19) Kampala – wat willen wij nog aan jullie kwijt

Vandaag was het de dat dat Kees zijn 61 levensjaar in ging. Hij trok de gordijnen op rond de klok van half zeven. Hij liep naar het raam en daar was zijn eerste kado van de dag. Een geweldige zonsopgang. Daar kun je hem mee blij maken. Hij pakte automatisch zijn camera om dit vast te leggen. Paul vloog ook met een noodgang zijn bed uit op weg naar zijn zijn filmcamera want de gehele vakantie is er een strijd om beste plaatjes. Daar stonden twee mannen te schieten of hun leven er vanaf hing. Paul heeft kort en bondig gezongen zo heeft Kees het nog nooit meegemaakt. Bedankt Paul de rest van het couplet houdt Kees nog te goed. Het tweede kadootje was dat Kees als eerste mocht douchen. Kees zette de warm waterkraan aan om deze goed door te laten lopen maar al snel kwam er een straaltje van niks uit en tot slot was er geen water meer. Uit teleurstelling weer het bed ingedoken waarna de telefoon ging. Kees dacht het eerste telefoontje uit Nederland maar helaas was het de receptie van het hotel. Zij hielp ons herinneren dat het ontbijt was tussen 7 en 9 uur. Wij begrepen niet dat zij zo vroeg belde want we waren al op de hoogte van deze tijden. Aangekleed en op naar de ontbijtzaal. Paul liep nog even naar de receptie om te vragen wie er gebeld had. Er werd toegegeven dat er gebeld was en Paul waarom er dan geen warm water was. Met volle verbazing reageerde de man. Daar gaan we gelijk wat aan doen want dat kan absoluut niet. Hij belde hiervoor direct de plumper. Wij ondertussen ontbijten. Om even een beeld te krijgen wordt dit ontbijt gegeven waar ruim honderd man in kan. Wij waren met z’n tweeen plus drie man personeel. Paul bestelde een gebakken ei. Deze zou iemand gaan bakken maar al snel kwam de opperbakker want hier zijn de taken serieus verdeeld. Paul kreeg twee duistere gebakken eieren waarvan het eigeel niet geel was. Het smaakte Paul prima. De plumper had zijn werk gedaan zo vertelde hij later. Maar toen wij op kamer kwamen zat hij te werken onder het wasbakje en die had goed warm water. Een communicatiefoutje. Hij concludeerde dat het probleem was opgelost. Dus Paul en Kees konden zich in de wasbak wassen. Hij was zaken aan het maken die niet stuk waren. Toen hij begreep dat het om de douche ging reageerde hij ‘ ohhhhhhhhh, ging het om de douche’ We gaven hem even de tijd en na afloop zei hij dat het voor mekaar is. Alleen met die verstande dat je de douche zeer laag in het bad moest hangen vanwege druk problemen. Dan hang je met hoofd in het afvoerputje om zo een beetje warm water te krijgen. Paul was zo blij dat hij kon douchen dat hij in zijn nakie gereed stond om een heerlijke warme douche te nemen. Paul liggend in het bad met zijn hoofd boven het afvoerputje maar hoe hij ook lag en draaide aan kranen geen warm water. We hebben de zaak maar gelaten voor wat het is. Wij vermoeden dat de gasten die deze kamer krijgen nog steeds niet kunnen douchen. We hadden een taxi geregeld en die bracht ons naar het centrum van Kampala. Daar is een shopping-mall. Voordat wij daar binnen mochten werden wij verzocht uit de auto te stappen. Daarnaast ging er een gewapende man met een grote spiegel op zoek naar explosieven onder de auto. Wij werden met een metaaldetectie onderzocht. Ze moesten de inhoud van onze rugtassen zien waarna de slagboom open ging. De reden van dit alles is dat er in 2010 een aanslag is geweest door terroristen. Voornamelijk zoeken de terroristen de plek waar buitenlanders verblijven. Een vesting van veel luxe. Hier kunnen alleen de buitenlanders en de rijke Ugandezen spullen kopen. Wij direct naar de vestiging van de bakkerij Brood. Een Nederlands concept waar de dochters van Kees in Amsterdam op de Zeedijk hebben gewerkt. Wij namen koffie en thee en wat zagen wij daar staan de pepernoten en de stroopwafels. Alles was precies zoals in Amsterdam. Kees liet een foto zien van van Marjolein achter de toonbank van de zaak in Amsterdam. De verkoopsters vonden dat zo leuk om te zien. Een heerlijk vers broodje besteld en het leek of wij in klein Nederland zaten. De verkoopsters hebben voor mij twee verjaardagsliedjes gezongen. Wat een feestje bij Brood. Daarna zijn langs de vele luxe winkels gelopen waaronder Apple etc. Wij zochten nog een paar souveniers voor onze echtgenoten. En wij vinden dat wij daar goed in zijn geslaagd. Paul vloog plotseling een winkel binnen en verzocht mij buiten te blijven. Na een half uur kwam Paul terug met een kado voor Kees. Een prachtig boek met daarin alle vogels van in en rond Uganda. Kees heeft veel foto’s genomen van vogels en Paul vond Kees een echte vogelaar geworden. Nu kan Kees de vogels zien die hij niet heeft kunnen spotten. Nog een keer een bezoek naar de sloppenwijk. Je hoeft alleen maar over te steken en dan zie het enorme contrast met de shopping-mall. Dit is echt mentaal schakelen maar de kinderen die wij tegen kwamen ging enthousiast voor de camera’s staan. Bij Brood hebben wij het laatste lekkers gegeten. Buiten zat er een Nederlandse stagiaire  waar wij een praatje mee hebben gehouden. Op dat moment klapte er bromtaxi tegen een auto. De jongen vertelde dat er per dag 5 personen op deze wij omkomen in Kampala. Gelukkig hadden wij een auto die ons veilig terug bracht naar ons hotel.

Wat willen wij nog aan jullie kwijt.

