18) Blij met een lekke band

Een bijzondere nacht doorgemaakt in onze hostel in Sary Tash. De bedden was een toppertje. Paul was gisteren zijn bed aan het checken. Ging met een gangetje op zijn bed zitten waarna hij met teleurstelling riep “ ga jij eens proberen”. De bedden waren keihard er lag een matrasje op van 5 cm dik. We hebben gisterenavond een aantal dikke dekens op de bedden gelegd om het leed enigszins te verzachten. Maar dit hielp weinig. Hout bleef hout. Je voelde je je heupbotten stuiteren tegen de houten onder plaat. Het kussen was loodzwaar en hard kortom wat zal de nacht ons brengen. Omdat het ‘s nachts vriest op 3700 meter hoogte lagen we onder zware gestikte dekens. Het leek net of er iemand boven op je ligt. Op zich redelijk geslapen. Kees moest er een paar keer eruit om te plassen. (Dat krijg je met als je ouder wordt). Hij vertikte het om naar de antieke wc te gaan. Kees zocht een willekeurig plekje op het grote terrein. Het is daar een grote bende er kon best wat urine bij. Kees kon niet tegen de geur in het hokje vandaar zijn keuze de vrije natuur. Hier wordt je niet bekeurd. Toen Kees terug keerde van de plasbeurt zag hij in de hoek van de kamer naast ons gelegen een vrouw liggen bedekt met vele dekens en muts op. Later kwam Kees erachter dat het ging om een man.
Rond half zeven werden we wakker en dachten direct in actie te komen zodat we vroeg konden vertrekken. Maar er was geen mens te bekennen. Wij weer terug in bed. Afgelopen nacht was er een wonder gebeurd. Het dichtbij gelegen tankstation was bevoorraad. De gastvrouw had gisteren contact gehad op verzoek van ons over de stand van zaken rond de benzine. Opa had al gezegd dat het zou goed komen.
Een Italiaanse mevrouw vond het welletjes en ging de gastvrouw zoeken om te vragen of het ontbijt geregeld kon worden. Na een half uur zaten we gehurkt aan tafel voor een gebakken ei, thee, keihard brood en wat bessen in suikerwater.
Wij wilden hier zo snel mogelijk weg. Wij hadden in de loze tijd tussen opstaan en het ontbijt onze bagagerol bevestigd op de motor zodat we direct naar het benzinestation konden gaan om te tanken. Gelukkig stond de deur open. Dat was nog niet het geval om 8.00 uur was Kees wezen kijken toen was er nog niemand te bespeuren. Een hoogzwangere vrouw kwam naar buiten en tankte onze tanks vol. De motoren werden met veel plezier gestart want we konden op tijd de motoren wegbrengen naar het verhuurbedrijf. Het was vanaf het tankstation tot aan de verhuurder een lang
perfect stuk asfalt. Een fantastische rit 9.00 uur vertrokken en om 11.00 waren we bij de verhuurder. Hartstikke aardige mensen. De man die ons eerder heeft geholpen vroeg ons of alles goed was gegaan. Op een paar probleempjes na. Kees liet weten dat hij verbaasd was dat we geen lekke banden hebben gehad. De man was voor ons blij dat wij plezier in de reis hadden gehad. Plots zegt
de man tegen Kees : “je hebt een lekke band”. We kijken en inderdaad staat daar Kees zijn motor met een lege achterband. Kees had helemaal niets gemerkt maar het moest gebeurt zijn tijdens een akelig stuk keien en zand weg die wij op het eind nodig hadden om bij de verhuurder te komen. Beter hier een lekke band dan onderweg. De wonderen zijn de wereld nog niet uit. We rijden ruim 3500 km over puin en kuilen geen enkele lekke band. De band wist vast dat hij bij de verhuurde mocht gaan lekken. Alle tassen nagekeken de navigatie tools gedemonteerd en intussen stond de taxi voor ons klaar. We moesten ons er inproppen het was een Deawoo Matiz. Op naar hotel waar we beiden ons hebben ontdaan van het fijne stof zelfs was het water bruin geworden. We voelden ons ook vies we hadden twee dagen niet kunnen douchen vandaar. Gewassen, geschoren wat een heerlijkheid. Daarna wat gedronken met een pizza als lunch genoten we van elke hap. Nog even aan de wandel want Kees wilde het grote standbeeld van Lenin op de foto vastleggen. Opeens riep Paul ik ga terug naar het hotel want ik ga mijn beste vriend bezoeken nl het toilet. Hij heeft weer twee Russische anti diarree kanonnen genomen om morgen geen last te hebben tijdens het vliegen. Vanavond gaan we de trip nog feestelijk afsluiten met een heerlijk diner  om morgen weer na een lange dag met 3 vluchten weer in Nederland aan te komen.

