat raar. Op naar de gipsy kings. Veel plezier met nagenieten.

kittyvanwilpe

Geplaatst op 15 mei 2008

WELKOM TERUG… ja jullie zijn een lekker stel zeg, een financiele steun voor een nieuwe reis! zou ik best willen geven… maar ook ik werk in de zorg, stel: we maken een pot en doneren daar met z’n allen maandelijks een bedrag in, maar dan wil ik wel mee in het bagage-netje…op safari in Kenia of zo,cavia’s schieten. nee zonder dollen, geniet nog een paar dagen voor dat jullie weer “mogen”werken, en ff flink aankomen uit eigen tuin!
Groet,
Kit

ria

Geplaatst op 15 mei 2008

Hallo beide heren
Gelukkig weer veilig in ons zonnig land aangekomen. Ik zal de leuke verhalen missen!!
Kees ik bel je gauw om je live te horen, maar ik zal je even wat rust gunnen om bij te komen van de reis.
groetjes Ria en tot gauw.

eddy list

Geplaatst op 15 mei 2008

beste kees en paul
welkom weer terug in ons zonovergoten nederland!!
fijn dat jullie weer veilig terug zijn en bedankt voor de mooie verhalen !!
geniet nog even van de paar vrije dagen !! want die zullen jullie wel nodig hebben om weer helemaal te aklamatiseren !!

groet ed en bertha

 

22) Laatste bericht

Dinsdag 13 mei 2008

Beste lezers

Vandaag is het zo ver en vliegen wij weer terug naar Nederland. Na een heerlijke nachtrust zijn we na het goede ontbijt weer de stad in gegaan. Het doel was om een bezoek te brengen aan het beroemde klooster van Santa Catalina. Honderden jaren lang hebben hier nonnen in complete afzondering geleefd. Tegenwoordig is het een schitterend en intrigerend complex waar u over geplaveide straten en door steegjes slentert.  Het kloostercomplex is een stad op zich en bestaat uit meer dan 100 huizen, 60 straten, een hoofdplein, een kerk en zelfs een begraafplaats. Sinds 1970 is het toegankelijk voor publiek. Voor deze tijd was het leven binnen de muren van dit klooster een compleet mysterie .Het zou zich ergens in het centrum nabij de plaza te vinden moeten zijn. wij wisten het niet precies en vroegen dit dus aan een voorbijganger, die ons de weg wees. Dit bleek weer eens niet te kloppen, waarna een andere vrouw ons de weg weer wees. Aan haar gebaren te zien leek het een eind weg , dus namen we de eerste de beste taxi. Met de jonge taxi chauffeur gingen we naar de plaza waar hij stopte en zij dat we er waren. Wij keken elkaar met verbazing aan en raadpleegde de “trotter” reisgids die Kees bij zich had. Toen hij door kreeg waar we heen wilde moest hij lachen en bracht ons er naar toe. Het bleek om de hoek te zijn van het punt waar hij ons had opgehaald.

Wij het klooster in wat een oase van rust was in de drukke stad. Kees kwam helemaal aan zijn trekken aangezien het een prachtige omgeving is om te fotograferen. smale straatjes , mooie pleintjes , en mooie planten en bomen. Dit was de rust die we net nodig hadden zo vlak voor vertrek na onze intensieve reisdagen. We hadden aardig wat meters afgelegd dus hadden we in de stad wel een kop koffie plus een stevige chocolade taart verdiend. Dit is een complete maaltijd kunnen wij constateren. We gingen aan een tafeltje zitten, waarna de serveerster de rugzak van Kees met een enorme ketting plus slot vastketende aan de stoel. Wij keken verbaasd want er stonden voor het restaurant zoals gewoonlijk weer twee politieagenten. Als je goed kijkt staan deze redelijk inactief voor het pand waarin we vertoefden. Kees vroeg aan haar is er hier dan zoveel criminaliteit. Nee hoor antwoordde zij, maar beter voorkomen dan genezen. De taart viel behoorlijk zwaar. Paul zei dat hij daarop de gehele reis kon teren. Nu in het hotel om de laatste foto´s en ons verhaal aan jullie te sturen. Wij willen jullie hartstikke bedanken voor het meereizen door Peru. Wij hebben net zoveel plezier gehad om jullie reacties te lezen als jullie van onze verhalen.

Voor de laatste maal HASTA LA VISTA

 

 

Reactie`s :

Marjolein

Geplaatst op 15 mei 2008

Jullie zijn weer thuis!!!!!!!!!!!!!!

Jet en Frans

Geplaatst op 14 mei 2008

Lieve Kees,

Welkom thuis! Je kijkt vast nog even op je log vandaag of morgen. Want je bent toch gewend geraakt om steeds even dit medium te gebruiken, toch? We hopen dat jullie een goede terugreis hebben gehad en dat de aankomst en het terugzien van de naasten ook weer bijzonder was na zo’n verre trip!
Tot gauw, maar eerst even bijkomen, hoor!

groet, Jet en Frans

ria

Geplaatst op 14 mei 2008

Lieve heren.
Een hele goede terugreis toegewenst. Bedankt voor de leuke reisverhalen. Ik zal ze missen.
Welkom in het zonnige nederland!!!!
Ik kijk al uit naar de film……..

liefs Ria

ilse aanstoot

Geplaatst op 14 mei 2008

Beste Kees en Paul,
Welkom thuis, wat een geweldige reis hebben jullie gemaakt. Van jullie reisverslag en de prachtige foto’s heb ik enorm genoten. Helemaal top. Wat een prachtig land.
Ik kijk uit naar jullie volgend reisverslag.
Groetjes en liefs, Ilse

paula

Geplaatst op 14 mei 2008

Lieve boys,een hele goeie reis en welkom thuis!!!!!
Wat hebben jullie veel meegemaakt zeg. Ongelovelijk  indrukwekkend .Ik  ondekte gisteren op de site dat ik berichten gemist heb omdat ze niet via m,n mail waren binnen gekomen. Dacht dus soms, o, jezus het gaat toch wel goed met ze! Het verhaal van mijn engelse drop las ik pas gisteren om die reden. Geweldig zeg, de netto moest eens weten, een gat in de markt in Peru, een engelse drop fabriek. Het weekend bel ik jullie zeker .Kom lekker bij.(Arne was overigens opgelucht dat jullie het overleeft hebben)
Heel veel liefs van Paula,groetjes van Erik.

Barbera

Geplaatst op 14 mei 2008

Dag Keesos en Paulos,
Het laatste verhaal genuttigd met een ontbijtje! Prachtig klooster, geen straf om daar te wonen zou ik zeggen
Pap, ik kan er vanavond waarschijnlijk niet op schiphol bij zijn. Vind ik echt jammer!!! De regisseur zei dat we rekening moesten houden met avondrepetities. Maar ga zeker proberen naar Laren te komen.
Goede vlucht en Hasta la Vista

Liefs,
Barbera

Mattie

Geplaatst op 14 mei 2008

Het zit er bijna op. Klinkt als een paar mooie laatste daagjes. Volgens ligt er no een aardige reis voor jullie met veel tijdsverschil. Succes en tot morgen/vanavond.
Loeten

Belinda Vlasman

Geplaatst op 13 mei 2008

Hallo,
Goede terugreis.
Tot morgen.

karla

Geplaatst op 13 mei 2008

Wij maken ons op voor de nachtrust ,jullie voor de reis en niet te geloven dat jullie morgenavond weer ” gewoon”thuis zijn.Tot morgen.

Marjolein

Geplaatst op 13 mei 2008

laatste berichtje, zal jullie verhalen missen!!
Safe trip en tot morgen!

xx Marjolein

 

21) Even rust

Woensdag 14 mei 2008

Zoals jullie weten zit onze reis er bijna op. Dit was vanmorgen goed te merken. Je stelt je in op het vertrek dus hebben kritisch naar onze bagage gekeken en keuzes gemaakt in wat wel en niet mee kan naar Holland. We hadden een grote lege zak en die is nu voor de afval. Deze is nu al redelijk gevuld. Maar ook onze koffers blijken nu al vol te zitten met aankopen voor de beide families. We zijn na een heerlijk ontbijt, opnieuw met verse vruchtensap gemaakt van ananas en banaan,(een delicatesse die we zeker gaan missen), naar de stad gegaan. Arequipa is en blijft een mooie stad om te vertoeven. Vooral de Plaza de Armas. We hebben de kathedraal bezocht en zijn daardoor weer innerlijk tot rust gekomen. Een pracht en praal zo indrukwekkend. Er mocht gefotografeerd worden, en anders hadden we het ook gedaan. Met volle plastic tassen terug naar ons appartement gegaan. We hebben ons laatste ritje op de motoren gedaan omdat de afspraak was de motoren af te leveren met een volle tank. Het was ons kortste ritje. ´s Middags onze pakken en alles wat onder het stof zat gereinigd zo goed als het kan. Buiten gehangen in de Peruaanse zon en alles was zo droog. Het is warm en droog. Weer naar de stad. Toen Kees wilde pinnen stond Paul al gereed om ook nog wat sols te plukken, maar helaas lag zijn pasje nog in het hotel. Dus weer lopend terug naar het appartement en nog wat zaakjes voor terugreis geregeld waarna hij besloot om met taxi naar de stad opnieuw te gaan. Hij vond zelf dat hij genoeg had gelopen. In een zeer klein autootje rakelings langs andere kleine autootjes, kortom het zit hier vol met kleine taxi´s. Wij vragen ons af of er überhaupt verkeersregels zijn. Iedereen doet wat hem of haar goed lijkt. De logica kunnen wij niet vinden ondanks dat er zoveel politie op straat aanwezig is. Paul heeft van dit spektakel erg genoten. Kees was nog in de stad achter gebleven en we hadden afgesproken bij de fontein. Heerlijk heeft  Kees genoten van wat er zoal op het plein te zien was. Ook was er een prediker die voor Kees kwam te staan en het evangelie, in het Spaans, wilde verkondigen. Maar goed je weet nooit waar het goed voor kan zijn. Intussen was het alweer tijd om een hapje te eten. Tijdens het zoeken naar een geschikt restaurant staan er allemaal mensen die je naar binnen proberen te lokken. Maar een vrouw hield zo vol om ons aan tafel te krijgen. Een erg vriendelijke vrouw die uiteindelijk ons zover heeft weten over te halen. We waren de enige klant dus het was hard nodig dat er iemand kwam. Absoluut geen spijt gehad. We kregen daardoor een bijzondere behandeling. Toen zij hoorde dat wij uit Holland kwamen bracht zij de kaart met daarop een Hollands gerecht die je daar kon bestellen. Maar wij gingen voor een Peruaans Alpaca grill. Erg lekker vlees. Na de maaltijd wilden wij graag samen op de foto en vroegen Ada of zij ons wilde nemen. Zij stelde voor om met haar mee te gaan naar het dak van het restaurant. Via een smalle wenteltrap kwamen wij op een donker dak met een prachtig uitzicht op de Plaza. Omdat ze zo gastvrij was vroegen wij haar om samen op de foto te gaan. Maar uiteindelijk ging de gehele familie op de foto. Het was een afsluiting van een gezellige avond.