In heel Uganda kun je overal bellen, Ook in plaatsen waarvan je denkt dat er geen bereik is maar dan toch een sterke ontvangst. Zo reden wij in de middle of knowhere toen Kees zijn Iphone in zijn broek begon te trillen. Kees heeft nog niet zo lang zijn Iphone en was verrast. Dan denk je er is paniek thuis of er is iets ergs gebeurd maar nee hoor de makelaar uit Laren belde om een afspraak te maken. Toen ik haar vertelde dat ik in Uganda was gaf ze toch toe om een andere keer te bellen.

Zoals jullie weten zijn wij vertrokken via de oostkant van Uganda. Nadat wij via het park Kidepo naar het westen afdaalden merkten wij met name bij de jeugd dat zij meer bedelden om geld. Als je met de motor langs rijdt rennen ze achter je aan en roepen ze money, money. Zo stonden wij een keer stil om water te drinken en er een jongen vanaf de berg kwam. Hij bekeek ons van top tot teen. Wij groeten hem vriendelijk. Hij maakte een draaiende beweging met zijn hand over zijn buik. Hiermee maakte hij duidelijk dat hij honger had. Wij antwoorden dat wij ook geen eten bij ons hadden. Hij zag er goed gevoed uit maar hij bleef maar draaien met zijn handen. Hij bleef maar zeuren en we werden het een beetje zat. De irritatiegrens was bereikt.Waar hij van de berg af kwam zagen wij een flinke koe lopen. Wij gaven hem een suggestie om eerst de koe op te eten. Hij keek naar zijn koe en vond dat geen goed idee. Hij vroeg dan maar om geld. Toch moest hij er zelf om lachen over ons voorstel. Dat ik ook wat vaak tegen komen. Het is het spel en daar worden ze in opgeleid. Dit brengt met name het toerisme met zich mee. Deze methaliteit hebben wij niet aan de oostkant aangetroffen.

Wat ons verbaasde was het apart afrekenen van de dranken. In alle restaurants van basic tot luxe rekenen ze het eten en de dranken apart af. Je zou denken het is efficienter om alles in een keer af te rekenen. Maar dat geldt hier in Uganda niet.

Bij alle overnachtingsplekken vertellen ze dat er warm water is om te douchen maar hooguit in twee gevallen was het waar. Op zich geen probleem want de temperatuur kan hier behoorlijk oplopen.

Helemaal niets over Ebola gehoord. Ze praten hier heel nuchter over. Geen paniek of angst zoals wij dat dagelijks horen via de media. Een man vertelde ons dat Europa dichter bij West Afrika ligt dan Uganda. Hij begreep dat Europa zich zorgen maakt dit zei hij met glimlach.

Overal waar wij afscheid namen vroegen zij nadrukkelijk of wij in Holland de mensen willen vragen om naar Uganda te komen. Het viel ons op dat wij vele verhalen hadden gehoord over Oeganda wat o.a. kunt oplopen aan ziektes maar dat is echt meegevallen. De hygiene is stukken beter als in India. Ook weinig muggen gezien ander insecten ook al zaten wij buiten. In elke accommodatie hingen er goed klamboes. De conclusie was dat wij enorm hebben genoten van het prachtige land en als je de kans krijgt ga het bezoeken want er is zoveel moois te zien.

 

 

18) Mbarara – Kampala

Na een goede nachtrust en een prima ontbijt zijn we vertrokken uit het koloniaal hotel. Het aantal kilometers wat we vandaag moesten rijden bedroeg 280. Uitsluitend over het asfalt. Tijdens de rit moesten wij met regelmaat schuilen omdat het met bakken uit de lucht kwam. De eerste keer was bij een winkeltje waar wij een colaatje met een soort oliebol erg smakelijk en het deed ons aan oud en nieuw denken. De bui trok gelukkig snel weg. Kilometers goed asfalt waardoor we snel opschoten richting onze eindbestemming Kampala. De tweede bui was een serieuzere. De lucht werd zwart en op juiste moment barstte het los. We hadden een overkapping gevonden maar de wind blies de regen onder het afdakje. Een vriendelijke man nodigde ons uit om bij hem in huis te schuilen. Naast stond een prachtig gevulde boom vol met avocado’s. Twintig minuten duurde de bui. Ondanks dat het donker was zijn we weer vertrokken en het weer werd alleen maar beter. Tijdens een sanitaire stop troffen wij een parkeerplaats aan met zeer opdringerige verkopers. Als er een auto stopten rende ze naar de raampjes en probeerden hun waren te verkopen. Ze verkochten sate stokken, mais, flensjes etc. Ook probeerden zij het bij ons maar wij hebben al het aanbod afgeslagen. Ze vonden het vreemd dat wij niets kochten. Teleurgesteld liepen zij terug op zoek naar een nieuw slachtoffer. Tegen de middag naderden wij Kampala en de verkeersdrukte nam toe. Het is heerlijk rijden, je schiet op maar het blijft levensgevaarlijk omdat  bestuurders inhalen terwijl het niet verantwoord is. Ze drukken ons van de weg af omdat ze denken dat zij meer recht hebben dan wij. Wij begrijpen zeker dat de twee Austrilische motorrijders vorige week tijdens een frontale botsing om het leven zijn gekomen. We waren zeer blij met de GPS die ons naar onze eindbestemming heeft geloodst. Het rijden in Kampala was een heidens karwei. Er stonden stoplichten maar ook al stonden ze op groen er wordt niet gereden. Een politieagent bepaald wie er mag rijden. Dat is even wennen. Een drukte van belang. Soms kruipend je een weg banen tussen al die auto’s maar vooral de vele brommers die kris kras langs je heen scheuren. Het weer was omgeslagen en de zon brandde weer volop. Bij het hotel aangekomen werden de poorten door beveiliging geopend. Als eerste hebben wij een koud biertje gedronken ter afsluiting van de rit van vandaag. Daarna gedouched met koud water en later kwam de monteur met een hulpje de motoren ophalen. Gek om te zien dat er een ander op je motor weg reed. Het is toch een beetje na drie weken je motor geworden. Maar alles is goed afgerond. Na de avond maaltijd zijn we naar bed gegaan. Het was erg onrustig in het hotel vanwege een bijeenkomst van de Rotary.