17) dag Pamirs

Na het ontbijt de bepakking op de motor bevestigd. Even waren we de deursleutel kwijt. Kees had ‘m in zijn spijkerbroek dus de bagagerol weer open en kijk daar was de sleutel. Intussen was de olie uitgelekt na het incident van gisteren en de motor van Kees startte weer als van ouds. Er moest ook nog worden getankt want tijdens de 225 km die wij vandaag af moesten leggen was er niets. Geen benzine, geen water.
Vandaag passeren wij de grens tussen Tadzjikistan en Kirgizië. We moesten alleen nog over een hoge pas van 4665 meter. Plots zagen we een aantal grote marmotten de weg over steken. Later zagen we er nog tientallen. Je kon ze redelijk dichtbij benaderen. We reden de hele dag vlak langs de grens met China . Deze was afgebakend met houten palen en prikkeldraad. Uren hebben we hier lans gereden.
De weg was prima te rijden af en toe een paar slechte stukken. Ineens stopte Paul zijn accu was losgetrild en daardoor was het draadje van de gps stuk gegaan. Gelukkig was er maar een weg naar het plaatsje
Wat hebben wij genoten van het gebied. We kwamen langs een prachtig meer met zoveel verschillende tinten blauw met daarachter de besneeuwde bergtoppen. We zijn uitgebreid gaan lunchen water en de resterende energierepen. Brood meenemen van hier is geen optie want je daarmee kun je iemand de hersens mee inslaan. Wat hebben wij genoten van het uitzicht en de stilte. Hiervan hebben we mooie foto’s en film gemaakt. Na uren te hebben gereden door de Pamirs arriveerden wij bij de grensovergang dachten wij. Het waaide en we hadden het koud. In een vervallen hokje moest iedereen zich melden. Wij stonden half binnen en de koude wind maakte het alleen maar onprettiger. Alles noteren zij met de hand en eindelijk waren wij aan de beurt. De laarzen moesten uit. Een hele onvriendelijke norse beambte gaf een seintje dat wij voor hem moesten zitten op een vies uitziende stapelbed. Hij noteerde alles, visum, paspoort de motorpapieren. Er brandde een klein kacheltje gezellig maar de atmosfeer was onprettig. Het geheel duurde drie kwartier. Laarzen weer aan en op naar de volgende hokje verderop maar dan van Kirgizië. Leuke soldaten en waren snel klaar. Zij namen onze visums in. Wij in de veronderstelling dat wij nu alle formaliteiten achter de rug hadden maar nee dit bleek alleen een controlepost te zijn. Na een kwartier rijden zagen we een grensovergang. Wij hebben daar weer ruim drie kwartier moeten wachten. Militairen met geweren controleren alle uitgaande en binnenkomende personen tussen beide landen. Intussen stonden er al vier auto’s te wachten. Wat bleek een norse soldaat met geweer had een auto eruit gepikt die alles uit de auto moest halen en daar bleef het niet bij. Alle zijpanelen van de deuren, de achterklep en de bodemstoffering moesten worden verwijderd. Ze hebben alle hoekjes gaatjes onderzocht. En alles moest weer gemonteerd worden. Hier wordt nl streng gecontroleerd op drugs. Opeens waren wij aan de beurt. De norse soldaat gaf aan dat we ons moesten melden in een klein hokje. Daar moesten we onze documenten laten zien en natuurlijk weer een foto. We waren erdoor maar nee hoor we moesten opnieuw naar een kantoortje waar we alle documenten weer moesten laten zien. Nu was het afgerond en een jonge soldaat deed het hek open en mochten wij op weg naar onze overnachting plek. We konden het nauwelijks geloven dat we ons vrij mochten bewegen.
Na 20 km kwamen we aan in Sary Tash het dorpje ligt in een zeer afgelegen gebied tussen de besneeuwde bergtoppen. Wij wilde tanken bij een modern uitziende tankstation maar de bediende vertelde dat hij geen benzine meer had. Dat was balen want er was verder niets te koop en wij hebben te weinig benzine om Osh te halen. Eenmaal aangekomen bij onze hostel met WiFi werden we begeleid naar ons slaapvertrek. De kamer prima maar toilet is buiten zo’n 30 meter verder op. Een trapje af dan langs een grote stier waarna er een hutje staat met een gat in de grond met twee planken erop. De douche is ook een eindje lopen en de elektriciteit kan uitvallen. Met de groep om zeven uur aan tafel voor het diner. Dat bestond uit soep met heel veel aardappels. Plotseling ging het licht uit en het gehele dorp zat zonder stroom. Ons hoofdlampje ingezet weer opgelost.
Paul en ik dachten dat we nog iets te eten kregen maar dit was het.
Gevraagd aan onze aardige gastvrouw hoe het stond met de benzine. Het station was weer voorzien van benzine blij en verrast kunnen we morgen op weg om onze motoren in te leveren. We verlangen naar morgen het lekkere bed en heerlijk eten.