Morgen gaan we weer richting Nederland vliegen , via Lima en Madrid, en zullen we voor vertrek ons laatste verslag plaatsen.

Groeten en Hasta la Vista

Reactie`s :

suziewan

Geplaatst op 13 mei 2008

www.laatdiefilmmaarkomen.h’sum

Belinda Vlasman

Geplaatst op 13 mei 2008

Hallo Heren,
Ik heb er weer een ochtendje werk opzitten.
Morgen neem ik maar weer een dagje vrij. (het zo lekker weer in Nederland)
Nu nog 1 nachtje slapen en dan zien we jullie weer.
Tot morgen en een goede terugreis.
We houden contact.

Alice

Geplaatst op 13 mei 2008

Goede terug reis!
Het was leuk om jullie verhalen te lezen.
Groetjes Alice

Onno

Geplaatst op 13 mei 2008

Goede terugreis en tot morgen pap

Jesse

Geplaatst op 13 mei 2008

Ik kan niet wachten om alle verhalen ‘live’ te horen 🙂 Ik wens jullie een hele goeie terugreis!!!

Groetjes,
Jesse

danielle

Geplaatst op 13 mei 2008

Goede terugreis

Jet en Frans

Geplaatst op 13 mei 2008

De trip zit er bijna op.
Kees en Paul, bedankt voor het “mee”reizen!
Geniet van de laatste momenten daar!
Een goede thuisvlucht en thuiskomst!
groeten Jet en Frans

casper,arianne,nieke en ileen

Geplaatst op 13 mei 2008

het was zo leuk jullie verhalen te lezen en het hoorde er al helemaal bij!
We zullen het missen!

een voorspoedige reis naar huis!!!!!

Marjolein

Geplaatst op 13 mei 2008

Goede reis!!! Tot morgen!!! Fijn je weer thuis te hebben pap!!!
xxxxx

jan jolanda en jan douwe.

Geplaatst op 13 mei 2008

Hele voorspoedige terugreis toegewenst,
TOT ZIENS IN HOLLAND.
De Glaasjes.

Barbera

Geplaatst op 13 mei 2008

Lieve Pap en Paul,
Een hele goede vlucht gewenst! Een warm welkom wacht in Nederland, door ons en door het heerlijke warme weer!!
Tot morgen!

Liefs,
Barbera

Mattie

Geplaatst op 13 mei 2008

Lekker chillen daar. Volgens mij is het welverdiende rust .Geniet van de laatste uren. Alvast een goede reis gewenst. Tot morgen.

Jan en Coby

Geplaatst op 13 mei 2008

We hebben de afgelopen weken genoten van jullie dagelijkse verslag. Een hele goede terugreis gewenst en jullie hebben in ieder geval een fantastische herrinnering die niemand je meer afneemt.

karla

Geplaatst op 13 mei 2008

Zo nou ben ik eens een keer de eerste,na bijna 2 weken vrij weer aan de slag. Ik hoop dat jullie alle vluchtgegevens paraat hebben en wens jullie een vlotte terugreis en tot morgen.

Moniek en Jeanet

Geplaatst op 13 mei 2008

Kees en Paul,
Het avontuur zit er bijna op.
Goede terug reis en ik heb genoten van jullie reisavonturen/reisversagen.
Wacht op de uitnodiging voor de film.

Groeten Moniek

 

20) Afsluitende Monster-etappe

Zondag 11 mei 2008

Trouwe lezers,

Na het internetten zijn we gisterenavond gaan eten. We hadden het stervenskoud. We rilden ervan. Gelukkig was er een Pizzaria met een lekkere houtoven. Daarin werden de pizza´s gebakken. Iedereen zowel de bediening als de klanten waren gekleed in dikke jassen, ondanks dat de oven aanstond. We hebben een heerlijke pizza gegeten en kwamen weer een beetje op temparatuur. Er werd zo hard gestookt dat de voordeur open moest in verband met enorme rookontwikkeling. Maar de sfeer was perfekt. Vroeg naar bed gegaan. Ook daar was het koud, maar dat was niet zo vreemd omdat het halve glaswerk afwezig was. Maar toch goed warm te krijgen met de dekens die ze hier gebruiken. Loodzwaar zijn die dingen. Kwart over vijf opgestaan. Paul riep Kees: ¨we moeten eruit anders komen we te laat aan bij de Condors. Gaan douchen en ontbijten. Tijdens het ontbijt terwijl Paul zijn camera had lopen gebeurde er iets wonderlijks. Paul keek voortdurend naar zijn horloge en bleef maar lachen. Het bleek dat Paul verkeerd op zijn horloge had gekeken waardoor wij een uur te vroeg aan het ontbijt waren geslagen. Na een uurtje onder de dekens zijn we om half zeven vertrokken om op tijd te zijn voor het zien van de condors. Dit vindt plaats plus minus 8.00 uur. Het bleek later te worden namelijk om 10.00 uur. Na een vervelende onverharde weg kwamen wij bij de plek waar we de Condors konden zien. Helaas was het bewolkt waardoor de Condors later in beeld kwamen. De Condors gebruiken de thermiek om uit de Canjon te vliegen. De Condors hebben een spanwijdte van 3 meter, dus je begrijpt dat de thermiek een noodzaak voor ze is. Het was zeer fascinerend om die grote vogels te zien vliegen en soms kwamen ze  rakelings over je heen. Het was lang wachten maar zeer de moeite waard. Een drietal vrouwtjes kozen een rots vlak voor ons om te pauzeren. Het leek of ze met elkaar aan het roddelen waren over de vele mensen die hen stond te fotograferen. Ze wilden niet meer vliegen dus zijn wij ´m maar gevlogen.

We hadden een mooie route op de kaart uitgezet. Alles onverhard maar het zou te doen zijn. We gingen weer bergen over van ruim vierduizend meter. De omgeving was prachtig alleen erg zwaar om te rijden. Soms gaat het goed en soms is het een puinbak en moet je zeer geconcentreerd rijden en dat vraagt veel energie. In een dorpje hebben wij de weg gevraagd aan een man en die vertelde dat wij het in anderhalf uur zouden redden. Maar die had ons achteraf behoorlijk verkeerd voorgelicht. Het bleek ruim vier uur te duren. Er kwam geen einde aan en we waren alleen op de wereld. Het humeur bij beide daalde tot een minimum. We hadden geen drinken en geen eten en kwamen ook niets tegen. Alleen koeien, schapen en ezels, genoeg vlees maar rauw is niet alles. Toen kwam weer het probleem van een mogelijk tekort aan benzine. Onze vraag die regelmatig in ons hoofd afspeelde was hoe lang kunnen wij nog rijden en wanneer gaat het lampje branden van de benzine. Dus weer zuinig van de berg af als dat kon. Zo konden we misschien de tocht voltooien. Het werd zwaarder en zwaarder, we zaten onder het stof en de moraal was ook niet meer om over naar huis te schrijven. Het nadeel van de bergen is dat je telkens denkt we zijn er zo, maar dan verschijnt er weer een nieuwe berg met de nodige weggetjes. Kees kwam achter een bocht vandaan en zag Paul met motor over het ravijn hangen. Kees schrok behoorlijk maar hij dacht direct in oplossingen. Gelukkig was er geen lichamelijke schade wel psychisch. Maar goed dat Kees ervoor geleerd heeft om met trauma´s om te gaan en heeft direct Paul geestelijke steun gegeven. Tegenwoordig heet dit een “rugzakje”  Er lekt benzine.  De motor weer recht gezet en geprobeerd deze weer te starten en gelukkig geen schade.  De stemming, ondanks een goed gesprek met Kees was bij Paul de maat vol. Dat kon je ook vanaf dat moment zien in het rijgedrag van Paul. Gassen en zo snel mogelijk naar het asfalt. Even verderop zat Paul te wachten op Kees waar een stationcar stopte. Er stapten twee dames uit en vroegen iets over een foto. Paul dacht dat hij de foto moest maken, maar was zichtbaar niet in de stemming, maar vooruit. Toen bleek dat zij met Paul op de foto wilden. De achterklep van de stationwagen ging ondertussen open. Daar kwam de voltallige familie uit die een picnick hadden gehad i.v.m  Madres de dias. (Moederdag). Ze waren erg uitgelaten en wij niet. Het was een grote chaos want er moesten allerlei foto´s worden gemaakt, zoals Pa op de motor van Kees (ongevraagd) hij zat er al op voordat Kees toestemming had gegeven. Maar goed het is Moederdag dus je kijkt niet zo nou. Wij waren er al snel klaar mee maar de familie wilde nog even lekker doorgaan met fotograferen. Even de grenzen aangegeven en op de motoren gestapt om de zware reis voort te zetten. Eindelijk zag Kees km paaltjes en wisten dat we op de goede weg zaten. Op het laatst door een sloppenwijk en toen wisten dat we bijna bij het asfalt waren. Direct een benzinepomp bezocht en snel naar Arequipa omdat het al donker werd. Keihard doorgereden maar Kees seinde Paul in om even te stoppen om de zonsondergang vast te leggen. Dat was zo imponerend dat het zeker de moeite waard was dit te vereeuwigen.

De afstand naar Arequipa viel erg tegen. Het was druk op de weg en intussen donker. Onderweg hebben we 3 zware ongelukken gezien met vrachtauto´s. De eerst in het ravijn, hadden wij  niet veel last van. De tweede had wat lading verloren waar de locals blij mee waren. De derde was een frontaaltje. Er stond een politie het verkeer te regelen en zei tegen ons doorrijden terwijl het wegdek bezaaid lag met glas. Dan maar gas geven en we zien wel. Wat ons ook opviel in het donker rijden is dat de Peruanen standaard met groot licht rijden. Paul heeft nog geprobeerd lichtsignalen te geven maar dat mocht niet baten. Het is daar zeer lastig rijden in donker en het was ook niet de bedoeling. Maar we waren blij dat wij veilig en op tijd in Arequipa zijn aangekomen. Om het hotel van Peru Motors te vinden in zo´n grote stad was een hele toer. Alles was eenrichting, het leek Hilversum wel. Paul wist waar we naar toe moesten maar dat bracht hem enigszins van slag. Heeeeeeel gelukkig waren wij toen wij bij de voordeur stonden en er plek was. Snel gaan eten in de stad, snel terug om jullie te informeren en nu een heerlijke warme douche en naar bed. Morgen voor het eerst niets te moeten en een hapje cultuur te proeven van het rijke historische Arequipa.

We hadden graag nog even naar huis gebeld i.v.m. moederdag maar door ons verkeerd ingeschatte route is dit komen te vervallen. Morgen nieuwe poging.