 

17) Lake Bunayonyi – Mbarara

Om half acht aan het ontbijt. De avond ervoor moest je al voor vanmorgen de bestelling doorgeven. Beiden French Toast en een fruitsalade daar gingen we voor. Dan krijg je twee wentelteefjes met honing en ananas met banaan. Wij stonden al op het punt af te dalen voor de bootreis toen de serveerster naar ons toe kwam. Zij presenteerde de rekening en wat ons deed verbazen was dat zij ook overnachting in rekening had gebracht. Maar deze was al betaald. Er werd druk heen en weer gebeld waardoor wij steeds later van het eiland af konden en we wilden zo graag vertrekken. Maar zoals altijd komt alles weer goed. Met een gelukkig verlossend knikje zij dat alles in orde was. Er stond grote man die al een tijdje op ons zat te wachten wat wij niet wisten. Hij nam onze bagage en dat is toch gauw een kilootje of dertig op zijn hoofd en een in zijn hand. En we kunnen zeggen dat dit een topprestatie was van de man. Wij liepen achter hem aan. De boot was op tijd en de bagage erin waarna wij na een kwartier varen weer terug waren. De twee jongens die ons gisteren hielpen met de bagage stonden weer paraat. Op weg naar de parking waar onze motoren stonden. Ze stonden keurig naast elkaar en kregen onze helmen terug. De jongens hadden gisteren voorgesteld om onze motoren te wassen. Wij maakten hen duidelijk dat wij de motoren ongewassen zo mooi vonden. De jongens snapten er helemaal niets van. Gek volkje die Nederlanders hebben zij moeten denken. We doken na een onverharde binnenweg het asfalt op. Wij vonden bij het opstaan mistig. Dit klopt want we zaten dit keer in het wolkendek in plaats van er boven. We reden in volle mist al was de weg prachtig om te rijden het zicht was minimaal en een ander gevaar was dat er soms puin of zandhopen op de weg lagen. Dit heeft een poos geduurd maar eenmaal over de top brak de zon door en hebben we genoten van het pas aangelegde gladde asfalt. Wij zeiden tegen elkaar dit wordt een makkie. Maar als je dat zegt in Afrika wordt het tegendeel bewezen. Opeens werd de weg een grote puinbak. Kilometers lang werd er aan de weg gewerkt en dook je soms grote gaten in en heel veel stof. Soms zoveel dat je geen hand voor je ogen kon zien. Gelukkig weer een stuk asfalt gehad waarna wij arriveerden bij het koloniaal hotel waar we zouden overnachten genaamd Lake View Resort. Een gigantisch complex. Wij hadden samen een heel ander beeld van het hotel maar genoeg luxe na de tent ervaring. We werden vorstelijk ontvangen. Ze beloofden warm water maar dat kon je vergeten. Het complex werd streng bewaakt door een enorm hek en prikkeldraad boven op de gevels. Er reden met regelmaat gemaskerde militairen rond met grote geweren. Wij hebben stevig doorgereden om tijd te hebben om onze verhalen te plaatsen op onze website. Wij zijn om twee uur begonnen en ’s avonds om tien uur stond de laatste erop. Het ene na het andere incident volgde zich op. De computer was te traag dan viel de stroom uit kortom voor een dergelijke luxe accommodatie kon dit echt niet maar dit is Afrika. Leren incasseren. Lekker uitgebreid gegeten en zijn gaan slapen.