16) Grensgevalletje

Vandaag voor het eerst rijden zonder bagagerol. Dat is een feestje waardoor je wendbaarder bent. Dan is het leuk om de kuilen proberen te ontwijken en dat doet iedereen hier.
Op het programma stond een dag rit naar een Chinese grenspost. Een rit van 225 km. De eerste weg was een gele en de rit terug via een witte weg. Direct na het ontbijt zijn we vertrokken. Eerst nog de nodige proviand ingeslagen met name benzine en water. Water heeft tijdens onze reis de meest belangrijke rol gespeeld zeker op grote hoogte is vocht van groot belang.
De eerste 20 km ging voortvarend en plotseling hield het asfalt op en dat zou bagger blijven tot aan de Chinese grens en dan te bedenken aan de terugreis via de witte weg die waarschijnlijk nog slechter zou zijn . We stopten beide en keken elkaar aan met de grote vraag wat gaan we doen? We hadden beide geen trek meer om 225 km door elkaar geschud te worden. Wat het meest vervelend is zijn de zgn wasbordwegen (zo wordt gesproken binnen de bikerssceen) dan tril je echt van je motor.
Paul wilde graag opnamen maken met de drone van de prachtige omgeving. Het ging fantastisch maar opeens was de drone onbestuurbaar geworden verloor gps signaal waarna deze crashte. Er was een propeller stuk gegaan. We zijn terug gegaan naar het hotel waar we op een bankje in het zonnetje hebben gezeten. Na het repareren van de drone hebben we een nieuwe plek gezocht waar we de drone konden laten vliegen. In een verlaten gebied steeg de drone gecontroleerd omhoog. Een herder zag en hoorde de drone en kwam uit nieuwsgierigheid kijken. Hij groette ons vriendelijk met zijn hand op zijn hart met een kleine buiging. Hij had een zelfgemaakte wandelstok en had nog maar een tand in zijn mond.
We vertrokken naar een nieuwe plek om drone opnamen te maken. Op een prachtige plek bij een stromende rivier zouden we ook lunchen. (Water en energierepen)
De drone crashte opnieuw helaas had Paul geen reservepropellers
bij zich en stelde voor of Kees achter wilde blijven zodat dat hij de propellers op kon halen. Daar stond Kees ver van de bewoonde wereld helemaal alleen tussen de Pamir bergreuzen. Kees stond in de brandende zon en die is op 4000 m best pittig. Paul was relatief snel terug en ging over tot actie. Zoals eerder ging de start goed maar weer viel de satelliet verbinding weg en crashte opnieuw. Paul was erg teleurgesteld maar wilde blijven proberen. We verdenken de KGB ervan te rommelen met de satellieten. Kees hield het voor gezien en stelde voor dat Paul nog even mag blijven spelen maar dat Kees naar het hotel ging. Akkoord en zo vertrok Kees. Toen hij bij het hotel aankwam lekte er veel olie uit de motor. Kees schrok en dacht dat kan niet waar zijn. Gelukkig ging het niet om het gerepareerde maar de olie dop was los getrild. Zijn motorlaars zat onder de olie. Weer gemaakt en de dop zeer stevig vastgedraaid. De komende dagen telkens controleren. Bij het hotel sprak Kees met een Pools echtpaar en die waren al 8 jaar aan het fietsen en waren nu op weg terug naar Polen via Iran etc. Echt niet te geloven.
Paul was intussen terug gekomen en besloten wij inkopen te gaan doen toen wij een Nederlandse knul van rond de dertig tegenkwamen. Kees zei al tegen Paul wat staat daar een grappig busje. Dat bleek van de jongeman te zijn die samen met zijn Engelse vriendin door de wereld reisde. “Als het geld op is dan gaan we naar huis” reageerde hij op onze vraag hoelang?
Hij had het busje gekocht in Osh en heeft aldaar een Mercedes motor erin geplaatst kortom een handige jongen. Er lag op het dak een enorm zonnepaneel genoeg voor het reizen. Leuke mensen, hij is op YouTube met blogs te volgen onder HuubvanderMark. Na onze inkopen, tevens voor morgen, is dit onze laatste dag in Tadzjikistan en zullen we vroeg moeten vertrekken. We moeten een pas over van 4665 meter hoogte waarna wij de grens zullen passeren. Deze grens ligt op 4365 meter.

15) Rijden op het plat dak van de wereld

Na heerlijk te hebben geslapen en gedoucht zijn we om half acht gaan ontbijten. Het was een heerlijk ontbijt. Gebakken ei, een knakworstje, thee, een toetje en een pannenkoek.
Kortom een goed hotel.
Vandaag hadden we een rit van 311 km voor de boeg. De rit bestond uit 20 % uit baggerstukken maar 80 % uit asfalt. Het was een zeer indrukwekkende reis. We klommen langzaam naar ruim 4000 meter hoogte. De gehele rit ging over een plateau waardoor wij op gemiddeld 4000 meter bleven rijden. Dat was goed te merken want als je afstapte had je het gevoel of je de marathon had gelopen. Gelukkig hebben we geen last van hoogteziekte gehad. Maar halverwege begon de benzine op te raken dus moest er worden getankt maar waar? Tijdens de gehele rit was er geen water te krijgen niets maar dan ook niets. We hebben maar gebruik gemaakt van onze voorraad energierepen.
Plotseling kwam een dorpje in zicht.
Drie jongetjes op de fiets wisten iemand die benzine verkoopt. Wij achter de boys aan op weg naar een huisje. De jongens waren naar binnen gegaan en waarna een jonge vrouw zich meldde die ons benzine kan leveren. We konden elkaar moeilijk verstaan. Ze vragen vaak vooraf hoeveel liter wij willen afnemen maar dat weten wij ook niet. Doe een gok 7 liter voor elke motor. Daar kwamen de jongens aangelopen met plastic flessen gevuld met benzine. We moesten zelf de benzine er in doen. Er ging inderdaad 7 liter in de tank. Het grappige is dat iedereen die een dienst levert direct een behoorlijk groot telmachine bij zich heeft. We gaven wat fooi en daar was ze heel blij mee. Wij waren ook zo blij want om op grote hoogte te staan zonder benzine is geen pretje. Op die hoogte is ondanks het zonnetje ijskoud.
We hebben ons echt alleen op de wereld gevoeld.
Rond vier uur arriveerden wij in het plaatsje Mograp. We moesten nog door een controlepost. Een zeer aardige beambte deed na de controle het hek voor ons open en groette ons vriendelijk. Mograp Is een oude Russische nederzetting maar toen de Russen waren vertrokken was er nauwelijks meer werk en is hier bijna 100 % van de bevolking werkeloos. Het dorpje ligt op 3700 meter en dat voel je met traplopen. Het hotel maar laten we het geen hotel noemen maar een dak boven ons hoofd. Een basic verblijf. We hebben een extra dag om morgen een dagtocht te gaan maken richting de Chinese grens de meest verlaten grens van China.
Onze bedden zijn voorzien van zware gestikte dekens want ‘s nacht wordt het hier behoorlijk koud. Omdat wij nauwelijks hadden gedronken gingen wij op zoek in het hotel om wat te drinken. We kamen in een soort restaurantje met stoelen en tafels een buffet aan de ene kant en tegenover een soort winkeltje met een luikje met een rood openslaand deurtje. In de vitrine stonden flesjes Fanta en Coca-Cola netjes op een rij. De vrouw waarbij wij het wilde bestellen liep ineens weg. Er kwam later een gesluierde jonge dame die Engels sprak. Ineens klom ze door het bovengenoemde luikje. Ze moest er zelf ook om lachen. Was er geen deur jawel maar dit ging makkelijker. Paul wilde een Fanta m&m’s en een snicker jawel ze lagen er. Kees wilde cola en ook een snicker wat moet je anders als er niets te kiezen valt. Kees zag al dat de snicker behoorlijk over de datum was en dat klopte want ze waren wit uitgeslagen maar we hebben ze opgegeten. De man bij de receptie vertelde ons dat er pas stroom is vanaf 19.30 uur en dat er vanaf die tijd een warme douche genomen kan worden. De stroom ging gelukkig een uur eerder aan dan gepland. Paul zag al snel zijn oplaadapparatuur oplichten dat betekende stroom dus douchen. Wij dachten nog te gaan eten maar het diner startte pas om 20.00 uur 1 1/2 uur te vroeg. Paul maakte zich op voor een warme douche. Na een controle van een medewerker van het hotel voor het warme water maakte Paul een tweede check. Paul dacht dat hij de eerste was maar er glipte net voor hem een Chinese man in een van de cabines. Er zijn 3 douchecabines waar je je kunt ontkleden. Op de plankjes en stoeltjes kun je je kleding neerleggen. Kees ging het ook proberen en zie dat Paul z’n cabine een ruitje mist. Errrugg grappig. De derde cabine had geen warm water volgens Paul. Kees wachtte tot Paul klaar was waarna Kees de cabine overnam. Het was ondanks de zwakke straal heerlijk om je even op te warmen. Even nog de warmte vasthouden onder de dekens. Het was snel donker het leek of iemand het buitenlicht had uitgedaan.
Eindelijk op weg naar het diner. Wij hebben voor een maaltijdsoep gekozen en kip. Het smaakte prima tekort aan vocht aangevuld tanden gepoetst en hupsakee de koffer in.