Lieve mensen, onze droomreis zit er bijna op. We hebben het fantastich gehad.

Hasta la vista.

PS: Onno en Stan succes morgen met het voetbaltoernooi. En winnen.

 

Reactie`s :

Suziewan

Geplaatst op 12 mei 2008

www.ikkrijgeendoofgvoelalsikaandieafstandendenk.nl

Onno en Stan

Geplaatst op 12 mei 2008

Hallo Paul,
Onno is vandaag 2de geworden bij het toernooi in Amsterdam.
Stan is 4de geworden bij het toernooi in Arnhem.
Het was een zonnige en gezellige dag.
Groeten en tot later.

Yoeri

Geplaatst op 12 mei 2008

Hallo beiden,

Steeds gedonder gehad met m’n computer, dus ik kom nu voor het eerst op jullie site. Alleen het laatste verhaal gelezen en de foto’s bekeken. Alle andere verhalen lees ik later wel, maar omdat jullie alweer (bijna?) terug gaan, vlug, op de valreep een klein berichtje van mij.
Wat een onderneming zeg! De indruk die ik van de foto’s krijg is van een uitgestrekt

Jan vander kaay

Geplaatst op 12 mei 2008

Kees en Paul,
Vanuit Chios een goede reis naar huis. Wat een avontuur. We zijn nieuwsgierig naar jullie verhalen, foto’s en film. Zaterdagavond Hans de Vries en zijn vrouw joke ontmoet bij het concert. Hij laat je hartelijke groeten Kees.
Wij hebben nog een week op Chios. Wat ik Karla en jou van harte kan aanbevelen. Een eiland voor jullie. Gewoon gaan met die banaan. Wat een stilte, wat een rust en ongereptheid.
Gr. Christien en Jan

Miep Mulder

Geplaatst op 12 mei 2008

Hallo mannen,
Ja echte mannen, niet dat ik er aan ooit aan heb getwijfeld!
Ik dank jullie voor de mooie en spannende verhalen die ik in mijn oppas adres zomaar mocht lezen!
Bijzonder vond ik het om een stukje van jullie droom mee te maken. Het zal jullie nog lang bijblijven , gelukkig heb je de foto’s nog… om te laten zien dat het nog echt waar was ook!
Een goeie reis terug.
Groeten,
Miep Mulder in ’t Harde.

Theo Lutterman

Geplaatst op 12 mei 2008

Paul en Kees,voorspoedige thuiskomst gewenst.(het vliegtuig zal wel genoeg brandstof aan boord hebben,dus daar hoeven jullie je geen zorg om te maken). De vlucht zal wel tekort zijn om alles wat jullie hebben meegemaakt de revue te laten passeren,maar dat kan straks thuis wel,waar iedereen op jullie verhalen zitten te wachten. Fijne vlucht gewenst vanuit Uden
Ma en Theo

Karla

Geplaatst op 12 mei 2008

Nou dat was een pittige afsluiting van het geheel,wel erg mooie plaatjes van de condors. Peru in het donker,tja
Die familie zag er wel relaxt uit trouwens.
Maak er nog een mooie dag van en succes met het inpakken van alle wensen die opgegeven waren
Groetjes

Mattie

Geplaatst op 12 mei 2008

Dat klnkt inderdaad als een draak van een rit en een om niet te vergeten.
Doe mij die kou trouwens maar. Ik ben al wel klaar met het zomerse weer in NL.
Maak er een paar mooie laatste dagen van

Theo en Marga

Geplaatst op 12 mei 2008

Even een berichtje uit het warmere Gooi!
Geweldig wat een verhalen. Blij dat jullie toch iedere avond weer kunnen slapen en mailen. Leven elke dag met jullie mee. Wensen jullie een goede reis naar huis.
groetjes, Theo en Marga.

Barbera

Geplaatst op 12 mei 2008

Zo zo, wat een verhaal zeg! Met spanning heb ik het gelezen! Een barre tocht moet het zeker zijn geweest! Mooi foto’s van de Condors!  Nou, rust ff goed uit en dat zal lekker slapen worden in het vliegtuig denk ik .
Tot woensdag! Ik ga zeker proberen om erbij te zijn om jullie op te halen!
Tot woensdag!

Liefs,
Barbera

Marjolein

Geplaatst op 12 mei 2008

TJonge, klinkt als n loodzware tocht! Maar jullie zijn er, t wordt nu aftellen. Ongelooflijk hoe snel t is gegaan!
Woensdag ben ik erbij om jullie op te halen. We zullen er voor zorgen dat t n warm welkom wordt! Jullie komen terug in een zomers NL!
We hebben gister moederdag gevierd, in de tuin gegeten, heerlijk!!
Nou geniet van de rust en dan tot heeel snel
Liefs,

Marjolein

 

19) Jagen in Peru

Vrijdag 9 mei 2008

Buenos Tardes señores siñoritas,

Hier vanuit een zeer koud Chivy schrijven wij dit reisverslag. In het hotel hebben wij het ontbijt genuttigd. Nou ja ontbijt als je blaast dan is het foetsie. We kregen beide 3 toastjes, een vingerhoedje doorzichtige marmelade, een kop thee (daar kon niets fout aan zijn) en una piña jus. (ananas sap). We hadden gelukkig dezelfde ober als gisterenavond. Hij was in een  beste stemming, waarschijnlijk hebben wij zijn huwelijk gered. Hij liep weer op zijn turbo stand. Om toch het ontbijt wat aan te vullen bestelde Paul nog een partij toast en een vingerhoedje marmelade. De motoren gepakt, de poort ging open en wij waren eindelijk vrij om een partijtje frisse lucht te gaan inhaleren. Daarvoor moet je eerst de stad uit en dat is een hele kunst omdat er simpelweg geen bewegwijzering is. Ook moet je erg oppassen als je de weg vraagt. De een zegt je moet rechtsaf en de ander ¨jullie zitten helemaal verkeerd, je moet naar links¨. Wat Paul niet had gezien had Kees wel gezien. Wij hebben de taken goed verdeeld. Paul let op de route en Kees heeft echt vakantie. Wat zag Kees ¨ er reed een brommer en hij dacht dat er een vacht van een schaap op zijn tank lag. Eenmaal dichterbij gekomen bleek er een compleet levend schaap op te liggen met zijn poten stevig vastgebonden. Het schaap lag zeer ontspannen met zijn kop op een klein bagagerekje. Hij gaf de indruk dat hij naar een verse wei zou gaan grazen, maar in Peru kan de route ook richting het slachthuis gaan. We komen het nooit te weten. De man zwaaide vriendelijk naar Kees en hij leek zo gelukkig. Ach geluk ligt ook hier op een brommer.

We moesten tanken in de stad en er zijn benzine pompen  in overvloed alleen iedereen verwees ons naar de volgende pomp. Het is net zoals ¨Morgen gratis bier¨ Toch een pomp gevonden die ons aan de juiste brandstof kon helpen. Over de Andes gereden waar het voor het eerst bewolkt was. Mensen wij kunnen jullie garanderen dat het er stervens koud was. Kees zijn voorhoofd kreeg bevriezingsverschijnselen dus moest er een muts onder de helm worden geplaatst. Dat viel niet mee maar je kiest altijd voor een goede afloop van de reis. We hadden lang geen verkeer gezien en stopte even op een uitrit van een zandpad. Laat nu de eerste de beste vrachtwagen hierin draaien. Dat was nogal een gedoe omdat wij uitgebreid het pad hadden geblokkeerd. Het was de Andes die wij kennen. Vele lama´s, alpaca´s en honden die het op ons  voorzien hadden. Ons gedrag t.o.v. deze dieren is sterk veranderd. We hopen zelfs dat ze ons pakken omdat wij een nieuwe techniek hebben ontwikkeld die wij liever niet willen uiteen zetten. Het is jagen of gejaagd worden. We werden net tijdens het typen onderbroken door drie studentes die een enquête hielden over de recreatie in deze streek. Intussen kunnen wij weer verder met ons verhaal.

Hoog in de Andes was een dorpje waar een markt was. Toen wij van onze motoren afstapten zagen wij een mooi tafereel. Er lag veel vlees op straat. Dat werd met de hand in een vrachtwagen gesmeten. Iedereen zat er met zijn handen aan. Het vlees gleed nog als laatste langs de rok van een vrouw die het laatste duwtje gaf. We ontmoetten ook nog bikers uit Zwitserland. Over de markt heen gelopen en iedereen zit heerlijk aan warme maaltijden. Ze beginnen al ´s morgens vroeg. Er lagen stapels lamahuiden te koop aangeboden. Het was er erg gezellig. Het werd steeds kouder omdat we een pas over moesten waarvan de top op 5000 meter lag. Daar zagen we ijs dus hier onder nul. Voor de top ging het benzinelampje van Paul branden en hoopte we snel een pomp te vinden. Maar het geluk zat weer met ons mee. We haalden de top en in z´n vrij richting het dorp. Paul probeerde nog meer benzine te sparen door strak voorover te gaan liggen. Kees dacht, die achter hem reed, waarom zou die dat doen. Want ik zit recht op en haalt Paul met gemak in. Zijn motivatie was dat aërodynamische houding voor meer snelheid zou zorgen. Het dorp gehaald en nog benzine over. Is dit geen Hollandse mentaliteit? Hostel gezocht en op de Plaza gevonden. Niet echt luxe. Paul was niet erg onder de indruk en nog steeds niet, maar Kees zag mogelijkheden en kansen. Ruime kamer met 3 bedden. Paul heeft het erg koud in de Andes dus zag direct kans, zonder met Kees te overleggen, de dekens van het derde bed in beslag te nemen. Ook hier is het weer jagen of gejaagd worden. Maar erg vriendelijke mensen. Toen wij besloten hadden de kamer te nemen kwam de grote vraag wat doen we met de motoren. Na overleg met moeders werden de tafels en de stoelen in de ontvangst  hal verwijderd. Eerst weer ongeloof. Dan denk je toch is het misschien een taalprobleem, maar nee hoor de motoren mochten hier ook naar binnen. Even het dorpje bekeken. Weer veel marktjes en kraampjes met dezelfde spullen die overal in Peru ziet. Het is hier wel toeristisch zoals er een gezin rond liep in klederdracht en zich beschikbaar stelden samen met een paar lama´s voor geld om op de foto te gaan. Voor ons is het een sport om ze te spotten voor weinig, dus niets. Vanwege de privacy loopt Kees met zijn camera rond en knipt de plaatjes uit de losse pols. Paul gebruikt zijn zoom van zijn camera, dus de locals zijn kansloos. Maar vaak zijn het de mooiste foto´s en geven de meeste voldoening als het lukt. Morgen vroeg gaan we naar de Colca Canyon om de Condors te bewonderen

Hasta la vista

Reactie`s :

Ria setz

Geplaatst op 11 mei 2008

hallo hallo
Ik heb toch liever een filetje als ik dit zo zie……
groetjes vd de topslager…..uit Boekelooooooo

Suziewan

Geplaatst op 11 mei 2008

www.jammerdatjullienietwordengevolgddooreenreallif ecameraploeg.rtl

Tom

Geplaatst op 11 mei 2008

Mannen ik ben stikjaloers!