16) Kisoro – Lake Bunyonyi

We waren voor ons doen laat opgestaan en zaten om half acht aan de ontbijt tafel. Er stonden voor vandaag maar 75 km op het programma dus alles kon in een lager tempo dan normaal. Toen we uiteindelijk na het ontbijt en de motor rijklaar hadden gemaakt waren we klaar voor de start. Gelijk begon onze eerste uitdaging. Het stijle pad naar boven moest worden afgelegd. De eigenaar van de lodge vertelde dat er zelfs een groep van Motortrails de motoren boven lieten staan omdat het pad te steil was. Hij wilde hiermee zeggen dat het niet voor iedereen is weggelegd dit pad af of op te gaan. Van te voren hadden we al gezien dat je maar 1 kans hebt en dat stoppen op het pad vrijwel onmogelijk was. Als eerste ging Paul naar boven die lekker doortrok in zijn een en zelfs door schakelde naar zijn twee. Maar al heel snel merkte hij dat alleen de eerste versnelling de klus kon klaren. Met een hoop herrie en veel toeren kwam hij boven. Daarna was Kees aan de beurt die van te voren nog een staande positie overwoog om naar boven te klauteren maar hij kwam rustig zittend boven op de top. Toen het advies van de eigenaar van de lodge opgevolgd. Hij wist welke weg we het beste konden nemen en hij had gelijk. We kregen een mooie binnendoor weg die goed te berijden was. En voor we het wisten kwamen we weer op het asfalt terecht. Onderweg kwamen we weer een politie post tegen. Er staat een bord midden op de weg met de tekst ‘ Stop Politie’. De agenten staan in de berm maar wat er precies moet gebeuren is ons onduidelijk. De eigenaar van de lodge vertelde dat je dan eigenlijk moet stoppen. Dat doet niemand en je wordt ook niet terug gefloten of aangehouden. Ze groeten ons vriendelijk met een handgebaar dat wij mogen doorrijden. De kans dat ze achter je aankomen is nauwelijks mogelijk want de reden is dat ze geen benzine hebben. Je gelooft het toch niet dat zoiets mogelijk is. Opnieuw meldden wij ons bij de eerder genoemde benzinepomp waar handmatig de benzine in je tank wordt gepompt. Hierna weer een onverhard pas ingeslagen en deze bleek zo slecht dat het weer oppassen geblazen was. Het meest hebben wij stapvoets moeten rijden en zoiets is zeer arbeidsintensief. Je voelt na afloop je ellebogen, je achterwerk en je schouders. Je bent dan alleen maar aan het zoeken naar het juiste spoor. Eindelijk kwamen wij in een plaatsje waar de weg ophield en wij met de boot verder moesten. Er waren al twee jongens die ons al hadden gesignaleerd en verwezen ons naar de bewaakte stalling voor onze motoren. Zij pakten onze bagage en droegen dat op hun hoofd op weg naar de boot. Wij waren de enige die gebruik maakten van de stalling. Dit koste ons 2000 shilling pp wat 0,60 euri cent is. Een man die de gehele tijd bij motoren blijft en zelfs ’s nachts in zijn hutje de motoren blijft bewaken. Onze boot kwam op tijd en voeren wij in een kwartier naar de lodge op het eiland. We moesten een behoorlijke klim maken met onze bagage en zo bij de receptie aan te komen. Wij kwamen hijgend boven want op 2000 meter hoogte viel niet mee. En wie troffen wij daar aan de twee Russische mannen die wij tijdens de bootreis in Murchinson Falls hebben ontmoet. In het verslag van die dag was er een van de twee boos uit de boot gestapt. Was moeilijk te verwerken. Zij beschikten beide over professionele fotoapparatuur en keken 24 uur alleen maar naar hun schermpje. Na het inchecken hebben wij een lunch genuttigd maar dat was zeer slecht. Deze overnachting was voor ons de minste. Wij voelden ons gevangen op het eiland en wilden eigenlijk eerder weg. Ook de bediening was niet naar onze wens. Wij waren voor de tent aan het relaxen en hoorden muziek. Wij er naar toe en wat bleek er stond een hele familie te dansen. Van klein tot groot deden zij traditionele dansen. Er waren 4 gasten inclusief wij. Het was prachtig om mee te maken en na afloop wordt er een financiele bijdrage gevraagd. Kees heeft gevraagd of hij op de trommel mocht spelen en waren onder de indruk van deze blanke man en begonnen spontaan op Kees zijn ritmes te dansen. Kees kreeg applaus van alle aanwezigen. Aan het einde ging de Rus met de grootste lens plotseling liggen voor een vrouw die deel uit maakte van de dansgroep. Wij hadden al afscheid genomen maar de Russen begonnen voorstellen te doen aan een van de vrouwen. Wat bleek zij hadden de vrouw bereid gevonden half naakt in het meer te gaan staan voor een fotosessie. De vrouw had duidelijk haar voorwaarden gesteld en de Russen betaalden ervoor. ’s Avonds hebben ze alleen hun foto’s zitten bekijken. Ze vergaten bijna hun warme maaltijd. Onze bestelling stond plots op tafel de zgn macaronischotel uit de oven. Het zag er smakelijk uit maar het was een klein schaaltje. De randen en de bodem waren zo vastgekoekt dat je je mes moest gebruiken om stukje voor stukje los te beitelen. De inhoud was lekker maar daar was alles mee gezegd. Wij bestelden telkens drankjes etc wat er net niet meer was. De serveerster vroeg wat willen jullie drinken en als het dan de bestelling doorgaf zei ze dat hebben we niet. Wat wel heel gezellig was was het enorme grote open haard. Hele boomstammen konden er overdwars in. Dit was nu echt een groot mooi vuur. Paul en Kees hebben romantisch voor de haard zitten te filosoferen. De tent was goed en vooral de bedden. Het sanitair was erbarmelijk dat heet daar eco. Een wc pot waar je na je behoefte, dit keer niet hoeft te flushen maar je behoefte met een schep zand te doen smoren. Terug lopend naar de tent stuitten wij op twee mannen die een fikkie zaten te stoken en dat bleken nachtbewakers te zijn. Een voor elke tent uitgaande van vier gasten totaal. Wij hebben ze in tent nog lang horen praten met elkaar. Kortom een veilig gevoel. We zijn vroeg naar bed gegaan.

15) Kisoro verblijf

Heel vroeg opgestaan om vandaag aan het grote moment te beginnen. Wij hadden beide onrustig geslapen vermoedelijk om het feit dat wij nu eindelijk de gorilla’s mochten gaan zien. 5.30 uit de veren en 6.00 aan het ontbijt. Alles smaakte daar lekker met een Nederlands tintje. Ook kregen wij een heerlijk lunchpakket mee. Om 6.00 uur arriveerde onze chauffeur want de gastvrouw had ons geadviseerd een taxi te nemen. Zij had er een gevraagd die kon rijden. Achteraf een hartstikke goed idee want anders hadden wij weer een zware route gehad en kom je bekaf aan voor de track. Alleen had hij een teleurstellende mededeling. Hij kon niet met zijn Land Rover 4×4 het steile pad af. Hij was bang dat de wielen door zouden slippen waardoor de auto onbestuurbaar zou worden. Dat hield in dat wij naar boven moesten lopen en dat was zeker op de vroege morgen topsport. En niet te vergeten dat wij ook op 1800 meter verbleven. De chauffeur was het gewend en wij kwamen hijgend boven. Hij startte de auto en reed met hoge snelheid over de zo slechte wegen. Wij zijn een uur door elkaar heen geschud. Je moest je goed vasthouden want gekneusde ribben behoorden tot de mogelijkheden. De beugels hebben ons gered. Wij waren door dat gescheur veel te vroeg en waren de eersten. Paspoorten en de benodigde documenten werden gecontroleerd waarna wij plaats moesten nemen in een ruimte waar de breaving werd gehouden. Intussen was de groep compleet. De breaving kon beginnen. De ranger legde uit hoe wij om moeten gaan als we te midden zijn van de gorilla’s. De broek moest in de sokken i.v.m. stekende rode mieren en ander kruipend gespuis. We kregen wandelstokken uitgedeeld. Wij hebben zelf de rugzakken gedragen. Er was een mogelijkheid een drager in te huren. De groep bestond uit 6 Engelsen en rangers. Een gewapende ranger voorop en achter dit i.v.m. witte olifanten, chimps en andere dieren die een bedreiging voor ons zouden zijn. Wij zijn het bos ingetrokken. Smalle paadjes, door kleine rivieren, modder en paden met keien etc. Soms werd het zo small dat uitglijden voor de hand lag. Na een uur te hebben gelopen moesten wij plotseling stil staan. Wat wij niet zagen zagen de rangers wel. Een groots moment waar we zo naar hadden uitgekeken. Het geluk zat mee. In een open stuk bos zaten de gorilla’s aan hun maaltijd. Wij mochten een uur erbij blijven en dat was zo voorbij omdat er zoveel moois te zien was. Eerst een volwassen vrouwtje daarna zagen wij een baby gorilla waarna de grote Silverback erbij kwam zitten. Samen zaten het kleintje en de zo grote leider met elkaar te eten. De ene stengel naar de ander werd met forse kracht geknakt om daarna de kern op te eten. Dat deden ze met een vakkundigheid. In eens ging een van de rangers door het riviertje richting de Silverback en de baby. Wij mochten hem volgen en onbegrijpelijk dichtbij mochten komen. Het was best spannend maar het meest spannend was toen de Silverback tussen Paul en Kees door liep.Je eerste reactie was weglopen maar dat mag absoluut niet juist dan ben je kwetsbaar. Het beest passeerde ons zonder blikken en blozen. Er gebeurde ook iets bijzonders bij een van de gorilla’s. De gorilla sloeg de handen voor het gezicht en kroop- wat in elkaar. De ranger zei tegen Paul dat dat kwam door zijn statief. Nu begrepen wij ook waarom wij onze stokken moesten verzamelen voordat wij hen bezochten. De reden van dit gedrag was dat er vroeger op hun gejaagd werd met speren en dat is hun associatie. Dat was een bijzonder moment. Wij hadden ook het licht mee om mooie foto’s en filmopmamen te maken. Wat bijzonder was is dat een vrouwtje uit de rivier ging drinken. Een zoog rechtstreeks het water op en de ander gebruikten zijn handen. De rangers vonden dit ook bijzonder omdat dit gedrag sporadisch voorkomt. Het uur was voorbij en wij keerden zeer tevreden terug naar het basiskamp. Wij kregen allen een certificaat en vroegen aan ons of wij mensen in Nederland etc willen aanraden dit land en in het bijzonder de gorilla’s te bezoeken. Na de heerlijke lunch heeft de chauffeur ons terug gebracht. Hij reed nu wat rustiger waardoor wij ook konden genieten van de omgeving. We waren volgens de Nederlandse eigenaar vroeg terug. Douchen, relaxen en een biertje konden wij met plezier terug kijken op een bijzonder dag.