14) opnieuw een zware rit

We reden vandaag van Kalaikhum naar Khorog in totaal 245 km met weer veel kuilen en gaten. Er zaten goede asfalt stukken bij en dat maakt het rijden leuker maar om de bocht was het weer een puinbak. De gehele tocht was langs de Afghaanse grens. We waren rond 17.00 uur gearriveerd een mooie tijd.
Toch willen wij nog even terugkomen op gisterenavond. De airco was defect van het hotel en op onze kamer was het bloedheet. Er was niet in te slapen. Wat bleek wij hadden ondanks de waarschuwing toch aan het kastje gerommeld waardoor er warme lucht naar binnen werd geblazen. Wij naar beneden. De balieman werd in een klein hokje door een collega geknipt en geschoren. Toen hij ons zag snelde hij naar ons toe. Hij vertelde dat ze de airco aan het repareren zijn. We gingen naar de bovenste verdieping en de man sprak de monteurs aan met de vraag wanneer de airco zou werken. Een uurtje en liepen we naar onze kamer en hij deed het raam open en ging de ventilator uit zetten. Gelukkig koelde de kamer redelijk af. Om 1.00 konden we de airco gebruiken. Paul sliep al en Kees zette de airco op volle toeren.
Paul had in zijn onderbewustzijn, een stuk later, de lakens over zich gedaan.
Na een goede nachtrust, trouwens heerlijke bedden waren we rond half zeven wakker en gingen naar de ontbijtruimte. De balieman had het groots aangekondigd maar toen wij binnen kwamen viel het enigszins tegen. We bedoelen dat het ging om een 5 sterren hotel vandaar onze reactie.
De motoren stonden nog voor het hotel er was geen afgesloten ruimte maar er werd verteld dat er overal camera’s hangen. Wij hadden nog gevraagd hoe de weg was naar Khorog. De eerste 90 km was slecht maar daarna werd de weg beter. Dit klopte voor geen meter. Het was een prachtig gebied. We waren de gehele dag ingesloten tussen enorme reuzen van bergen. Deze bergen noemen ze hier de Pamir. De indrukwekkende kolkende rivier was onze gids. Halverwege zagen we aan de overkant Afghaanse vrouwen met manden langs de rivier lopen op zoek naar iets.
Er was weinig gelegenheid om wat te drinken maar plots stond er naast een huisje enkele frisdranken op een tafeltje. We werden zeer vriendelijk ontvangen en kregen we een heerlijke ijskoude fles met water. Wat kan een mens gelukkig zijn. We werden vriendelijk uitgezwaaid.
We hadden nog steeds niets gegeten dus waren we scherp op alles wat mogelijk op een cafeetje zou lijken. Plotseling zagen we een soort chauffeurs café. Weinig chauffeurs en werden wij gastvrij ontvangen in een kaal sfeerloos kamertje met enkele tafeltjes en stoelen. Wij mochten in de keuken komen om aan te wijzen wat we wilden eten. Paul koos een maaltijd soep en Kees deegpakketjes gestoomd met een vulling van ui en gehakt. Er kwamen nog twee mannen die gingen eten. Iedereen wil graag weten waar wij vandaan komen. Hollandia dan gaat de duimen omhoog.
Omdat wij al een paar dagen in het permit gebied rijden worden we regelmatig geacht te stoppen om ons te registreren. Wij komen veel gewapende militairen onderweg tegen. Ze groeten ons vriendelijk.
Bij de laatste politiepost ging de politie man in een klein hokje waar zijn grote boek lag. Het stikte er van de vliegen. Links stond een stapelbed met twee vieze matrassen. Zo’n politiepost staat in een zo’n onherbergzaam gebied blijkbaar zijn ze 24 uur beschikbaar.
Paul zou een er een moord voor doen om zo’n prachtige politie pet te bemachtigen.
Het laatste stukje van de rit ging vlot en de track waarmee wij navigeren brengt ons exact naar onze overnachting plek. Een beetje achteraf maar we liggen in een fantastische accommodatie. Dit hebben we echt verdiend.
Khurog is een grote plaats maar toen wij wilde eten was alles gesloten. Van de hostel eigenaar kregen we de tip dat 100 meter verderop een Indiaas restaurant is en deze nog open is. Wij hebben daar heerlijk gegeten toch weer een beetje thuis komen. Wij gaan slapen op heerlijke matrassen en morgen weer fris en fruitig voor de 300 km rit.