Karla

Geplaatst op 11 mei 2008

Ik kan me voorstellen met het rijdend materieel wat op de foto`s te zien is dat de motoren als vorstelijk worden beschouwd en vandaar een ere plaatsje krijgen. Maar wat zal dat stinken zeg als jullie weg rijden ,maar ze nemen het daar niet zo nauw uit julie verhalen te lezen.
Groetjes van een zonnig thuisfront en veel plezier nog.

Mattie

Geplaatst op 11 mei 2008

Heeeeey Paparazzi!

Nieuwe carnavals hit: ‘er staat een bike in de gang’.
Die honden afschrik methode; ik kan me er wat bij voorstellen. Ik zou het wel even afleren voor jullie terugkomen, anders sta je volgens mij binnen no-time met je kop op de voorkant van de Telegraaf.
Jagen of gejaagd worden; voorlopig gewoon lekker blijven jagen.

Veel plezier is de bergen en groeten van een zonnige moederdag.

Marjolein

Geplaatst op 11 mei 2008

Groeten uit n zonnig Amsterdam!!!!!!!!!!!!

Belinda Vlasman

Geplaatst op 11 mei 2008

Hallo paul en Kees,
Als ik al dat vlees zo zie, dan wordt ik direct vegetarisch.
Wat smerig.
Leuke stalling, Paul als je maar niet denkt dat de motor thuis in de woonkamer mag staan.
Nog veel plezier, ik ga vandaag genieten. Het is moederdag, dus hoef ik weinig te doen.

 

18) De andere kant van Peru

Vrijdag 9 mei 2008

Trouwe lezers en lezeressen,

Eindelijk was het zover. Kees sloot zich aan bij Paul. Kees was dus ook aan de race. Maar gelukkig met de juiste medicijnen was hij vanmorgen alweer spatvrij. Want hier gaat niets zachtjes. Opgestaan en ons bij de hostes gemeld dat wij graag onze motoren wilde hebben. Nu, dat gaat daar zo. Mevr. klopte vele malen op het rolluik van het internetcafé. Na enige tijd gaat er boven een raampje open en ziet ze dat wij het zijn. Maar voordat deze vrouw de toegang had geopend was er de nodige tijd verstreken. Alles zit hier flink op slot. Overal zijn kettingen zware sloten, rolluiken en hekken, terwijl er op elke hoek politie staat. Wie voert zijn werk niet goed uit? Vanmorgen keek Paul uit het raam en zag daar een agent op dooie akkertje midden op de weg zijn dienstauto staan te wassen. Wij vroegen ons af waar hij de slang met het water vandaan haalde aangezien er geen onroerend goed of enige voorzieningen in de buurt was. Maar het is lullig om jezelf te bekeuren. Ondertussen ging het luik open en werd alle maatregelen getroffen om een zo goed mogelijk uittocht te verzekeren. Alles wat open moest stond open en was Kees de eerste die de poging ging wagen. Naast de gelegen computerschermen startte Kees zijn motor. Er kwam de nodige Co2 uitstoot vrij en Kees gaf flink gas om een aantal obstakels te kunnen nemen. Schadevrij is hij eruit gekomen. Toen Paul. Paul stond even voor de klapper uitgebreid met de buurvrouw te praten terwijl Kees buiten stond te filmen en hoopte dat het geveltje even een andere plek kreeg, maar gelukkig verliet Paul ook schadevrij het pand. We werden uitgebreid uitgezwaaid en vertrokken naar de stad voor het ontbijt. Tijdens het ontbijt, broodjes en drinken bij de bakker en moest er een besluit worden genomen waar onze reis de komende dagen eruit zou gaan zien. Toch besloten naar Bolivia te gaan maar toen wij eenmaal op de onverharde weg waren bleek dat onmogelijk dit in onze reisplanning te realiseren. Het zou 6 uur schudden worden en met Kees die niet helemaal topfit was zijn we terug gegaan. Een hotel opgezocht in een drukke stad. Het is zeer moeilijk zoeken en op het verkeer letten tegelijk. Paul vergeet nog wel eens een stoplicht of een agent. Maar deze keer zag hij op het laatst een verdekt opgestelde agent die Paul keihard terug floot en ging  hij als reflex boven op zijn rem staan. Kees zag dit te laat en gleed met zijn voorwiel tegen de bagagerol die op Paul zijn motor is bevestigd. Dat was even schrikken, maar met behulp van andere agenten kwamen wij bij ons hotel aan.

We werden hartelijk ontvangen, bagage werd op de kamer gezet kortom dit beloofde veel goeds. Na twee dagen dachten wij eindelijk weer eens een warme douche te nemen maar na de warme kraan te hebben geopend bleek dat er lauw water uit de douchekop stroomde, en dat voor een drie sterren hotel.

De stad in geweest en wij vielen van de ene na de andere verbazing. Alles lijk op het Albert Kuip alleen is het hier groter en chaotischer. Maar met dit verschil dat alles langs elkaar heen schiet. Grote bussen, tuk-tuks, vrachtwagen en de mensen die lopen te winkelen moeten erg oppassen want al het rollende materieel lijkt hier de baas te zijn. En wat is het hier ongezond. Er hangt constant een smog. Dat voelt zeer ongezond maar niemand lijkt zich hierover druk te maken. Het zelfde geldt voor het beeld van de ochtend waar de vele rotzooi die in de berm van de weg te vinden is. Geen huis in de buurt maar de berm ligt vol tegen zo´n mooi landschap. Wat een tegenstellingen. De buitenwijken van de grote steden is zelfs met geen pen te beschrijven. Je snapt niet dat mensen onder deze omstandigheden kunnen blijven leven. Olie van auto’s laten ze gewoon weglopen. Overal is plastic, een grote bende. Er kwam een busje aan waar een vrouw uitstapte. De chauffeur hielp de vrouw alle koopwaar van het dak te halen en dat was heel wat. Toen ontstond er onenigheid over de prijs, maar de vrouw bleef bij haar voorstel en de chauffeur werd boos en stapte in. De vrouw lacht uitbundig dat ze het weer voor mekaar had ( zie foto). Ondertussen staat er een rij voertuigen in alle soorten en maten te claxonneren of hun leven ervan af hangt. Het weer ging omslaan net zoals gisteren stak er een forse wind op en wij waren dat absoluut niet dit keer. Kees liep langs een hele stapel dozen net toen er een windvlaag kwam en werd bedolven onder lege dozen. De gehele straat lachte zich een deuk. Ik moet zeggen het was komisch om te zien.

Weinig verantwoorde restaurantjes in de stad, dus die van het hotel maar genomen. Een kort kordate Peruaan verzorgde de bediening. Hij kwam overigens net boven de bar uit. Hij had alleen ons als klant en verveelde zich stierlijk. Hij was erg  overdreven aardig en service gericht maar dat bleek later tijdens het eten meer zijn eigen belang te zijn. Als we iets op hadden dan had hij dat al snel geobserveerd en gritste het van tafel af. We hadden het spelletje snel in de gaten en Kees beschikte over een leeg colaflesje die hij op het oog had. Telkens toen hij op het object af wilde stormen greep Kees het flesje beet, waarna hij weer afdroop en weer opnieuw ging loeren op de volgende poging. Toen kwamen de tandenstokers die waren net zo snel weer weg als dat ze kwamen. Toen wij klaar waren met het eten zat Paul nog aan zijn cola en twijfelde we nog of er een toetje genomen zou worden. Maar plotseling kwam de man al met de rekening, met het excuus dat hij naar huis moest. Wij waren verbouwereerd aangezien de aflossing van deze man ook al in de zaak rond liep. Hij moest w.s eerst zijn eigen tafel afhandelen en mocht dan pas naar huis. Dat toetje wilde we natuurlijk niet meer , aangezien het eten ook niet echt bijzonder was. Het blijft toch een raar land. Morgen gaan we de stad weer uit en gaan we weer op zoek naar frisse berglucht en minder rommel langs de weg, want Peru heeft ook zo zijn mindere kanten

Hasta la vista

Reactie`s

Ria

Geplaatst op 11 mei 2008

Hoi allebei

Jullie motoren hebben in ieder geval veilig gestaan!!!
Wat heerlijk om straks weer uit een eigen groente tuintje te eten….
Geniet nog even daar, dat doen wij hier ook met dit prachtig zomerweer!!
liefs Ria

Karla

Geplaatst op 10 mei 2008

Wens jullie nog een paar mooie dagen in een mooiere frisse omgeving. Het wordt aftellen nu,met een beetje mazzel komen jullie met mooie temperaturen terug. Hangmat,windje en zon in de tuin in Laren,een paradijsje met dit weer.
Groetjes

Jet en Frans

Geplaatst op 10 mei 2008

Wij genieten alsmaar mee van jullie trip. Een hele ervaring zo te lezen en te zien. Hoeveel kilometers hebben jullie er nu al opzitten? Veel succes en plezier de laatste dagen.
groetjes Jet en Frans

Daniëlle

Geplaatst op 10 mei 2008

He luitjes
Je verhalen zijn nog erg leuk over peru, maar geef mij texel maar voel ik me iets veiliger en prettiger.
Nou de groetjes en tot snel.

Daniëlle

Loes Fennet

Geplaatst op 10 mei 2008

Vandaag heerlijk genoten van jullie verslagen. Geweldig! En al die foto’s. Het geeft het gevoel alsof je toch een beetje meereisd. Geniet nog van de komende dagen.

Kitty van Wilpe

Geplaatst op 10 mei 2008

Heeey racekikkers
Nou jullie kunnen zo een reisprogamma beginnen bij RTL 4!!!! wat een avonturen zeg,nog ff over die Miguel uit een van jullie andere berichten,eind vorig jaar kocht ik zoals altijd weer een verzameling columns van Youp, deze had hij opgedragen aan Miguel die hij portreteerd als vriend en colombiaan en ondanks de taalbarriere in een hoog tempo volop meedoet aan discussies, na die “youpiaanse avond” was uiteindelijk iedereen stil en moe terwijl ,zo schrijft Youp’Miguel keek zacht voor zich uit en mijmerde:’iedereen is eigenaar van iets’waar het op sloeg? hij had geen idee. wat het met de avond te maken had?ook geen idee. Het was zo maar een simpele gedachte. De volgende dag belde Youp zijn uitgever om te vertellen dat dit de titel zou worden van z’n nieuwe boek, en dat hij het aan Miguel zou opdragen, als dank voor de titel, de vriendschap en meer….
Ik wens jullie morgen veel frisse lucht in de bergen en een goede maaltijd!
Groet

Mattie

Geplaatst op 10 mei 2008

Het is niet alles goud wat blinkt. Overleven in de jungle van de stad is ook een hele kunst.