13) Queen Elisabeth – Ruhija

Queen Elisabeth Park – Ruhija

Lekker geslapen. Wel moesten wij er beiden uit halverwege de nacht op weg naar het toilet. Met ons lampje keek je goed om je heen niet zozeer uit angst maar meer oplettend. De nachtwaker zagen we niet meer staan. We hadden wel de Nijlpaarden gehoord. Wij sliepen nog geen 20 meter van hun vandaan. Zij leven overdag in het water aan de oever. ‘s Nachts gaan ze grazen op het land op zoek naar vers gras en kunnen dan wel 5 kilometer van hun vaste stek grazen. Niets gezien onderweg naar het toilet behalve in het toilet liepen bijna doorzichtige hagedissen. Als het licht begint te worden begint het concert van de vele vogels. Een enorm kabaal maar prachtig om te horen. Hoe vreemder de geluiden des te kleurrijker zijn de vogels. Na een goed ontbijt zijn wij vertrokken om 8.00 uur. Het pad weer af langs de gewapende politie die vanzelf na het horen van het ronken van onze motoren uit de struiken op dook om op vriendelijke wijze de slagboom te openen. Op weg naar de geasfalteerde weg die ons zou brengen naar het park. Oueen Elisabeth park staat bekend om zijn groot gevarieerd wild. Wij hebben ongeveer 1,5 uur gereden over zand en grind. Een lange rit met af en toe grote groepen bavianen die net zo lang blijven zitten op de weg tot een meter of 20 en vliegen dan de struiken in. Helaas geen olifanten gezien maar veel verse uitwerpselen. Aan het einde , overigens een prachtige rit, kwamen wij weer in de bewoonde wereld. Drinkpauze en kochten bij een klein hutje flesjes cola en biscuitjes. Een goede combinatie om iets droogs weg te krijgen. Paul had de nodige koekjes over. Toen er een vreemde snuiter langs kwam die de koekjes wel heel graag wilde hebben en schonk Paul met zijn goede karakter de koekjes. Kees vroeg zich af waarom Paul dat deed maar later bleek dat Paul andere zaken aan z’n hoofd had. Zijn diaree begon weer op te spleen en vroeg de vrouw die haar kind intussen aan borst had gelegd waar de wc was. Deze is zoals gewoonlijk achter het hutje. Paul is daar naar toegegaan en trof daar een kleine ruimte met een gat in de grond. Op zich hygienisch maar er hing een sterke geur van urine en uitwerpselen. Gelukkig was Paul niet alleen en had opens heel veel vrienden. De vele vliegen hadden Paul aan horen komen en hebben zich verenigd om toe te slaan. Het allermooiste was dat Paul aan Kees vroeg heb jij de toiletrol bij de hand. Nee Paul dat is een heel gedoe om mijn tas te openen. Hij vertrok en besloot de laatste pagina van ons reishandboek die wij van Motortrails hadden gekregen. Knap dat Paul niet de pagina van deze dag had genomen. Zijn conclusie na afloop “ het was eigenlijk te glad papier het leek wel hoogglans”. In het hutje ernaast klonk een bekende stem. Toen wij om het hoekje keken lag er een jongetje op een paar planken en zijn broertje zat er naast. Een t.v. klein van format liet Loui van Gaal zien die een intervieuw gaf in zijn beste Engels. Men is hier gek op voetbal en met name Engels voetbal. Het was weer tijd om te tanken. Wij kwamen bij een station waar twee dames zaten te wachten op klanten. Een daarvan sprong op en wilde ons als eerste bedienen. Met heerlijke open lach gooide ze de slang in Paul zijn tank. Ze was blijkbaar met andere gedachten bezig met als gevolg dat ze een litertje over de tank liet lopen. Maar ze bleef lachen. De bergen ingetrokken. Een prachtige rit en bijna aan de top ging het mis. Kees zijn koppelingskabel was gebroken. Daar stond Kees in de middle of knowhere stil en vervelender was dat hij op een steil stuk stond. Toch geprobeerd om de motor naar het hoogtepunt te duwen maar dat bleek geen optie. Paul kwam later terug om te kijken wat er aan de hand was. Het begon enorm te regen echt iets wat je in zo’n situatie niet kan gebruiken. Wij zijn gaan schuilen onder een scheve rots maar waren toch doorweekt van de regen. De regen begon te minderen en gingen wij op zoek naar een oplossing. Kees trok de binnenkabel uit de buitenkabel en Paul zocht een geschikt stokje zodat Kees handmatig de koppeling kon gebruiken. Dat wilde eerst niet lukken maar met de ducktape van Paul werd het een stevig geheel. Maar het valt niet mee om rechts het gas te gebruiken en ook de koppeling. Paul heeft me een zetje gegeven zodat ik weg kon rijden. Heel spannend want de wegen zijn daar slecht. Kees kreeg de motor in z’n tweede versnelling maar moest er hard aan trekken omdat het enorme krachten zijn om de koppeling in beweging te krijgen. Gelukkig waren wij niet ver van onze overnachtingsplek. Wij kwamen aan bij het plaatsje Ruhija aan waar een groep mannen stonden. Wij vroegen naar een monteur en toevallig stond hij erbij. Hij stapte direct op zijn brommer om een nieuwe kabel te halen maar kwam terug zonder omdat de winkel gesloten was. Toen wij vroegen waar onze lodge was zei een jongeman dat hij de eigenaar was. Wat toevallig 10 meter verder op lag onze overnachtingsplek. De monteur zou de kabel komen vervangen op de plek waar de motor stond. Wij hadden een prachtige tent met een fantastisch uitzicht over de valleien. De douche was sober maar op natuurlijke basis. Een houten hok een planken vloer waar het afvalwater naar buiten liep. Wel konden wij heerlijk warm douchen. Wij kregen de warme maaltijd en op dat moment meldde zich de monteur. Met een klein lampje hebben twee man de kabel, die uiteraard niet paste, maar werd passend gemaakt. Op tijd naar bed en een fijn gevoel dat Kees weer kon rijden.