13) we are shaken not stirred

Vanmorgen waren we weer vroeg op en na het karige ontbijt wat we zelf met yoghurt toetjes hadden aangevuld zijn we snel vertrokken. De hoofdstad uit onderweg naar Kalakium. Mooie binnendoor wegen van asfalt met uitzicht op de dorre bergen. We zien dit al vaak de afgelopen dagen, er is weinig afwisseling in het landschap. In de middag een pauze gehouden. We zochten een restaurant maar zagen niets dus kochten we wat drinken bij een winkeltje. Daar riepen ze dat verderop een restaurant zat. Wij even kijken . Boven wat winkels op de 1e verdieping was een kale hal met wat tafels en stoelen. De moslim mannen keken ons wat meewarig aan maar we waren van harte welkom. Het zat er vol met alleen maar mannen . De paar vrouwen die er wel waren zaten in de bediening en keuken. We kregen natuurlijk thee en we namen een volle kop soep. Na het eten hadden de motorjongens hun eerste onenigheid. Deze ging over de te volgen route. Gelukkig was dit bij een politie post en een agent moest er aan te pas komen voor ons de knoop door te hakken. Vanaf toen werd de weg slecht . Kuilen ,gaten ,stenen , zand of grind , we hebben alles gehad. Regelmatig was er een politie post waar je je moest registreren. Het liep al tegen het eind van de dag , toen er weer een politie post was. Paspoort en visa afgeven en ook noteren ze onze motoren . De man vertelde dat het nog maar 60 km was naar onze overnachting’s plek. Oké dachten wij , dat is zelfs met een slechte weg nog wel te doen. Het bleek dat het ging om een stuk van de Pamir Highway. Nu is dat geen probleem maar het was een pas van boven de 3200 meter. Nu ging de tijd echt dringen en was de zon al aan het zakken. Het was overigens een prachtige route, maar met tijdgebrek konden we er minimaal van genieten. Een ding staat bij ons altijd vast , dat we voor het donker binnen zijn. De wegen zijn zo slecht dat rijden in het donker een afrader is. Dit lukte niet. Toen we aan de andere kant van de berg we ons weer melde bij een post ( ditmaal een militaire post) was het donker . Toen nog 10 km in het donker naar Kalakium. We waren blij toen we het plaatsje binnen reden. We hebben vandaag ruim 200 km aan onverharde wegen gereden, onze armen en polsen deden er zeer van er opvangen van de schokken. We zagen een 4 sterrren hotel en deze gelijk maar genomen. Ze rekenen hier graag met dollars maar de balie medewerker accepteerde ook euro’s. Het was voor het eerst dat hij ze in handen had.

Nu weer goed rusten voor morgen.

( excuus voor het korte snelle verslag, maar wij willen nu even niets meer )