Lekker uitrusten en morgen weer verder.

Marjolein

Geplaatst op 10 mei 2008

gossiemijne, pap ook aan de race! Was ook niet te vermijden….
Nog even en jullie zijn weer in NL, weer gewoon eten zal wel fijn zijn. Paps, volgens mij eet mama heerlijk uit je tuintje!
Vandaag weer een zomerdag, ik ga varen door de grachten, heerlijk!
Mannen, geniet maar weer van de volgende trip en belevenissen!!!

Liefs, Marjolein

Moniek en Jeanet

Geplaatst op 10 mei 2008

In een zon overgoten Nederland lees ik elke ochtend als eerste jullie verhaal. Prachtige schrijftaal!!
Ik zie alles zo voor me.
Succes met de volgende trip en wij gaan genieten van een zonovergoten Pinksterweekend.
Groeten Moniek

 

17) Titicacameer

Donderdag 8 mei 2008

Vanmorgen vroeg ontbeten en naar de kade gegaan waar ons bootje lag te wachten. De jongen die gisteren ons het kaartje had verkocht ging ook mee. We hadden een mooi plekje boven op het dek tussen de goederen die naar het eiland moesten. De boot zat behoorlijk vol en bij vertrek vond de kapitein het beter het bovendek te ontruimen van mensen i.v.m. instortingsgevaar. Nu weten jullie gelijk wat voor soort boot het was. Al snel kwamen de formaliteiten in werking. Ook voor zo´n boottochtje was het paspoort weer nodig. Iedereen weer opnieuw registreren waarna de vaart kon beginnen. Als eerste gingen wij naar de Uros eilanden waar mensen leven op rieten eilanden. Het was toeristisch maar zeer bijzonder. We kregen uitgebreid uitleg over het ontstaan van de eilanden hoe deze zijn opgebouwd uit riet. Alles maken zij van riet, je kunt het zelfs eten en dat hebben we ook gedaan. Maar de cavia smaakte lekkerder. Wij hebben nog een boottochtje gemaakt van een boot die geheel bestond uit, hoe raden jullie het, RIET. Dat was zeer relaxed. Het leek een beetje op ons eigen Riethoorn.

Toen nog een zeer lange tocht naar het eiland waar wij graag naar toe wilden. Tijdens de tocht ging er een zakje van een local rond met daarin cocabladeren. Wij moesten hierop kauwen, dat was goed voor ons omdat het helpt tegen hoogte ziekte. Je rook half Amsterdam uit je giecheltje en het smaakte ook bagger. Maar het is een sociaal gebaar een soort groet om elkaar coca bladeren te geven. Hier is een gemeenschap die geheel selfsupporting leeft. Een diamant in de zee. Het was heerlijk zonnig weer en een lekker verkoelend briesje. Het bleek dat de engels sprekende gids ons een persoonlijke tour gaf. Hij is geboren op dit eiland en kent alle ins en outs. Hij gaf veel informatie over planten, klederdracht en de historie. Dat was mooi meegenomen. We moesten nog een klim maken om het dorp te bereiken. Hij nodigde ons uit om te lunchen. Er waren twee mogelijkheden een omelet of vis. Toch maar beide gekozen voor de omelet. We kregen vooraf zonder dat we dat hadden gevraagd weer een kop soep. Dit is standaard. Erg lekker allemaal. De cocathee was het toetje nu alleen de lijntjes nog. We beschikten over weinig tijd dus snel aan de rondleiding begonnen. Er waren een paar bruiloften op het eiland aan de gang. De meimaand is hier de enige maand dat er getrouwd mag worden. Plotseling nodigde hij ons uit door mee te gaan naar een bruiloft. Deze duren daar 5 dagen waarvan het bruidspaar een zeer passieve rol vervult. Het is de bedoeling dat de gasten geld spelden op de kleding van het bruidspaar. Wij naar binnen en op10 vierkante metereen binnenplaatsje kwamen wij ogen te kort. Is dit een uitzending van bananasplit ? Echt onvoorstelbaar. Je kon direct merken dat ze al een behoorlijke tijd aan het feesten waren. Er stond een bandje te spelen die telkens het zelfde deuntje speelde wat niet zo verwonderlijk was aangezien zij al beschonken waren en dan zeggen we dit nog netjes. Links en rechts lagen mensen op de grond hun roes uit te slapen. Zelfs toen Kees per ongeluk op een mevrouw haar hand bleek te staan reageerde zij niet. Kees wilde zo graag zijn excuus aanbieden maar dat kwam bij haar niet binnen. De drank werd voornamelijk uit colaflessen geschonken en het onderste van een plastic fles diende als beker. Er zat natuurlijk geen cola in maar een zelf gestookt goedje waar zelfs de gids enige slokdarmverbrandingen van over hield, althans zo kreunde hij toen hij het spul uit een dopje van een fles in een keer naar binnen sloeg. Wij hebben samen zoveel aangeboden gekregen maar wij gaven als motivatie dat ons maagdarmflora niet tegen dit spul bestand zou zijn maar dat het erg vriendelijk was. Oude dames stonden  te dansen en waren in trance. Trouwens bij alle gasten hingen de oogleden op half. En een partij coke werd gekauwd dat zelf Nederland er een jaar van kan snuiven.

Paul heeft een biljet van 10 sol op de bruidegom geprikt en beide gefeliciteerd. Wij waren eigenlijk teveel onder de indruk dat we nauwelijks meer wisten, moeten we filmen, foto´s maken of gooien wij ons in het feestgedruis. Kees heeft heel even op een gitaar mogen spelen maar deze was zo vals dat hij ´m direct heeft terug gegeven. Je moet er blijkbaar stomdronken voor zijn. Buiten waren vrouwen met kinderen de aardappels aan het schoonmaken. Maar een ander ging er zijn handen in wassen. Maar goed, de gids vertelde dat de mensen die hier leven gemiddeld honderd jaar worden. Snel terug naar de boot. Eerst nog een lekker pad af met ruim 500 treden.

Wij waren de laatsten waarop ze op de boot op zaten te wachten. De boot was stamvol geladen met locals. Het was nog steeds mooi weer dus op het bovendek in het zonnetje. Maar aan de horizon zagen we een dreigende lucht die ook de reden was dat wij naar binnen moesten vluchten. De wind stak in een keer op en er vlogen matrasjes in het water. De hut was zo vol maar voor ons werd er gewoon  plaats gemaakt. Moeders met kinderen die op de grond liggen, mensen die een boek lazen etc. Kortom een gezellige sfeer. De tocht duurde 3 uur. Er was toch weer met ons beide dit keer een sterke behoefte te toiletteren. We hebben ons best gedaan om het op te houden want het toilet aan boord bestond uit een pot met een gat en daarnaast een emmer water om door te spoelen kortom toch proberen op te houden. Het weer werd steeds slechter, golven van een meter waren geen uitzondering. De wal gehaald en een sprintje gezet naar de hostel en opgelucht een fatsoenlijk pot konden gebruiken. We weten nu wat vrouwen mee maken tijdens de weeën.

Morgen vertrekken we mogelijk richting Bolivia als we de motoren uit het internet café kunnen krijgen. Het kan een geveltje kosten als we er maar uit kunnen. We houden jullie op de hoogte,

Een dag om nooit meer te vergeten.

Hasta la vista.

Reacties :

Karla

Geplaatst op 9 mei 2008

hallo mannen ,nou ze zijn daar wel helemaal de weg kwijt na een bruiloft zo te zien en te lezen.Avontuurlijk boottochtje achter de rug en … het respect voor vrouwen lijkt tijdens de trip toe te nemen.Hier het Pinksterweekend voor de boeg met daarin ook moederdag.Het is hier prachtig zomerweer dus we genieten metvolle teugen van het buiten leven.Succes met de trip en geniet nog maar even van het leven daar.
Kees voor jou even een berichtje op de hotmail van Paul ,onderwerp “vakantie juni”.
Als het lukt graag snel reageren

groetjes en veel plezier

Eddy List

Geplaatst op 9 mei 2008

ha die kees en paul
fantastisch om die verhalen te lezen , wat jullie allemaal meemaken !! wat een appart wereldje !! ik wens jullie nog veel plezier (en niet teveel aan de coka) hahaha
groetjes vanuit een zonnig huizen!!

groet eddy en bertha

Paula

Geplaatst op 9 mei 2008

He, lieve boys!
Nou dat was bepaald niet; hoe zachtkens glijdt ons bootje daar over t spieglend meer. geweldige verhalen, zeg zoen Paula

Jinke

Geplaatst op 9 mei 2008

Ongelooflijk! Super leuk om jullie te volgen,op deze manier!Iedere ochtend(al is het nu om 6 uur of 10 uur)zet ik direkt de pc aan om weer een geweldig verhaal te lezen.Leuk begin van de dag.Ook de foto’s zijn mooi,wat een ander leven dan bij ons.Kan me voorstellen dat jullie veel bekijks hebben……Wat een wereld reis,zeg.Volgende keer maar een reis door Fryslan.Ik zorg wel voor bed en brogje(broodje)Haha. Veel plezier nog!

Groet vanuit een zonnig fryslan,Jinke

Mattie

Geplaatst op 9 mei 2008

Man wat een riet!!! Het is net het Genemuiden van Zuid-Amerika Was het niet zo dat ze riet op de grond moeten blijven leggen, omdat het aan de onderkant door het water wegrot. Prachtige foto’s weer en jammer van de ongestemde instrumenten. Heeft blijkbaar geen invloed op de stemming van de bruiloft.

Blijf genieten!!!

Suziewan

Geplaatst op 9 mei 2008

www.leukverhaaltje.nl groetjes uit zonnig Hilversum

Miep

Geplaatst op 9 mei 2008

Goeiemorgen globetrotters,
Wat heb ik hier in mijn eentje zitten lachen, het is echt niet te geloven wat jullie allemaal meemaken.
En dat je na zo’n avontuur ook nog de inspiratie en de fut hebt om het op te schrijven is helemaal fantastisch!!
Ik geniet er bijzonder van en wens jullie maar weer goede reis.
Miep.

Ria

Geplaatst op 9 mei 2008

Goedemorgen allebei

Handig zo’n parkeerplaats. de billen zullen wel ontwennings verschijnselen vertonen!!
Wat prachtig daar, zo kleurrijk. En…. jullie lijken wel reuzen….
nog veel plezier.

groetjes Ria

Marjolein

Geplaatst op 9 mei 2008

Goedemorgen!!                                                                                                                    Haha, ik moet elke keer zo om jou lachen pap! Die klederdracht staat je goed
Onvoorstelbaar wat jullie allemaal meemaken! Kan niet wachten de verhalen live te horen!
Hier in NL nog steeds prachtig zomer weer! In Amsterdam is het dan ook n klein beetje vakantie elke dag!
Geniet weer van de volgende trip!