14) Ruhija – Kisoro

Goede nacht gehad en vanuit onze tent een prachtige zonsopgang. Na het ontbijt hebben we de bagage op de motoren geplaatst en zijn we vertrokken naar Kisoro. Gelukkig deed de koppeling van Kees prima zijn werk. Slingerend door de bergen met prachtige vergezichten reden wij boven het wolkendek. De zon scheen fel en een deken van watten lag over de valleien. We kwamen op een weg met asfalt ook dat is weer feestje om een keer niet door elkaar geschud te worden. Het was opnieuw tijd om te tanken. We vonden voor de eerste keer na vele kilometers te hebben gereden ons eerst tankstation nou ja tankstation daar is alles mee gezegd. Een pomp en zes bedienden. De pomp werkte handmatig. Met een grote slinger pompte hij liter voor liter in onze tanken. Maar we hadden brandstof. Vrij vroeg kwamen wij in de redelijk grote plaats Kisoro aan. We zagen twee slagbomen en twee verbodsborden om in te rijden. Iedereen reed door dus wij ook. Achteraf bleek het een start landingsbaan van vliegtuigen te zijn. Als er een vliegtuig aan komt gaan de slagbomen dicht. Wij hebben uitgebreid gelunched maar het duurde meer dan een uur voordat wij ons eten kregen. Na de kou en onze natte kleding van de dag ervoor opgewarmd in de hete middagzon zodat alles kon drogen. Het eten was niet best maar als je trek hebt is alles te eten. Toen wij vertelde waar wij naar toe moesten wist hij een betere weg dan die op de GPS staat. Kees was blij met dit advies maar Paul volgde Kees met tegenzin omdat hij geloofde dat wij de weg moesten nemen zoals deze werd aangegeven door de GPS de slechte variant. Wij kwamen op een weg waar we vele malen moesten vragen. De een zei hier rechtsaf en de ander zei nee hier linksaf kortom we warden van het kastje naar de muur verwezen. We liepen vast en Paul genoot met volle teugen van de eigenwijsheid van Kees die er maar in bleef geloven. Op advies van Paul weer terug naar het punt waar de slecht begon. Daar stond het bordje met de naam van onze lodge. Na 100 meter was al duidelijk dat dit een dodenrit zou gaan worden. Zeer slechte wegen al kun je het geen weg noemen maar een fantastisch uitzicht. Het was buffelen maar eenmaal bij de lodge aangekomen kwamen wij in het paradijs. Alleen de lodge lag direct aan het water. Om daar te komen was er een heel steil pad met grove  keien. Met gevaar van eigen leven naar beneden gegleden. Het stoom kwam van de remmen af en gelukkig kwamen wij heelhuids aan bij de prachtige lodge en wat een plek. Fijne ontvangst met een tropisch koud drankje. Wij kregen een prachtige huisje/tent we weten eigenlijk niet hoe het heet. Met het uitzicht op het meer en drie vulkanen was elke seconden een belevenis. De eigenaren bleken een Nederlands echtpaar te zijn. Het restaurant was zeer sfeervol en ook daar was een terras waar we warden getrakteerd op een heerlijk koud biertje. Wat een plek. ‘s Avonds stijlvol gegeten, muziekje erbij, kaarslicht en nagetafeld rond de open haard. Toen wij naar onze slaapplaats vertrokken hoorden wij een hoog geluid het leek op een xylofoon. Bij navraag bleken dit rietkikkers te zijn. Met het geluid van de kikkers zijn we gaan slapen.