12) onze noodgedwongen rustdag

Om 8.00 zaten wij aan het ontbijt. De eigenaar van het hostel zei dat wij als bikers goed moesten eten. Beneden is er een moderne keuken waar het ontbijt wordt geserveerd.
Wij kregen een bordje met daarop en pondje  koude puree, 2 tomaten,
2 komkommer schijfjes en als klapper twee knakworsten die aan het einde in vieren waren ingesneden. Feestelijk maar voor de ochtend niet direct om naar te verlangen. Op een schoteltje ernaast lag een soort zoet broodje besneeuwd met poedersuiker. Het brood was zo hard dat je er een aanslag mee kan veroorzaken. Tot slot heet water voor de koffie en thee. De mevrouw hebben we gevraagd of zij een gebakken ei voor ons kon bakken. Dat was weer heerlijk wij zijn het zo gewend de afgelopen dagen. In de ruimte waar de motoren staan stond een jonge vrouw die goed Engels sprak. Ze kwam uit een deelstaat van Rusland en reed op een enduro BMW. Ze was laat gearriveerd en heeft in donker moeten rijden en vertelde dat ze dit als heftig heeft ervaren. Zij reist de wereld rond en heeft daar een jaar voor uit getrokken. Een bijzonder mens en liet haar behoorlijke wond zien die ze heeft opgelopen met een val. Zij is hiervoor geopereerd. Ze is te volgen op : www. Motokatrina.com . Om negen uur zou de mecanicien beginnen met de reparatie van Kees zijn motor. We gaven hem de tijd om de klus te klaren. Rond tien uur zijn wij naar hem toegelopen vanuit ons hostel. Daar zag Kees zijn motor staan. Hij verwachte dat de motor was gerepareerd en liep om de motor heen. Kees vermoedde dat de mecanicien nog niets had gedaan en dat klopte. Toen wij naar binnen gingen zei de man dat hij eerst alle tubebanden moest plakken en dan aan Kees zijn motor zou beginnen. Het werd uiteindelijk rond 10.30 dat hij startte. De man was communicatief niet erg vaardig. Telkens liep hij naar z’n telefoon en sprak nauwelijks tegen ons. Uiteindelijk, na het demonteren van de motor, had hij het probleem gevonden. Hij heeft geen onderdelen maar heeft met siliconen het een en ander gedicht waardoor het probleem opgelost moet zijn. Intussen is Paul terug gelopen naar het hostel want Kees moest 30 minuten wachten voordat de siliconen was uitgehard. Even ging de man zitten en draaide zich met de rug naar Kees en nam eem glas water. Ook niet even een glaasje water aanbieden in de hitte. Nee hoor hij kende blijkbaar niet de film “ik drink alleen’ Kees maar wachten en het meisje die de wereld rond ging kwam binnen en ik was niet meer zo belangrijk blijkbaar. Na drie kwartier onderbrak ik het gesprek en vroeg of ik de motor mee kan nemen. Oh yes it’s oke. Een klein feestje ik hoefde niets te betalen want dat doet hij via het verhuurbedrijf in Osh. Zo snel mogelijk terug naar het hostel en of het heeft geholpen dat zullen we morgen merken.
Plannen gemaakt om de stad te verkennen. Op naar het presidentiële paleis, de een na hoogste vlaggen stok ter wereld en een bezoek aan een park waar je uitzicht hebt over de stad. De vlaggenmast is 165 meter hoog en de vlag is 70 x 35 meter en weegt 350 kilo. Er zijn twintig man nodig om de vlag te dragen. Wij liepen langs de vele prachtige immense overheids gebouwen.
Alles wordt goed onderhouden. Prachtige bloemenperken en vele fontein partijen. Bij het presidentiële paleis stond een batterij aan politie. Een tweetal agenten vroegen waar wij vandaan kwamen. ‘Oh Hollandia very beautiful’ het was een vrolijk gesprek met veel humor. We vroegen of we goed zaten richting het park. Plotseling sprak een jongen van 16 jaar ons aan. Een zeer aardige knul die graag met ons mee wilde lopen. Hij was nieuwsgierig maar op een prettige manier. Hij genoot van onze verhalen en wij genoten van zijn dromen en wensen. Hij wilde graag journalist worden net zoals zijn vader en wil later veel van de wereld zien veel mensen ontmoeten. Heerlijk om zo de jeugd te horen spreken. Het was een beetje onze gids. Op weg naar het park maar dat was nog een aardig eindje lopen. Onze gids had nog nooit dit park bezocht maar vroeg dit met regelmatig aan de officials. Na een flinke klim arriveerden wij bij het park. Maar het park viel zo tegen. Het was droog en dor. Wel hadden we een mooi uitzicht over de stad. Maar helaas hing er een smog over de stad. Er stond een groot bord met daarop een glas gevuld met Heineken bier. 30 meter verderop zouden we een biertje nemen maar het gebouw was bemand door 2 enorme joekels van honden die agressief reageerden op ons bezoek gelukkig zaten ze aan de ketting.
Na wat water te hebben gekocht liepen we terug naar de bewoonde wereld. De gids zorgde voor een taxi en vroeg of hij een stukje mee mocht rijden. De reden dat wij niet terug zijn gaan lopen waren onze schoenen die hadden we alleen voor korte stukjes mee genomen. We werden bij ons hostel afgezet.
Na het welverdiende chill moment zijn we gaan eten in een goed restaurant op advies van de hostel eigenaar. Al snel liep een jongen met ons mee die zo vlot Engels sprak dat wij hem niet meer konden volgen. Hij wilde zo graag Engels praten en had zo veel vragen en bood zijn diensten aan als vertaler. En waar wij gingen eten was het volgens hem te duur hij wist een betere tent. Hij was een stuk opdringerig dan de knul van vanmiddag. Paul had er helemaal geen zin in en liet dat goed merken door hem te negeren maar dat is niet helemaal gelukt. Eenmaal bij het restaurant aangekomen gaf Kees hem een hand en de jongen keek Kees zo verbaasd aan met ogen alsof hij wilde zeggen wat maak je me nou. Hij wilde graag mee om de bestelling te doen maar wij wilden dat hij weg ging en dat deed hij dan ook. Hij vertelde dat hij op ons zou wachten maar nu was de maat vol. Wat hebben wij heerlijk gegeten zeer gastvrij een bedrijfsleider die Engels sprak. Zoals altijd staat er harde muziek aan en opeens dachten wij een Nederlande tekst te horen in een liedje “ wie is die man dat is nou die man van de Taliban” . Hoe bestaat het en de tranen liepen over onze wangen van het lachen. Op de terugweg weer een lekker ijsje gekocht en wat toetjes van Campina voor bij het ontbijt. We kwamen onderweg weer die knul tegen maar verder alleen een groet.
Tot slot hoorden wij dat er twee Politiemensen van Tadzjikistan en zes mannen van de Taliban bij de grens in een vuurgevecht zijn doodgeschoten  Het had met drugssmokkel te maken wat bij de grens veel plaatsvind . Door de Tadzikistaanse luchtmacht zijn deze mensen omgekomen.
Morgen gaan we het gebied in waar we onze permit voor nodig hebben , dicht langs de Afghaanse grens
Beide weer in goede gezondheid.