Liefs!!

Marjolein

Belinda Vlasman

Geplaatst op 9 mei 2008

Hallo Paul en Kees,
Volgens mij hebben jullie een prachtige dag achter de rug, zonder de motor.
De foto’s zien er zo kleurrijk uit, prachtig.
De jas/vest staat jullie prima. Erg mooi.
Hopelijk staan jullie weer op zonder buikklachten.
Geniet van de dag die komen gaat, ga ik ook doen. (ben onverwachts toch vrij)
Groeten vanuit een zeer zonnig nederland.

Mattie

Geplaatst op 9 mei 2008

Beste Winnetou & Old Shaterhand,                                                                                   Toch wel handig als je je stalen ros in een internet cafe hebt staan. Altijd een kompjoetur bij de hand. Was het niet vreemd om de motor een dagje te laten staan?
Apart spul die coca bladeren ennuh rare jongens af en toe; die Peruanen.
Chiel! Die Peruaanse kleding staat je prima.
Klinkt als een mooie en releaxte dag.
Hou ‘m hoog en droog

Frank vlasman

Geplaatst op 9 mei 2008

Ha broertje,
Erg leuk om jullie verslagen te lezen. Ik liep een aantal dagen achter maar heb de laatste 2 dagen de schade ingehaald en alle verslagen doorgenomen.
Erg knap dat jullie telkens na weer zo’n vermoeiende dag de puf hebben om dit uitgebreid te beschrijven.

Keep on the wheels rolling…

Will van Eijk

Geplaatst op 9 mei 2008

mogge,waar jullie de inspiratie vandaan halen om zo’n geweldig reis verslag te mailen vind ik ongelovelijk en heeeel sociaal want het moet jullie een goed gevoel geven zoveel mensen te laten mee genieten van alles wat jullie beleven.[ wat zullen jullie moe zijn als jullie thuis zijn] Wie weet zegt de Baas nou ‘manne’dit vond ik zo goed en hier hebben zoveel mensen van genoten we maken er achteraf een dienstreis van. IK vertrek a.s.zondag naar Philadelphia maar kan jullie daar via de mail verder volgen.lieve groet Will.

 

16) Het was een nacht die je ……

Woensdag 7 mei 2008

Lieve mensen,
Even ter correctie het was gisteren 4530 meter hoogte dus geen 7500. Wij kijken niet meer op een meter meer of minder.

Gelukkig hebben wij na 15 internetcafé´s er een gevonden waar wij de foto´s op de site konden zetten. Ze staan weer onderaan dit verslag en geniet van de beelden. We hebben nog een tweetal verhalen vergeten te vermelden. Eerst nog even terug naar Cuosco waar een jonge schoenenpoetser behulpzaam was bij het zoeken van een slaapplaats. Hij poetste ook schoenen. Hij vond dat onze laarzen gepoetst moesten worden en daar had hij een punt. Na veel aandringen is Paul met zijn sociaal hart op de uitnodiging ingegaan. Eerst gevraagd wat het ging kosten, Paul mocht zelf het bedrag bepalen. De laarzen waren prachtig gepoetst en toen kwam de prijs. Paul had nog wat muntgeld op zak en een briefje van honderd. Het muntgeld ging naar poetser en daar was deze knul niet tevreden mee. Hij eiste minimaal 50 sols. Daar kunnen wij beide van overnachten inclusief ontbijt. Hij was zeer boos dat dit zo was verlopen en we hebben hem niet meer gezien.

Gisteren hadden wij een drinkpauze in een gehucht. Er was een busstop dus genoeg te zien. Er gaat van alles mee, groenten, dieren etc. Er was een vrouw met twee kinderen met drie zakken vermoedelijk aardappelen. Toen de bus kwam wilde ze alles zo snel mogelijk  inladen want die bus vertrekt eventueel zonder kinderen. De vrouw was net zo groot als de zak zelf. Toen zij de laatste tevens de zwaarste zak wilde optillen ging het sociale hart van Kees in werking. Een klacht bij de ARBO werkt hier niet. Toen Kees haar hielp dacht hij dat het samen met haar zou gaan sjouwen maar nee hoor het was voor haar voldoende als hij de zak op haar rug tilde.

Nu de zeer onrustige nacht. Ons vermoeden dat het eten van de soep niet goed af zou lopen bleek te kloppen. Paul werd steeds beroerder en na heerlijk te hebben gegeten in een goed restaurantje waren wij bekaf van de dag en besloten vroeg de koffer in te gaan. Zo rond de klok van twaalf uur in de nacht toen begon de ellende. Wij hebben bijzonder veel respect gekregen voor de riolering. Wat heeft Paul die nacht wat doorgetrokken. En Kees was de gehele nacht getuige van dit trekfestijn. Met als gevolg dat hij ook weinig nachtrust heeft genoten. Gelukkig met wat pillen etc. is Paul redelijk opgestaan en besloot weer op de motor te klimmen. Mooi weer, Kees broodjes gehaald en water zodat we beide iets in ons maag hadden. Toen de stad uit waar wij voor het eerst door de politie werden aangehouden voor controle van de papieren. Alles was in orde. Ach je moet toch zoiets hebben meegemaakt. Gelukkig konden wij de vieze stad uit. In Sicuani voelden wij ons niet thuis. Over de hoogvlakte van de Andes op hoogte van gemiddeld 4500 meter moesten wij tanken. Tijdens het tanken reed er een busje over een hond. Zowel met het voorwiel als het achterwiel over zijn achterlijf. Een enorm gegil van het beest. Direct na het incident stoven een paar honden naar de plek om te kijken of er vers vlees lag. Dit zelfde gedrag hadden wij eerder gezien. De tankbaas stond na dit incident een beetje te lachen alsof hij wilde zeggen er lopen er genoeg rond en dat kunnen wij beamen. Het busje reed nog even langs en bekeek nog even de hond en reed vervolgens weg.  Wij zagen het gebeuren en waren confuus. Hier zijn geen dieren ambulances of dierenartsen en het beest droop met drie werkende poten af. We hebben ´m niet meer gezien. Voor de schrik even een terrasje gepakt en daar zaten 5 locals waarvan er een de gangmaker was maar ook een zeer verhoogd promillage had. Hij begon met ons een gesprek aan maar er klopte niks van. Veel zinnigs kwam er niet uit. Hij zei tegen Kees dat hij goed Engels sprak maar toen hij zijn mond open deed was z´n Spaans beter. Je ziet wat alcohol doet op grote hoogte.

Een lange weg naar Puno. Onderweg nog geprobeerd Inca ruines te vinden maar verdwaald ivm ontbreken van de bewegwijzering. Maar hier in Peru maakt het soms niet uit of je verdwaald want alles is hier schoonheid in zijn puurste vorm. Eenmaal in Puno aangekomen hebben wij een hostel gezocht en gevonden aan de rand van het Titiacaca meer. Eerst gekeken naar de kamer en die was akkoord. Maar een belangrijk criterium is een bewaakte stalling voor de motoren. Er werd goed met ons meegedacht en dat kunnen zij. Eerst een vaag verhaal over een garage maar ze zagen onze vertwijfelde blikken  dus werd er een beroep gedaan op de buurvrouw.  Er werd een klein deurtje geopend maar eerst moesten we op een zeer hoge stoep zien te komen en dat ging niet. Dan zouden beide deurtjes kosteloos worden verwijderd. Zo kunnen we overal binnen komen. Maar de man zei ga maar een blokje om en daar kun je de stoep op. Dat viel ook niet mee maar met een dot gas lukte het wel. Eenmaal over een redelijk traject over de stoep zijn we bij de voordeur aangekomen. Toen bleek dat er maar een deurtje goed wijd op kon. Paul met zijn stuurkunst gaf gas en stond tot zijn verbazing midden in een internet café. Al die mensen die daar aan het internetten waren keken wel verbaasd maar vonden het prestatie van Paul. Je kunt motorrijden en internetten tegelijk. Nadat Paul schadevrij door het internet was gerost kwam Kees de boel vergassen. Op de millimeter zijn we gearriveerd op de plek van bestemming. Wij mochten de motoren parkeren in de woonkamer naast de 3 zitbank. Ook moesten wij door een gordijn naar achteren maar een beetje off the road zijn we wel gewend. Maar toch vriendelijk. Zelfs de eigenaren van de hostel lagen dubbel van het lachen. Een leuke binnenkomst

Morgen hebben de motoren een rustdag omdat wij een bezoek gaan brengen aan de eilanden van het Titacaca meer (op 3808 meterhet hoogst bevaarbare meer ter wereld ter grootte van een kwart van Nederland). Hiervoor moesten we half zeven uit bed en ons om kwart voor acht op de kade melden. We wilden hierna naar het centrum met een tuk-tuk. Er stond een jongen met een fiets die ons wel wilde wegbrengen naar het centrum. Alleen hij had zich redelijk vergist in deze twee Europeanen. In het begin was het nog vlak maar de stijging zette zich al snel in. Er werd steeds meer in onze nek gehijgd want hij kreeg het steeds zwaarder. Soms moest hij ons duwen om nog vooruit te komen. Honderd meter voor het centrum zei hij u kunt het verder wel lopen. Het zweet droop van zijn gezicht maar hij bleef correct. We hebben ons voor het eerst  ongemakkelijk gevoeld. Daarna gelukkig weer kunnen pinnen ( Karla en Belinda er gaat weer wat van af.) een heerlijke maaltijd bij een kwalitatief goed restaurant. Perfect bediening.

Hasta la Vista.

 

Reactie`s :

Karla

Geplaatst op 8 mei 2008

We hadden dus gelijk …het was de drank die de hoogte zo deed stijgen naar7500 meter. Mooie plaatjes en ja die vrouwen daar lijken zich prima te redden als ik het zo lees. Had jullie graag in de tuk-tuk willen zien. Voor Paul dus geen Peruaanse snert meer op het menu. Mooie dag gewenst op het meer.Groetjes.

Alice

Geplaatst op 8 mei 2008

Mooie foto`s.
Ik had het graag met eigen ogen gezien dat je door het internet cafe scheurde met je motor Paul
Hopelijk gaat het met de darmen weer beter!
Groetjes Alice

Tineke en Gre

Geplaatst op 8 mei 2008

hallo kees en paul
mooie verhalen vanuit het prachtige peru,hoop dat jullie nog veel kunnen genieten.
veel groeten van gre. en ook van tineke.

Mattie

Geplaatst op 8 mei 2008

Hooooooooooooooooooooooooi
Nog ff een berichtje. Heb net de foto’s bekeken. Kompjoetur aangesloten op de beamer; even de jalouzien dicht. Ik kan alleen maar zeggen dat ze er lekker uitkomen
Gr. uit Den Haag

Jesse

Geplaatst op 8 mei 2008

Erg leuk weer! Mooie foto’s ook!
Enjoy!