12) Fort Portal – Queen Elisabeth

Helaas lopen wij achter met onze verhalen. Excuus hiervoor maar het internet in Uganda is niet al te best. Het zij zo. Een klein detail dat Paul het laatste verslag bijna alleen moest maken omdat Kees een met spoed een toilet moest zoeken. Hij nam hiervoor het eerste gebouw wat hij tegen kwam. De serveerster vroeg wat ik wilde drinken. Doe maar een kop thee. Kees dacht maar aan een ding een toilet. Voor de thee vertelde zij dat er een toilet was ver van het terras. Na de verlossing kwam Kees terug en daar stond een enorme thermoskan voor 25 personen een liter warme melk en een theezakje. Ik heb genoten van het kopje thee. Wat kan een mens toch gelukkig zijn. Paul opgezocht die in een soort drukkerijtje aan het typen was. De drukkerij ging sluiten en wij moesten weer voor donker terug zijn voor de warme maaltijd. Precies op tijd want het kan hier pikkedonker zijn. De tafel was keurig en stijlvol aangekleed. Een kaarsje maakte het af. Wij mochten aanschuiven bij 2 Belgen, 1 Deens en een arts uit Kongo. Een echt drie gangen menu. Heerlijk gegeten en vele verhalen met elkaar uitgewisseld. Goed voor je Engels. Er waren twee honden waar Paul niet af kon blijven. Hij knuffelde ze en speelde met ze. Dan weet je zeker dat ze je blijven volgen en dat deden ze ook. Na een goede nacht zaten wij alleen aan het ontbijt en bij de afrekening moesten wij nog 70.000 shilling aanvullen omdat de reisorganisatie die de reserveringen heeft afgewikkeld half werk heft gedaan. De motoren in gereedheid gebracht en verrokken richting Queen Elisabeth Parc. Vlak voor de ingang van het park kwamen wij het monument tegen van de evenaar. Een symbool dat aangeeft dat hier de zon loodrecht staat en wij kunnen bevestigen dat het heel erg warm kan zijn. Verder stelt het niet zoveel voor. Na de ingang van het park lag onze verblijf plaats. Een smalle slechte weg bezaaid met poep van olifanten. Het is toch spanndend om te rijden. Je weet maar nooit wat er uit de struiken kan opduiken.  Plotseling stonden wij bij een slagboom. Eerste dachten wij hoe moeten wij hier langs maar opens verscheen er een gewapende politieman uit de struiken die ons er door liet. Zijn tentje stond in de struiken. Apart beroep. Uiteindelijk kwamen wij bij de lodge. We werden vriendelijk ontvangen in de lodge en bij de parking stonden direct een aantal dragers die onze bagage naar onze tent brachten. Het was zeer warm en wij waren blij dat we ondersteuning hadden. Nadat wij de sleutel hebben gekregen kwamen wij bij een tent. Een tent met een dak er op. Er stonden twee geode bedden en het sanitair was 20 meter verder op. Met diaree kan het een flinke afstand zijn. Aan alles wen je en pas je je planning aan. Na een heerlijke lunch was het zo heet dat wij op bed zijn gaan liggen. De hitte vraagt veel energie van je. De rest van de dag rustig doorgemaakt. Het begon in de namiddag iets af te koelen en na de warme maaltijd zijn we rond het kampvuur gaan zitten met meerdere internationale gasten. We wilden naar de tent en plots stond ere en man die ons moest begeleiden i.v.m. het aanwezige groot wild. Er zijn hier leeuwen, hyena’s, olifanten en hippo’s (Nijlpaarden) In een duister hokje stond een man gehuld in een grote legergroene jas met een geweer en een enorme led lamp. Hij was verantwoordelijk om de gasten te bewaken. Een gek gevoel en wat zouden we ‘s nachts horen. De Nijlpaarden hebben wij de gehele nacht gehoord. Want ze leven langs de oever waar onze tent stond.

11) Hoima – Fort Portal

Vanmorgen rustig aangedaan. Heerlijk geslapen en ontbeten. De Medelanders stapten massaal in de busjes. Bagage op de motoren vastgezet een dagelijks ritueel. De rit was 195 km. Een flinke rit waarvan 100 km onverhard en in zeer slechte conditie. We hebben nog nooit zoveel kuilen gezien. Het is meer ontwijken dan rijden. Erg inspannend want je moet je zo concentreren op de weg dat je nauwelijks kan genieten van de omgeving. De armen en benen en niet te vergeten ons zitvlak. Het is bloedheet als je stil staat daarom is rijden de enige verkoeling om het dragelijk te houden. Oeganda ligt midden op de evenaar dus de zon staat om 12.00 recht boven je. Heel veel stof happen dit komt mede door de enorme vrachtwagens en busjes die loeihard over de weg scheuren. Een enkele keer zag je zoveel stof dat je niets meer kon zien. In een klein dorp hebben wij wat gedronken. Bij de aankomst was het zoals alle dorpen rustig. Toen wij er stonden ging de muziek aan en het hele dorp kwam kijken. Een klein kindje was bang voor Kees. Hij begon keihard te huilen en de aanwezige volwassenen moesten enorm lachen. Blijkbaar nog nooit een blanke man gezien. De dames dansten op de muziek mee die op de tv werd uitgezonden. Kees werd ook gevraagd mee te dansen en te klappen. Een vrouw was de zakenvrouw want ze wilde van Kees geld hebben omdat ik een poging had gedaan met heupen te zwaaien tot grote hilariteit van de dorpsbewoners. Het was er erg gezellig en Kees vroeg aan Paul of wij een tijdje hier konden blijven. Maar de planning gaat door en wij zijn vriendelijk uitgezwaaid door de goegemeente. Weer stof happen maar dat is minder erg als je weet dat de laatste 40 km asfalt is. Wij hebben getankt en iets gedronken. Hordes kinderen kwamen om ons heen staan. Op het asfalt halen wij snelheden van 70 km per uur en dat schiet lekker op. Het lijkt heerlijk maar het blijft levensgevaarlijk. Voor ons haalden een vrachtwagen en andere vrachtwagen in. Daarmee was hoofdweg gevuld en geen ruimte meer voor andere voertuigen. Paul zag het op zich afkomen en had een mogelijkheid een confrontatie of de greppel in met alle gevolgen van dien. Op het randje heeft Paul zijn vege lijf gered. Had Paul in een auto gezeten dan was het frontaal geweest. Na de schrik veilig aangekomen in Fort Portal een leuk plaatsje. We verblijven in een prachtig guesthouse. Een vriendelijk man ontving ons. Hij bracht ons naar een gemeenschappelijke ruimte waarna een dame ons in het Nederlands verwelkomde. Direct liep ze naar de krant om te laten zien dat er twee Australische motorrijders op dezelfde weg dodelijk waren verongelukt. Een fijne binnenkomer maar het bewijst nog eens dat het erg opletten blijft. We hadden nog niets in onze magen alleen wat frisdrank waarna de gastvrouw het personeel opdracht gaf om iets lekkers te maken. Er kwam koffie, thee, heerlijke soep op basis van tomaat. Een verse salade bestaande uit tomaten en avocado uit eigen tuin. Ze lagen bij bossies op de grond. Zo heerlijk vers. Wij aten of ons leven er vanaf hing. Na zo’n intensieve rit gaat er wel wat eten in. We gingen naar het dorp en plots begon het te onweren en keihard te regenen. Maar het is weer snel droog en zijn we met de paraplue vertrokken. Om 7.30 uur stond de maaltijd klaar voor ons en gaan we relaxen. Morgen weer een dag.