11) opweg naar de hoofdstad

Vandaag vanuit Penjikent vertrokken naar de hoofdstad Doesjanbe. We wilde daar vroeg zijn zodat de motor van Kees daar nagekeken kon worden. Vroeg opgestaan aangezien we ruim op tijd wakker zijn en ons bio ritme nog in de stand Kirgizië  staat. Beiden leken genoeg hersteld van de darmproblemen om weer te gaan rijden. De ontbijtmevrouw had zich waarschijnlijk verslapen dus moesten we daar nog even op wachten. Na het ontbijt gooide de buurman tegen betaling van 20 som ( 1,83 euro) de ijzeren poort open waar onze fietsen 2 nachten hadden gestaan. Het was een schitterende route door de ruige bergen. Vroeg op straat al veel mensen en wij waren dan ook als een koning te rijk. Zwaaien zwaaien en nog eens zwaaien van jong tot oud van man tot vrouw iedereen wuift hier naar ons. De kinderen maken het extra spannend. Zij horen in de verte het geluid van de motoren en stuiven dan van het land de weg op voor een “high five” wat tot levensgevaarlijke taferelen kan leiden. Meestal doen we daar niet aan mee maar Paul kon de verleiding soms niet weerstaan en zo’n “ high five” voelt dan voor zo’n kinderhand met 50 km per uur meer als een corrigerende tik. Het leek in de achteruitkijkspiegel of ze nog minuten lang stonden te tollen. De mooie route door het ruige berglandschap verliep voorspoedig. De weg was mooi en de zon scheen ook vandaag weer volop. Vooraf was er toch enige vrees voor de Anzob tunnel. Deze 5km lange tunnel zou geen wegdek hebben en ook geen verlichting. Hij bleek een opknapbeurt te hebben gehad. Het wegdek was voor deze regio goed en er was een minimale lichtbron aanwezig. In Nederland was deze tunnel acuut gesloten. Ook was er niets van afzuiging van de roetdelen aanwezig. En 5 km je adem inhouden is net iets teveel. Gelukkig was ook hier licht aan het einde van de tunnel. Daarna volgde een hele serie tunnels die wat korter waren . Hier zat geen verlichting in . En om het extra moeilijk te maken waren er ook exemplaren met bochten. Van het ene moment vol de zon in je gezicht, en een seconde later in het pikkedonker. De automobilisten schijnen hier niet zo veel last van te hebben want die scheuren onverminderd hard door. Een gevaarlijke toestand daar op die berg. Beneden een gezellig tentje opgezocht om wat te eten en te drinken. De gastheer moest om Paul lachen en vertelde dat hij zich beter eerst kon wassen. Zijn gezicht was zwart van de roet. Bij Kees viel dit mee, die had een bescherm doek gebruikt. Daarna nog een klein stukje naar de hoofdstad om eerst maar eens de motorzaak te vinden. Een drukke grote stad maar de wegen zijn erg ruim en breed opgezet. De eigenaar van de zaak gevonden die een blik wierp op de motor, “ hebben jullie al een slaapplek” vroeg hij. Dat was niet het geval dus dat eerst regelen . Er waren volgens hem 2 hostels en 1 hotel in de buurt. Hij ging gelijk bellen en ging ons daarna voor met de motor. Het eerste hostel had op een 6 persoons kamer nog een stapelbed vrij. Hij zag gelijk aan onze blik dat dit hem niet ging worden, zo tussen allerlei hippies, dan pakken wij het hotel wel !! . Hij weer bellen en vond ons gestoord als wij dat zouden doen dit koste namelijk 80 dollar per persoon. Hij belde gelijk met een ander hostel. Die bleek nog een kamer vrij te hebben met 2 bedden en weer scheurde hij voor ons uit. Dit zag er wat beter uit dus gelijk maar genomen. De motorman vertelde dat zijn zaak tot 19.00 open zou zijn en dat we eerst maar even moesten douchen ( er zat nog wat roetdelen en fijn stof in het gelaat ) en dat hij om 17.00 voor ons tijd had. Wij stonden om 17.00 fris gedoucht met de motor bij de man die keek en gluurde naar de motor van Kees. Toen zei hij, “morgen om 9 uur ga ik er aan beginnen”. We hebben de motor bij hem achter gelaten en de stad in gegaan om wat te gaan eten.

10) Pyamadag

Na een lange zware nacht hebben we een besluit moeten nemen om een extra rustdag in te lassen. Paul heeft behoorlijk last gehad van zijn diarree klachten. Er was een druk verkeer naar de wc pot. Misschien niet al te frisse info maar Paul voelde zich ziek en slap het is zoals het is. We zullen nu de keuze moeten maken. Op het programma stond een bezoek gepland aan de zeven meren. Wanneer we deze morgen alsnog willen bezoeken moeten we de Pamir Higway links laten liggen. Wat even belangrijk is dat Kees zijn motor na moet laten kijken want de hoeveelheid olie die de motor verliest neemt toe. Willen we verder willen rijden dan zal de motor in goede conditie moeten zijn. Wij hebben de gegevens van de verhuurder uit Osh toegestuurd gekregen van een motorbedrijf in Doesjanbe. Daar kunnen we ons melden voor een reparatie. Of het een grote of een kleine reparatie wordt horen we aldaar. We bekijken het per dag en stellen telkens onze situatie bij. We moeten wel want het vliegtuig wacht niet op ons vandaar.
Vanmorgen ontbeten in een mooie ruimte niet overdadig maar prima. Paul heeft weer een beetje gegeten. Na het ontbijt bij de receptie een dag bijgeboekt dat was geen probleem. Lekker gedoucht nog even op bed liggen chillen. Op weg naar de apotheek en om wat te drinken. We zagen een overdekte markt met oa kleding, groente waar wij doorheen zijn gewandeld. Aan het begin stond er een jongen die goed Engels sprak. Hij hielp zijn moeder die normaal op de markt staat. Hij was zeer geïnteresseerd in ons en vroeg waar wij vandaan kwamen. Hij had een duidelijke visie over zijn toekomst en zijn land. Kijkt verder dan hier, bezoek landen dan leer je zoveel vertelde hij. We mochten fruit pakken maar het aanbod hebben we af moeten slaan. Bij ons afscheid groette hij ons vriendelijk met zijn hand op zijn hart en een kleine buiging. Op weg naar de apotheek lieten wij ons weer verleidden om een soort ouderwets pretparkje te bezoeken Het was daar een drukte van belang. Jong en oud vermaakten zich. Het weer is hier fantastisch wel warm maar met een heerlijk briesje was het goed toeven. We zaten op een bankje te kijken naar een oud krakkemikkige draaimolen waarna een jonge knul naast ons kwam zitten en ons het hemd van ons lijf vroeg. Hij wist zelfs te vertellen dat er een groep mensen een aparte taal hebben nl de Friezen. Hij kende alle Nederlandse voetbalclubs inclusief de vele namen van de spelers. Heineken, dat de Vlamingen en Nederland dezelfde taal spreken en dat er in Nederland een miljoen immigranten wonen. Hij kwam zelf uit Rusland en heeft Mongools bloed. Zijn beroep is schrijver van historische documenten/studies. Uiteindelijk de apotheek gevonden en toen Paul via Translate wilde uitleggen pakte hij direct een doosje pillen al tegen diarree. Daarna nog even wat gedronken en Paul nam gelijk zijn eerste dosering in. Paul knapt goed op hoeft nauwelijks naar meer naar het toilet. Nu nog iets te eten en hebben een leuk restaurantje gevonden waar je heerlijk kunt eten. Het eten is goed binnen gebleven. Beide hadden een beefshaslick
met brood en Kees sap van de granaatappel. Weer even chillen en om zes uur zijn we opnieuw naar het restaurantje gegaan voor een shaslick van kip. Heerlijk gegrild vlees met brood en salade. Kees ontmoette een Fransman die Kees aansprak over het sapje wat niet op voorraad was volgens de bediende maar de Fransman had blijkbaar veel zeggenschap en kreeg het voor elkaar abrikozensap aan Kees te serveren in plaats van weer het granaatappelsap. Waar we maar niet aan wennen is het drinken wat je bij je eten besteld. We zijn er ondertussen achter dat je niet een glas drinken besteld maar dat je een flesje krijgt. Ook al zeg je erbij dat je een klein flesje wilt, dan nog word er een grote gegeven. Kees kreeg zijn sap in een liter pak en de Fnta van Paul in een anderhalve liter fles. Paul wilde afrekenen en gaf fooi maar dat willen de meeste mensen liever niet. Als toetje hebben we een heerlijk ijsje gekocht. We liepen terug in onze korte broek en we zijn echt de enige mannen in de stad en misschien in heel Tadzjikistan.
Samengevat was het een fijne dag die ons goed heeft gedaan.