Groetjes,
Jesse

Barbera

Geplaatst op 8 mei 2008

Dag Pap en Paul!
Prachtige foto’s, wat een mooi land!! Het verhaal van de motoren in het internetcafe deed me grinniken ! Geweldig!
Paul, sterkte met de darmen en ik kijk alweer uit naar het nieuwe verslag!

Liefs,
Barbera

Miep Mulder

Geplaatst op 8 mei 2008

Goeiemorgen heren,
Ik sluit me maar aan bij de fanclub.
Gezien jullie spannende verhalen en mooie foto’s. Hier in ‘tHarde gebeuren nu eenmaal ook geen wereldschokkende dingen.  Dus voor mij zijn jullie de helden van de dag !
Wees voorzichtig, goede reis verder en geniet van elk moment.
Miep.

Marjolein

Geplaatst op 8 mei 2008

Wat een prachtige foto’s!! Paul zijn darmen hebben t dus zwaar te verduren….Geen pretje!
Hopelijk is t ergste voorbij!
Geniet van jullie rustdag!!

xx Marjolein

Jan en Coby

Geplaatst op 8 mei 2008

Geweldig om jullie verhalen elke dag weer te lezen. Je maakt wel heel wat mee en ik moet eerlijk zeggen als ik jullie bordjes eten zie. loopt mij het water niet in de mond.
Paul, sterkte met je maag en darmen en veel plezier nog verder.

Harold

Geplaatst op 8 mei 2008

Hee Kees leuk om zo het één en ander te lezen. maar ehhhhh ik herken je kop amper op de foto’s!!!
Groetjes Harold

Mattie

Geplaatst op 8 mei 2008

Ik zeg goed bezig. Met je motor een internet cafe in rijden…. Dat is pas een goed verhaal voor in de kroeg. Al hebben jullie volgens mij genoeg verhalen om de komende paar jaar weer vooruit te kunnen.
Paul is wel weer het bokje met de gezondheid; de nooduitgang is dus weer aardig op de proef gesteld. Beterschap.
Mooie foto’s en hasta la en/of rekening
Veel plezier op het Titicaca meer.

Gr. na de eerste zomerse dag.

 

15) Even een dagje asfalt.

Dinsdag 6 mei 2008

Trouwe lezers en lezeressen,

Zoals jullie al verwachten hier weer een berichtje uit Peru. Na een goede nachtrust in Urabamba waar wij over een zeer ruime kamer beschikte hadden wij om half acht een ontbijtafspraak in ons favoriete restaurantje. De jonge eigenaar liet aan ons over hoe laat hij open ging. Toen we binnen kwamen brandde de houtkachel. Het ontbijt was weer verrukkelijk. aEen heerlijke vers gemaakte vruchtenshake van papaja, ananas, banaan etc. Tuurlijk beide weer die overheerlijke fruitsalade met honing, crueseli en verse yoghurt. Op de motor met de buiken goed en gezond gevuld weer richting Cousco. Na een paar keer verkeerd gereden te hebben toch weer de juiste richting gevonden. Plotseling zagen wij het licht. Een alle Jezus groot beeld van Jezus die over de stad Cousco uitkijkt en ´s avonds prachtig verlicht is waardoor je dit beeld in de gehele stad kunt zien. Jezus waakt over Cuosco. Noodgedwongen moesten wij door een smerig gedeelte van Cousco. De straten zijn sterk vervuild door de uitlaatgassen. Vooral de vrachtwagens veroorzaken veel stank en roet. Je zult er maar dagelijks in moeten leven.  Wat Kees opviel is dat Paul moeite heeft met het zien van de stoplichten. Ze zijn moeilijk te vinden maar het is toch veiliger als je deze lichten ziet hangen. Paul daarentegen vindt dat hij de Peruaanse rijstijl al aardig onder de knie heeft. Waarschijnlijk heeft hij dat altijd al gehad. Een soort verborgen talent. Op dit moment dat wij hier het verslag maken is het een kolere herrie. Drie grote keiharde boxen staan hier te blazen om jullie even van de sfeer te laten proeven. In elk internet café zitten wij op een halve vierkante  meter. Het is echt gemaakt voor Peruanen en wij willen met z`n tweeën in zo`n hokje. Nu we toch bezig zijn, de foto´s uploaden kan weer niet. Je struikelt over de internet gelegenheden maar de jeugd speelt hier voornamelijk spelletjes en MSN. De reden is omdat onze foto´s genomen zijn in een groot formaat. Voor versturing is een klein formaat nodig. Daar is een programma voor nodig die foto`s kan verkleinen maar dat is zelden te vinden.

Onderweg even iets gedronken en ook gegeten. Door misverstanden kregen we niet wat we wilden. Plotseling kreeg Paul een bassin met daarin als basis soep, daarnaast dreven er behoorlijke bekende en onbekende ingrediënten in. Er bleek een aardappel, een wortel, een gekookt ei en 3 duistere objecten. Dit alles werd afgemaakt met een kippenpoot met daarop een vleugje witte rijst. Vooruit je moet soms niet te kinderachtig zijn dus eten die hap. Het gezeik begon al snel. De kip was niet gaar, de aardappel kon je je haar in kammen en de duistere objecten waren gewoon weg niet te eten. Na gebruik van deze maaltijd kregen wij een toetje. We stapten van de motor om wat te drinken en beide moesten wij bekennen waarom wij met regelmaat gingen staan op de motor. Dat doen we vaker om de bil en beenspieren te ontspannen maar nu had dit te maken met de ververwerking van deze bak met soep etc. Tot op heden hebben wij er nog last van. Mocht dit uitmonden in een bacteriële besmetting dan houden wij jullie uiteraard op de hoogte.

Paul had op een bord gezien dat er iets bijzonders te zien was. Er bleken vier meren op grote hoogte tussen de bergen te liggen die de moeite waard zijn om te bezoeken. Dit was zo indrukwekkend dat wij er beide stil van waren. We hebben deze pracht zowel op foto als op film vast gelegd. In het dorpje schoot alle jeugd op ons af. Ze waren onder de indruk dat wij helemaal uit Nederland kwamen. Maar ook de motoren en wij zelf maakten indruk op ze. Doorgereden naar deze plaats en weer een hostel gevonden. Gelukkig mochten wij de motoren bij een collega hostel plaatsen en een man lag  buiten op de bank en vertelde dat hij wel op de motoren gaat passen. Morgen naar Puno. Als we kunnen uploaden dan krijgen jullie van heel wat dagen foto´s te zien.

Hasta la vista

Karla ik bel morgen naar je oké

reactie`s :

Suziewan

Geplaatst op 7 mei 2008

www.ikgenietvanjullieverhalen.nl
groetjes bo en suus

Karla

Geplaatst op 7 mei 2008

hallo allebei,erg benieuwd of de soep geen restverschijnselen heeft gegeven, zijn ook wel uitersten na jullie heerlijke ontbijt,yoghurt,vers fruit etc etc
Het is hier fantastisch weer en Rini en ik hebben ons de afgelopen dagen prima vermaakt. Ik kijk af en toe op de kaart waar jullie zitten en vermoedelijk naar toe gaan .Wel erg benieuwd naar wat beeldmateriaal.Tja en nou die voetballer nog vinden.Veel reisplezier maar weer.

Belinda Vlasman

Geplaatst op 7 mei 2008

Hallo Paul en Kees,
Lees net in de telegraaf (niet altijd een betrouwbare krant) dat er weer twee spelers van psv zoek zijn. Farfan en Mendez. Dus jullie kunnen in Peru uitkijken naar Farfan. Misschien kom je hem ergens tegen, hij blijkt vanwege familie omstandigheden wat langer in Peru te zijn, ze weten alleen niet waar hij zit.
Dus wie weet.
Groeten van Belinda

Casper en Arianne

Geplaatst op 7 mei 2008

als wij de verhalen lezen en de foto’s zien dan wil je het eigenlijk zelf meemaken!!!
Als de kinderen wat groter zijn,misschien?…..
zeer benieuwd naar alle foto’s straks!!!!

Barbera

Geplaatst op 7 mei 2008

Lieve pap en Pa

Vanuit een heerlijk warm en zonnig amsterdam een berichtje van mij. Elke ochtend bij het ontbijt een Peruaans verhaal (als ik het goed schrijf ) is toch wel een goede inspiratiebron voor het begin van de dag!
Hier alles goed, druk met repeteren en het wordt heel mooi! Gisteren voor een schnabbel met een harmonieorkest gezongen. Erg bijzonder! Ik heb al kaarten voor je besteld pap, dan weet je dat .
Nou, tot horens maar weer en veel plezier!!

Liefs,
Bar

Tiny

Geplaatst op 7 mei 2008

Hoi Kees
geweldig, wat een reis zeg,ik volg jullie.
groeten Tiny.

Wil Law

Geplaatst op 7 mei 2008

Mijn moeder Wil verteld mij dat jullie zo’n leuke websight hebben. Nou ik moet zeggen enig hoor !!!!! Leuk om te lezen.
Prettige reis verder en geniet.
Wil Law, Philadelphia, USA

Jan vander kaay

Geplaatst op 7 mei 2008

Dag Kees en Psul
Hartelijke groet vanuit Chios Griekenland. Wat frisjes hier maar wel erg mooi.
Het was een lange nacht op schiphol. Winkels dicht en nog geen klmmertjes die aan de balie zaten om in te checken. Een niet sporende tiener werd door de beveiligingsdienst verzocht te verdwijnen en dat ging met de nodige consternatie gepaard en dat gaf de nodige afkeiding.

De vlucht verliep verder goed, wat tubulentie, wat stramme knieen en toen de landing op een te korte baan, want hij moest verschrikkelijk in de remmen. Een kleine vertrekhal, geschikt voor 1 vliegtuig per dag lijkt me. Een korte reis met de bus, 3km. en we waren bij het hotel Golden Sand. We zitten aan het eind van de gang met een flink balkon en genieten van uitzicht op tuin en de zee, met aan de overkant Turkije. Van slapen kwam niet veel, even op bed, maar de hersenen waren nog te actief en dus wat over het strand gebanjerd en wat gedronmken op een terrasje. Het is hier rustig, niet toeristisch en niet zo commercieel. De restaurants een beetje bekeken en s avonds gegeten bij de italiaan, ja want de griekse restaurants waren rond 7 uur nog niet erg uitnodigend, er zat nog niemand. Blijkt dat rond 8 uur het beter is. Maar we zijn niet zo gewend om later te eten. Onze in en uitgang verlopen in een wat ander ritme. Even wennen dus.
Trouwens van kleine pizza’s hebben ze hier niet gehoord. Konden hem niet op, maar lekker!
Ja en dan is het hotel wel commercieel en moeten we voor internet 10 euro voor 3 uur betalen. We zullen dus de boodschappen niet te lang maken. Gisteren geprobeerd foto’s er op te zetten. Is nog niet gelukt. Ga ik zo proberen. Alle goeds en hartelijke groet vnaf Chios.