10) Murchinson Falls – Hoima

Het was weer vroeg dag. De wekker ging al om kwart voor zes. We wilden om 6 uur op de motor zitten omdat we naar de chimpansees gaan . De tracking zou om 8 uur starten en het was 60 km verderop. Het was nog veel te donker om te rijden maar de bagage werd door ons op de motoren geplaatst. Ook hadden we weer een ontbijt besteld en de zak met onze naam erop stond al voor ons klaar. We hadden beide 2 boterhammen met pindakaas besteld dus laten we die maar snel even nuttigen zodat we wat in onze maag hebben dachten wij. Maar het brood was zo droog dat het een hele kunst zou worden deze beide bammetjes weg te werken. Een flesje water werd gebruikt om het proces te versnellen maar dat hielp ook niet genoeg. We hadden beide 1 boterham  met moeite weg gekregen en de rest verdween in de vuilnisbak. We wilden net weg toen er en personeelslid kwam met de vraag of we nog even de nacht wilde afrekenen. Een diepe zucht van onze kant en weer verteld dat er ergens en fout is gemaakt en dat ze het zelf maar moesten oplossen. We hebben de telefoonnummers van de organisatie gegeven want wij hadden geen zin meer in een discussie. Het was door dat gedoe al bijna half 7 toen wij de lodge verlieten. Het gas ging er weer op maar dat bleek erg lastig. Niet aleen was de weg weer van een erbarmelijke kwaliteit  ook de opkomende zon benam een goede kijk op de weg. Zo snel mogelijk het park door gereden met regelmatig  apen langs de weg die ons verbaasd aan keken. Om precies 8 uur kwamen we bij het gebouw van de “chimps trekking”. Een ranger heette ons welkom en gunde ons eerst een kopje koffie en thee. Ondertussen kregen we wat uitleg wat wel en wat niet te doen als je in de buurt van die beesten kwam. De vrouwelijke ranger was erg aardig en vroeg of we bezwaar hadden als er een stagaire mee zou gaan. Dat vonden wij prima  en zo gingen wij met z`n vieren op stap. Wij dachten dat het met en hele groep zou zijn. Het was vochtig en warm. Wij hadden onze motorjassen over de stoel heen gehangen om het vocht van de afgelopen uren te doen verdampen. Maar het verzoek van de ranger om onze motorjassen wel mee te nemen omdat het plots kan gaan regenen. Dat was een tegenvaller omdat onze jassen nu helemaal verzadigd zouden worden van het zweet. Het is Afrika dus gewoon incasseren. De chimps leven in een oerbos en dat was goed te zien. Weinig licht vanwege de vele bladeren maar prachtig om er in te lopen. Vele geluiden van vogels maar we moesten stil zijn voor de chimps. Aan de hand van het geluid wat zij produceren worden zij getraceerd. Plotseling zag de ranger een chimp. Dat was een makkie omdat deze aap enorm zat te urineren en geen klein beetje. De meeste apen eten alleen hun vruchten in de toppen van de bomen en weten elkaar goed te vinden. Af en toe hoor je een enorm gekrijs. Even checken of iedereen er is zo vertelde de ranger. Ze kwamen niet uit de bomen. Het was moeizaam om ze te spotten maar op de terugweg zagen wij een groot mannetje zitten die voor ons poseerde. Een pracht exemplaar. Goed op foto en film. De ranger vroeg ons of wij de weg nog terug wissen en dat vroeg zij op een kruising. Wij kozen uiteraard het verkeerde pad. Je bent daar zo verdwaald. Kees heeft eindelijk zijn mahonieboom gevonden. Bij terugkomst was de vrouwelijke ranger nieuwsgierig over onze reis. Zij vroeg of wij door de wildparken waren gereden. Toen wij bevestigend antwoordden viel haar mond open van verbazing. Zij vroeg specifiek of dat niet gevaarlijk was met al die leeuwen. Wij keken haar aan  en vond dat meer en vraag van ons aan de ranger. Wij zijn het park uitgereden richting Hoima. Een grote plaats waar wij konden pinnen. Vooraf hebben wij ons gemeld bij een prachtig complex buiten het dorp. Mooie tuinen kortom een paradijselijke plek. We wilden jullie graag informeren maar de twee internetcafe’s hadden computers die zo traag waren dat je ze zelf moest aan slingeren. Terug naar ons mooie verblijf om daar verder uit te rusten en te relaxen. Omdat er wifi was hebben wij het met een der Iphone het verslag gemaakt maar helaas is het gehele verhaal verdwenen. Er stond een uitgebreid lopend buffet met een ruim assortiment lekkernijen waaronder, rijst, vis, beef, soep, salade. Het enige nadeel was dat er een grote groep Medelanders neer streek. Dan heb je direct een bult lawaai in de tent. Een oudere vrouw droeg een PSV shirt in broek gestoken. Het zag er echt niet uit. Paul wilde contact maken als trouwe fan van PSV maar Kees zei als je dat doet dan ga je alleen maar verder de reis afmaken. Paul dacht even na over Kees zijn aanbod en heeft zich weten te herpakken. We hadden een heerlijk kamer met twee grote bedden en heel veel ruimte. De warme douche was de beste tot nu toe. Heerlijk lang buiten gezeten, gingen om 24.00 uur het bed in en vielen als een blok in slaap.