09) Choedzand – Penjikent

Na heerlijk geslapen te hebben in het hotel moesten we vandaag bij tijds vertrekken want er stond 260 km op de kaart. Eerst aan het ontbijt klokslag 7.00 uur. Een gezellige ruimte met een groot assortiment aan eten. Veel fruit, gebakken ei met worst en heerlijke verse sappen kortom er was ruim voldoende. De zeer vriendelijke vrouw die ons gisteren bij aankomst verwelkomde liep daar rond. Zij vond dat we goed en veel moesten eten want dat hadden we nodig omdat motor rijden zwaar is. Ze haalde zelfs een plastic bakje voor onderweg waarin wij de zo heerlijke watermeloen in hebben gedaan. Er waren nog twee gasten naar verder was het hotel leeg. Paul had schuldbekentenis gedaan bij de receptie in verband met zijn actie rond het gordijn incident maar de man moest er een beetje om grinniken. Nadat wij de tassen bevestigd hadden zijn we vertrokken door het centrum van de stad. Paul wilde graag geld wisselen want het ging telkens mis de dag ervoor omdat zijn pas niet werd geaccepteerd maar nu is het rond en is de pot weer samsam.
Kees bleef achter bij de motoren en met regelmaat wilde mensen foto’s van Kees en de motor maken. Veel mannen kwamen langs om te vragen waar wij vandaan komen. Wij wilde zo snel mogelijk de stad uit. Eerst tanken waarna de weg steeds slechter werd. Midden door de rimboe. Kuilen, gaten, zand grit en de felle honden die naar je toe renden en behoorlijk agressief reageren. Om dit gedrag te ontwijken met een dergelijke steile slechte weg valt niet mee. Na een paar uur kwamen we op het asfalt en dat bleef zo tot aan onze accommodatie. Het was een prachtige rijdag rond de 35 graden. Heel langzaam beklommen we het hooggebergte. Plotseling zaten wij in de tunnel en Kees had niet even de tijd genomen zijn zonnebril af te zetten. Gelukkig lag er asfalt en er was verlichting. Dat is zeer inspannend rijden en gelukkig er is weer licht aan het eind van de tunnel. Daarna zijn we twee uur gaan dalen langs enorme diepe afgronden. Echt immense rotsformaties kortom indrukwekkend. Na vele uren rijden kwamen wij bij onze bestemming aan. Blijkbaar stonden we niet aan de voorkant. Een jongetje vertelde ons dat we om moesten rijden omdat daar de voorkant is van de homestay. Afgeschermd met grote stalen deuren en stevige sloten leek het erop dat er niemand aanwezig was. Een vriendelijke buurman had de man van de eigenares gebeld en die vertelde dat zijn vrouw zou komen. Maar na lang wachten kwam er niemand. De buurman snapte er niets van. Omdat Kees zijn motor olie lekte zijn we op zoek gegaan naar een mecanicien die mogelijk het probleem op kan lossen . Er lekt olie waardoor de cylinderkop nat is van de olie. Kees zijn laarzen en broek zijn besprenkeld met olie.
Een jongen die Engels sprak zei dat het ongeveer 100 meter van hier maar dat bleek miet correct te zijn. Een aantal mannen gevraagd en een man uit de groep riep ons en was bereid met ons mee te tijden naar een mecanicien. Op beide adressen konden ze ons niet helpen helaas. Wij hebben de man vriendelijk bedankt en zijn terug gegaan naar ons hostel. Bij aankomst zat de zaak nog steeds op slot en was er niemand te bekennen. Het was intussen half vijf en moest er een besluit genomen worden. Dit gaat ‘ m niet worden. Na ons besluit zijn we op zoek gegaan naar een hotel. Na veel gevraag zagen we een hotel waar we konden overnachten. Een knulletje sprak goed Engels en hielp zijn grootvader met vertalen. Er stond een bordje met daarop het waarderingscijfer 9,7. En dat is het dan ook zeker waard. Het was intussen 6 uur en vroegen aan het jongetje waar een goed restaurant is. Al snel bleek dat het niet was aan te lopen dus moesten wij een taxi nemen. Een ander knulletje liep met ons mee naar de taxistandplaats en een chauffeur ons bracht naar een afgelegen plek. Hier stond een restaurant direct aan de rivier. Er waren allemaal grote tafels waar je in kleermakerszit aan kan gaan zitten en wel de schoenen uit. We werden snel bediend en hebben heerlijk gegeten. Lekkere sla met tomaten en beef. Na het eten kreeg een een jonge KNIL opdracht ons terug te brengen naar het hotel. Moe en voldaan zijn we direct in slaap gevallen.