Gr. Jan en
Christien

Ria Setz

Geplaatst op 7 mei 2008

Hoi Allebei
Na een weekje vakantie heb ik een middag nodig gehad om bij te lezen….. Wat een ervaringen en als ik het zo lees dan vliegen jullie meer dan rijden over de weg vanwege de kuilen.
Het is geweldig om zo jullie reis te volgen in het ook zonnig nederland. De CAVIA in het begin heeft wel heel veel indruk gemaakt…

Blijf genieten!!!! liefs ria

Theo lutterman

Geplaatst op 7 mei 2008

Paul en Kees,
Wat is het fantastisch om op deze manier s’morgens even bij jullie in Peru te zijn. Wat een reis !!! Geweldig !!!Geniet nog maar met volle teugen,want de reis gaat veel te snel volgens ons. Groetjes uit Uden van Ma en Theo

Sanneke

Geplaatst op 7 mei 2008

Ik kijk stiekum elke dag mee, dacht eerst; ik schrijf nix in je gastenboek. Toch maar wel. Ben onder de indruk. Wil graag de DVD tzt zien. Have fun mannen. heee en Kees ; wat ben je slank geworden !!!!!!!!!!!!!

Marjolein

Geplaatst op 7 mei 2008

Goedemorgen!!
Hier weer een stralende dag! Wij hebben ons gister zitten afvragen of die 7500 meter geen type fout is
Ik ben weer aan t werk, halve dagen. De longen gaan beter maar nog niet als vanouds. Op die hoogtes waar jullie nu zitten had ik al t loodje gelegd, hahaha!
Geniet van jullie volgende tocht !!!
Liefs,

Marjolein

Mattie

Geplaatst op 7 mei 2008

Zo, dat klinkt als een iets rustiger dagje dan gisteren. Ik ben nog steeds verbaasd van die 7500 metervan gisteren. Dan heb je toch al bijna zuurstof maskers nodig? Afijn, het is na de soep weer tijd om de gasmaskers uit de tas te halen want wat de biker niet kent, vreet tie WEL
Ik kan me wel wat bij de Peruaanse rijstijl van Paul voorstellen. Dat wordt gillen als hij straks weer door Hilversum rijdt….:p

Groeten uit een weer zonnig Den Haag

 

14) Total loss

Maandag 5 mei

Beste mensen,

Weer bedankt voor de leuke en belangstellende reacties. Vanmorgen vertrokken wij met de motor door de voordeur bij de hostel. Dit keer mocht het dus wel. Kees ging als eerst keihard. Hij trok bijna het kozijn uit zijn voegen. Kees werd wat onzeker omdat een aardappelboer voor de deur stond. Het is goed afgelopen en hebben afscheid genomen van de Hostes. Even een note. Toen wij wakker werden was er een tropische regenbui. Dat hoorden wij verstekt door het golfplaten dak. De temperatuur is prima. Toen wij gingen rijden was het weer droog. Door de jungle op weg naar Lares. Deze afstand was niet lang maar we hebben er ruim de tijd voor genomen. Er was zoveel te zien. De tocht bestond uit alleen maar onverharde paden. Het was zeer zwaar om dat te rijden. Kuilen, gaten, door rivieren en noem maar op. Uit de categorie dieren op de weg kunnen wij de wilde kalkoen en de eend toevoegen aan het assortiment. We hebben ook prachtige vlinders gezien alleen die zijn moeilijk te spotten. Een enkeling daar gelaten die zich stuk vliegen op onze helmen. Vlinders die wij in Europa nooit zullen tegenkomen, prachtige kleuren en tekeningen. We zijn op onze trip veel vruchten in overvloed tegen gekomen zoals de grapefruit, de banaan, de papaja, sinasappel, de pepers een groot aantal vruchten waarvan wij het bestaan niet afwisten.

Bewegwijzering is een groot probleem in Peru. Paden splitsten zich zomaar op en dan maar hopen dat je de goede pakt. Een enkele keer ging het mis. Wel is het prettig dat in Peru je bijna nooit verkeerd kan rijden omdat er een beperkt aantal wegen zijn. Midden in de bush kwamen wij bij een huisje waar een oude vrouw die de was deed met de hand zoals dat onze ouders dat voorheen deden. Op de vraag of wij op de juiste weg naar Lares zaten begreep ze dat niet. Paul dacht als dit niet lukt dan pak ik de landkaart waardoor hij het wat makkelijk uit kon leggen. Kees zei al tegen Paul, misschien kan zij niet lezen. En bij het zien van de kaart werd de vrouw boos op Paul. Onze conclusie was dat zij het vervelend vond dat zij ons niet kon verder helpen. De confrontatie dat zij waarschijnlijk niet kon lezen de reden was dat zij boos werd. Zij sprak de oude Inca taal. Toch maar haar beperkte aanwijzingen opgevolgd. Rond half twaalf reden we Lares binnen. Eerst wat gedronken en daarna een maal de plaats rondgereden. Onze conclusie was dat het een saaie plaats was en dat we daar niet een hele middag aan wilde spenderen. We zouden hiermee de thermale baden moeten missen, maar dat namen we op de koop toe. Verder was het stofhappen. Veel vracht en personenvervoer neemt dezelfde route. Als deze langs komen dan breekt de hel los. Je kunt dan geen hand voor  ogen zien. We hadden beide een nieuw motorpak gekocht in het zwart maar deze is gekleurd in bruin grijze tinten. Overal gaat de stof in zitten. In je oren, je neus en nog meer gaten en hoekjes. Waarschijnlijk fout gereden waardoor wij dezelfde pas over moesten die van 4750 meter hoog. Nadat  er vier nieren uren achtereen door elkaar geschud waren kwam er asfalt in zicht. Dan verwen je je achterwerk. Net over de top begon de brandstoflampjes op onze motoren te branden en voorlopig was er geen gazolinera in zicht. Gelukkig konden wij brandstof besparen door in z´n vrij af te dalen. Het was stervens koud, weer door de mist en het werd als snel donker. Na kilometers in z´n vrij afgedaald te hebben vond Paul een benzine pompje met een heeeeeeel kleine pompbediende. Het was een kereltje van ongeveer 5 jaar. Toen wij benzine wilde vroeg hij hoeveel Sols wij in de tank wilde hebben. Wij zeiden gooi de tank maar vol maar hij weigerde te tanken voordat wij een bedrag hadden genoemd. Paul schreef in de stof op de pomp een bedrag  maar het knulletje bleef maar weigeren. Tot het moment dat Paul zei dan maar dertig liter. Het knulletje probeerde de slurf in de tank te plaatsen maar had absoluut de lengte hier niet voor.

Hij hing bij Kees de slang erin en kneep het aantal liters uit de pomp. Kees wilde hem helpen maar tijdens het tanken bleef het knulletje maar tegenknijpen. Eigenwijs dat ie was. Hij riep telkens dat wij een bedrag moeten noemen en zijn vingertjes bleven maar rekenen want hij moest zijn moeder uiteindelijk raadplegen voor deze moeilijke casus. Na Kees was Paul aan de beurt en nam het heft in eigen hand. Blijkbaar had Kees de pomp al leeg geslurbt omdat de druk was afgenomen. Een straaltje van niks die wij tijdens de rit met regelmaat overtreffen kwam in de tank. We zijn naar het plaatsje gereden waar we onze vriend Miguel hebben ontmoet. Daar een hostel uitgezocht en in het zelfde restaurant waar wij hebben ontbeten een overheerlijke maaltijd hebben genoten. Dit restaurant is voor ons een top restaurant en we hebben speciaal een afspraak gemaakt voor morgen voor een desuyamo.(ontbijt) Kees was niet alleen totaal loss van de rit maar ook van de Peruaanse local wines die rijkelijk vloeide door zijn maag darm kanaal. Hij kon nauwelijks de klapdeur vinden, maar gelukkig is Paul zo amicaal dat hij Kees heeft moeten begeleiden de trap af. Maar eenmaal buiten knapte hij weer op zodat hij dit verhaal heeft kunnen maken. Geen foto´s helaas. Zeer vermoeid een prachtig hostel gevonden dus slapen zal geen probleem zijn.

Hasta la vista.

reactie`s :

Ton Vroman

Geplaatst op 6 mei 2008

Hoi Kees en Paul,
ik ben er is even voor gaan zitten, het was dan ook niet moeilijk om de web-site te vinden. We hebben erg genoten van de prachtige foto`s. wij passen hier op dieren (cavia`s) maar daar eten jullie ze dus gewoon op. We begrijpen ook dat jullie een bezienswaardigheid zijn voor wat jullie lengte betreft, die Indianen zijn erg klein. Ik hou het kort, dit is al heel wat voor me,, maar we zijn wel beniuewd naar de reisverslagen, goeie reis verder. Jeanne en Ton

Miep Mulder

Geplaatst op 6 mei 2008

Hallo Globetrotters,
Jullie hebben de reis van je leven denk ik. Op aanraden van mijn oudste zoon heb ik afgelopen winter het verslag op dvd bekeken van “A long way round”. Ewan Mc Gregor en Charley Boorman. Moeten jullie ook zo vreselijk lijden en afzien???
Alleen hebben jullie geen volgploeg achter je met alle denkbare hulp.
Peru moet prachtig zijn , heb je al inspiratie opgedaan Kees?
Celestijnse gevoelens enzo?
Met wat geestrijk vocht moet dat lukken!
Ik pas op de kat van Jan en Christien vandaar deze reactie .
Goede reis en geniet want het leven is kort!
Miep Mulder-deHaan.

Karla

Geplaatst op 6 mei 2008

Zo die kleine Peruaan heeft het leven door wat betreft de afhankelijkheid van brandstof. Wat een hoogtes zeg die jullie beschrijven, jullie conditie moet wel goed zijn zo te lezen uit alle ervaringen. En Kees net zoiets als in de studententijd als ik het lees wat betreft de drankjes?
Jullie gaan aftellen zo ondertussen, raar maar waar. Maar …..veel succes verder met jullie trip.

Marjolein

Geplaatst op 6 mei 2008

Jeetje, wat een hoogtes noemen jullie! Krijgen jullie nog wel lucht???? Het klinkt wederom fantastisch. Kan me trouwens voorstellen dat jullie helemaal kapot zijn! Goed te horen dat een slaapplek vinden geen probleem is!
Nou vandaag wederom een stralende zomerdag in NL, heerlijk!
Geniet!

xx Marjolein

Jinke

Geplaatst op 6 mei 2008

Heerlijk,die verhalen! Kan me er geen voorstelling van maken hoe het daar nu echt is maar aan jullie verhalen te lezen is het daar toch echt geweldig!
Ook wel bijzonder dat je overal van uit de wereld berichten kan sturen via internet!
Ik ga werken,zucht….
Tot de volgende story!

Jinke